Hoe het zo kon komen.
Door: Maarten Hendriks
16 Mei 2007 | Nederland, Oirsbeek
Het tempo, het lekkere geluid, de zichtbaarheid van de techniek en de pure functionaliteit van een tractor zijn mijn ding en dat is nu precies de reden om met een tractor en woonwagen op reis te gaan.
In de loop van de jaren wist Dory wel van mijn verlangen naar een grote reis. Motorblaadjes en fietsblaadjes, die verhalen over exotische plaatsen, worden verzameld en slingeren rond. Maar ja, de jeugd is klein en de centjes zijn er niet, dus blijft het bij mooie dromen. Nu ben ik 54 en alles wat vroeger niet kon, kan nu wel. Wat over 11 jaar mogelijk is, kan dan misschien niet meer. Ik wil niet de rest van mijn leven verteerd worden door de gedachte, dat ik deze kans heb laten passeren. Als ik Dory begin in te leiden over mijn hersenspinsels is haar reactie:” Ik geloof dat jij gek bent. Ik ga niet mee op een tractor en dan zeker in een pipowagen. Misschien als we gepensioneerd zijn!” Daarmee was de kous af. Dit soort gesprekjes hadden we door de jaren heen vaker en de ene keer was Dory meegaander dan de andere keer. Tot voor een half jaar terug Dory zei:”Van mijn part ga je alleen, maar ik blijf thuis, ik ga echt niet mee!” Na een week nog eens voorzichtig gepolst of ze wel meende wat ze had gezegd en ja hoor. Dit was de opening van het nest om eens uit te vliegen naar andere plekken. In mijn hoofd ging alles heel snel, te snel voor anderen. Fonnie onze dochter van 23 heeft mij ter verantwoording geroepen tijdens een wandeling met haar hondje en ze was niet mals.
Ik heb gepoogd om haar munitie te ontkrachten. Dat lukte maar ten dele. Twee dagen later heeft ze het met Dory over dit gesprek gehad en Dory kan haar pas echt geruststellen. Papa gaat niet vreemd, hij is gewoon een beetje vreemd.
Nog vijf maanden te gaan tot de eerste week van de zomervakantie. Het schoolbestuur werkt mee aan een jaar onbetaald verlof met baangarantie. De financiën zijn doorgerekend voor zover mogelijk en dat vinden wij allebei, met een keer slikken, om te behappen. We hebben veel gesprekken gehad over hoe het zal zijn een jaar zonder elkaar. We hebben het volste vertrouwen in elkaar, maar er zitten ook restjes gemengde gevoelens en onzekerheid.
De woonwagen is, via allerlei omzwervingen op het net, gevonden in Doetinchem bij de firma Böhmer Wagenbouw. Daar wordt hij helemaal gebouwd naar mijn wensen. De samenwerking en afspraken zijn goed. Ik bof met deze firma.
De tractor van mijn dromen is snel gevonden bij Martien. Het goede stuk wordt uit Martien’s museum gereden en staat klaar voor de proefrit. Ik loop er eens omheen. Bouwjaar 1957 staat erop. De 50 jarige ziet er goed uit en het motortje showt gezonde 30 pk-tjes. Hier en daar zijn rimpels te zien , maar met wat mascara en rouge zie je daar straks niets meer van. De dame krijgt van mij een totale remake voor we samen vertrekken. Moet ook wel, want de wagen erachter is straks ook nagelnieuw. De combinatie wordt oranje/groen. Ja hoor nog vóór ik één meter gereden heb, zit alles al bij mij al op de harde schijf opgeslagen. En nu is het tijd om te rijden!
In de derde versnelling. Korte plofjes duwen mijn toekomstige trekker naar voren. In de vierde, de vijfde en zesde gang. Het motortje roffelt met ingehouden adem over de veldweg. Hè, wat is dat? Bijgeluiden uit de bak precies onder mijn kont. Geluiden? Nee teringherrie. Stoppen en weer wegrijden. Het komt uit de versnellingsbak! Terug naar Martien.
“Rijd jij er eens mee!” Samen luisteren en overleggen.
“Waar komt het vandaan?”
“Heb je reservedelen liggen?”
“Kun je dit nieuw bestellen?”
We besluiten dat dit wel erg veel herrie is. Te veel om dagelijks aan je hoofd te hebben. Repareren is geen optie. Nieuw is niets leverbaar. Tjonge, hier zakt me de broek van af. Alle hoop in herrie opgegaan.
“Wat ga je nu doen?, vraagt Martien.
“Eerst koffiedrinken en mijn hoofd leegmaken. Bezinnen op wat ik eigenlijk wil.”
Martien wil helpen en troont mij mee naar één van zijn schuren. “Kijk, deze is legergroen. Bijna nieuw. Net duizend draaiuren gemaakt. Neem deze mee. Daar rijd je de wereld mee rond, gegarandeerd. Hij is jonger en moderner.”
“Nee Martien, het moet een één of tweecilinder zijn. Het oor wil ook wat.”
Martien krabt nadenkend achter zijn oor. Het is goed te zien, dat hij het niet snapt. “Deze is toch veel beter!”, denkt hij.
Thuis moet ik mijn verhaal kwijt aan Léon. Hij weet veel van tractoren. Is jarenlang loonwerker geweest en is al even lang mijn vriend. Als ik klaar ben met mijn klaagzang over de pech, die ik heb, zegt hij:”Ik snap jou niet. Volgens mij WIL jij helemaal niet weg. Wie gaat er nou met zo’n oud geval op zo’n grote reis? Ik zie het al vóór me. Rijd ik over vier maanden met de motor door de Ardennen, zie ik jou langs de weg staan! Maar dat wil ik helemaal niet!”
“Léon, doe normaal. Zo’n vaart loopt dat niet!”
“Let maar eens op, jij rijdt nog niet eens één tank leeg!” We drinken samen nog een potje bier.
In de loop van de jaren wist Dory wel van mijn verlangen naar een grote reis. Motorblaadjes en fietsblaadjes, die verhalen over exotische plaatsen, worden verzameld en slingeren rond. Maar ja, de jeugd is klein en de centjes zijn er niet, dus blijft het bij mooie dromen. Nu ben ik 54 en alles wat vroeger niet kon, kan nu wel. Wat over 11 jaar mogelijk is, kan dan misschien niet meer. Ik wil niet de rest van mijn leven verteerd worden door de gedachte, dat ik deze kans heb laten passeren. Als ik Dory begin in te leiden over mijn hersenspinsels is haar reactie:” Ik geloof dat jij gek bent. Ik ga niet mee op een tractor en dan zeker in een pipowagen. Misschien als we gepensioneerd zijn!” Daarmee was de kous af. Dit soort gesprekjes hadden we door de jaren heen vaker en de ene keer was Dory meegaander dan de andere keer. Tot voor een half jaar terug Dory zei:”Van mijn part ga je alleen, maar ik blijf thuis, ik ga echt niet mee!” Na een week nog eens voorzichtig gepolst of ze wel meende wat ze had gezegd en ja hoor. Dit was de opening van het nest om eens uit te vliegen naar andere plekken. In mijn hoofd ging alles heel snel, te snel voor anderen. Fonnie onze dochter van 23 heeft mij ter verantwoording geroepen tijdens een wandeling met haar hondje en ze was niet mals.
Ik heb gepoogd om haar munitie te ontkrachten. Dat lukte maar ten dele. Twee dagen later heeft ze het met Dory over dit gesprek gehad en Dory kan haar pas echt geruststellen. Papa gaat niet vreemd, hij is gewoon een beetje vreemd.
Nog vijf maanden te gaan tot de eerste week van de zomervakantie. Het schoolbestuur werkt mee aan een jaar onbetaald verlof met baangarantie. De financiën zijn doorgerekend voor zover mogelijk en dat vinden wij allebei, met een keer slikken, om te behappen. We hebben veel gesprekken gehad over hoe het zal zijn een jaar zonder elkaar. We hebben het volste vertrouwen in elkaar, maar er zitten ook restjes gemengde gevoelens en onzekerheid.
De woonwagen is, via allerlei omzwervingen op het net, gevonden in Doetinchem bij de firma Böhmer Wagenbouw. Daar wordt hij helemaal gebouwd naar mijn wensen. De samenwerking en afspraken zijn goed. Ik bof met deze firma.
De tractor van mijn dromen is snel gevonden bij Martien. Het goede stuk wordt uit Martien’s museum gereden en staat klaar voor de proefrit. Ik loop er eens omheen. Bouwjaar 1957 staat erop. De 50 jarige ziet er goed uit en het motortje showt gezonde 30 pk-tjes. Hier en daar zijn rimpels te zien , maar met wat mascara en rouge zie je daar straks niets meer van. De dame krijgt van mij een totale remake voor we samen vertrekken. Moet ook wel, want de wagen erachter is straks ook nagelnieuw. De combinatie wordt oranje/groen. Ja hoor nog vóór ik één meter gereden heb, zit alles al bij mij al op de harde schijf opgeslagen. En nu is het tijd om te rijden!
In de derde versnelling. Korte plofjes duwen mijn toekomstige trekker naar voren. In de vierde, de vijfde en zesde gang. Het motortje roffelt met ingehouden adem over de veldweg. Hè, wat is dat? Bijgeluiden uit de bak precies onder mijn kont. Geluiden? Nee teringherrie. Stoppen en weer wegrijden. Het komt uit de versnellingsbak! Terug naar Martien.
“Rijd jij er eens mee!” Samen luisteren en overleggen.
“Waar komt het vandaan?”
“Heb je reservedelen liggen?”
“Kun je dit nieuw bestellen?”
We besluiten dat dit wel erg veel herrie is. Te veel om dagelijks aan je hoofd te hebben. Repareren is geen optie. Nieuw is niets leverbaar. Tjonge, hier zakt me de broek van af. Alle hoop in herrie opgegaan.
“Wat ga je nu doen?, vraagt Martien.
“Eerst koffiedrinken en mijn hoofd leegmaken. Bezinnen op wat ik eigenlijk wil.”
Martien wil helpen en troont mij mee naar één van zijn schuren. “Kijk, deze is legergroen. Bijna nieuw. Net duizend draaiuren gemaakt. Neem deze mee. Daar rijd je de wereld mee rond, gegarandeerd. Hij is jonger en moderner.”
“Nee Martien, het moet een één of tweecilinder zijn. Het oor wil ook wat.”
Martien krabt nadenkend achter zijn oor. Het is goed te zien, dat hij het niet snapt. “Deze is toch veel beter!”, denkt hij.
Thuis moet ik mijn verhaal kwijt aan Léon. Hij weet veel van tractoren. Is jarenlang loonwerker geweest en is al even lang mijn vriend. Als ik klaar ben met mijn klaagzang over de pech, die ik heb, zegt hij:”Ik snap jou niet. Volgens mij WIL jij helemaal niet weg. Wie gaat er nou met zo’n oud geval op zo’n grote reis? Ik zie het al vóór me. Rijd ik over vier maanden met de motor door de Ardennen, zie ik jou langs de weg staan! Maar dat wil ik helemaal niet!”
“Léon, doe normaal. Zo’n vaart loopt dat niet!”
“Let maar eens op, jij rijdt nog niet eens één tank leeg!” We drinken samen nog een potje bier.
-
16 Mei 2007 - 20:38
T Stagiairtje:
Hoi Maarten,
eindelijk kunnen we het verhaal volgen. de traktor ziet eruit als een roestbak, ik snap niet dat U hier mee weg gaat, maar ik ben wel benieuwd als hij klaar is!
tot donderdag
Groetjes Lindsay -
16 Mei 2007 - 22:34
Rossano:
Hoi Maarten,
Wow wat een uitdaging.
En wat bent u dapper om dit doen.
U was vroeger al de stoerste leraar en nu al helemaal.
En ik sta nu ook nergens meer van verstel, wat u nog allemaal moet doen en wat u allemaal te wachten staat.
Wij, mijn gezin en ik wensen u in elke geval heel veel succes.
Wij kunnen niet wachten en vragen ons af wat er allemaal nog gaat gebeuren.
In elk geval willen wij ook heel veel foto’s zien dus de eerste 100 heb u van ons.
Mvg Briggita; Stephanie en Rossano.
-
16 Mei 2007 - 23:06
Sonja & Wilko:
Hoi Maarten en de thuis blijvers ook natuurlijk;
Wij wensen jou héél veel succes en plezier met de Bolinder + Pipowagen toe en we gaan je zeker op de voet volgen net zoals jij dat met ons hebt gedaan!
Geniet ervan! -
17 Mei 2007 - 08:05
Jan R:
Hoi Maarten,
Voorlopig hebben we nog even tijd voor de beste wensen, er kan nog veel veranderen.
Misschien gaat ze toch nog mee!
Bij een echte Pipo hoort een Mammeloe.
Zo te zien(regelmatig) heb je nog effe werk met dat oude ding.
Groetjes Jan.
-
17 Mei 2007 - 08:31
De Ouwe:
Maarten,
Wat leuk dat we de reisvorderingen kunnen gaan volgen. Nog wel wat oefenen met die glimlach. Mag wel wat relaxter.
Veel lol jongen!
gr.Douwe -
17 Mei 2007 - 09:25
Leon:
Mieke was me weer voor! Leuke website, Maarten! We gaan je scherp in de gaten houden. dat zal je eega gerust stellen, of niet natuurlijk. En ik ga in elk geval je avontuur melden in Le Provençal editie 30-07. OK?
Doe je best dus, en, neem ons in je route op!
Leon en Mieke uit de Provence. -
18 Mei 2007 - 08:35
Peter & Jolanda:
Hee Maarten
Nu gaat het er toch echt van komen.
Je weet van uitstel komt afstel dus zo snel mogelijk vertrekken op of na 1 juli.
Je eerste tank diesel heb je al binnen, dat je er op z'n minst mee tot in België mag komen (als je maar snel het land uit bent ;-))
Wij zullen je volgen, aan je denken en goed voor Dory zorgen.
-
19 Mei 2007 - 16:47
Mechelien:
Hoi Maarten, ik vind je site erg leuk. Ik zal zeker eens op geregelde tijden kijken hoever je bent met je droom. Ik hoop dat deze reis je alles geeft wat je in gedachten hebt. Een zeer inspirerende, rijke, geweldige, gelukkige, gezonde reis gewenst.Behouden reis!
Tot schrijfs.
Groetjes Mechelien
-
19 Mei 2007 - 20:37
Jantje R:
Ik zag je gisteren langsstomen met dat ding.....maakt wel veer herrie!
Groetjes Jan. -
20 Mei 2007 - 15:15
Ans En Peter:
Hoi Maarten en Dory,
Bedankt voor de uitnodiging, we zullen zeker komen, bij deze succes met de voorbereidingen en we blijven je volgen.
Groeten uit de Meterik -
20 Mei 2007 - 18:31
Dory:
De weken racen met volle snelheid voorbij. Iedere week is er eentje dichter bij je vertrek. Ik heb nu al kriebels in mijn buik. Gisteren is de traktor gespoten. Na weken van schuren en polijsten was het dan eindelijk zover.Je vertrok samen met onze Alex. Na een klein uurtje kwamen jullie weer terug. De garage was gesloten. De baas had zin in een middagje vrij. Dit gaf weer veel stress. Bellen, bellen etc.'savonds alsnog de traktor gebracht.Eindelijk tijd voor een pilsje bij onze vertrouwde kachel buiten in de tuin. Ook tijdens je reis zal alles niet van een leien dakje gaan. Bij jou niet en ook bij mij niet. Menig traantje zal vallen, maar ook die drogen weer op. ik wens dat deze reis jou en mij alleen maar goeds oplevert. Dat je je droom waar kunt maken en kunt genieten van al het moois dat je onderweg tegenkomt.
De herinneringen voor later beginnen op de dag van je vertrek.
veel liefs Doke.
-
27 Mei 2007 - 20:40
Marion En Frans.:
Hallo Maarten.
Een avontuur is een zonde waar je geen spijt van hebt.
Succes is krijgen wat je wilt,
geluk is willen wat je krijgt.
Volg je passie, maar wie vergeet te tanken ,
komt stil te staan.
John Lennon zei eens,
Leven is datgene wat er gebeurt terwijl we een nieuw plan verzinnen.
Je lichaam is het voertuig voor je hele leven.Je leeft erin zolang je bestaat. Koester het.
Zorg goed voor jezelf en het thuisfront.
Het hele gezin werkt mee,prachtig om dit te lezen,op je mooie site.
Liefs van ons.xxxx -
11 Juli 2007 - 12:16
Jan, Niels En Alice:
Hoi Maarten, geweldig leuk om je tegen te komen bij de watervallen van Coo. Wij vinden het een mooie en uitdagende reis en hopen dat je veel plezier mag beleven maar vooral dat je volgend jaar gezond weer in Oirsbeek aan zult komen. Succes verder en wie weet komen we elkaar ooit weer tegen.
Jan, Niels en Alice Broekmans -
18 November 2011 - 21:06
Harry B.:
Hey Maarten,
Ergens in de 60-er jaren waren we bevriend en speelden we bij jouw
(t)huis in het bos, waar je met je moeder en broertje woonde. Leverden we stokkengevechten en schoten we met buks en luchtdrukpistool vanuit de bosjes op alles wat bewoog.
Was het de broederschool of bernardinus waar we contact maakten, ik weet het niet meer.
Waren beiden geintersseerd in motoren en brommers etc.
Lees nu je verhaal als ik je naam google. Goed gedaan jongen. Denk dat we nog vteeds eel gemeen hebben. Groet!
Harry (1953)
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
