13 Dec. Omkeren.
Door: Maarten
18 December 2007 | Portugal, Lissabon
Het internetcafé gisterenavond was gratis. Ik denk, dan kan er nu wel een pilsje vanaf. In het café er tegenover bestel ik een pint Portugees Sagresbier van de tap en een klein, zoet, zeer Portugees likeurtje: Beirao. Dit likeurtje heb ik al eens eerder geproefd aan het strand bij Porto. Het ruikt nog beter, dan dat het smaakt. Heerlijk! Op de drie tv-schermen is Portugal - Dynamo Kiev te volgen. De stand eindigt 3 – 0 voor Portugal. Als ik wil afrekenen wint Portugal nog eens: “€ 5,25 Alstublieft!”
Het is negen uur in de ochtend. Ik lig nog in bed en stel het opstaan uit. Vandaag bereik ik mijn “Point of return.” Verder weggaan gaat niet in mijn geval. Het betekent: vanaf morgen reis ik onverbiddelijk richting het noorden, weliswaar met omwegen en nog zo’n zes maanden te gaan, maar toch. Het stemt me een beetje treurig. Omkeren brengt het einde van een reis in zicht.
De geasfalteerde weg gaat na een onvermeld dorpje over in een onvermelde grindweg en klimt de bergen in. Het heeft enig kaart bestuderen nodig, voordat ik er bijna zeker van ben dat ik toch goed zit. Dus gas erop! Met de grote wielen grindsproeiend op het bordes van de wagen vreet hij zich met de nodige wielspin omhoog. Dit is het echte werk. Hier zijn tractors voor gebouwd. Jippieayee! Na een half uur verschijnt er weer asfalt. Dat is hoopgevend. Als er geen wegwijzers te zien zijn, is dat een teken van beschaving!?! Op de grote weg aanbeland is het weer braaf de kilometers uitzitten. Rechts van mij tussen boomgroepen door verschijnt in flitsen de oceaan. Ik ben d’r bijna.
Tussen Finisterra bij Santiaga de Compostela en Cap Vicente hier werd vroeger gewedijverd wie nu het verst westelijk ligt. De wedijver is gestaakt en er wordt niet meer over gerept. Omdat het toerisme zoveel geld in het laatje brengt zijn ze allebei het verst westelijk!!
Mensen wachten aan de rand van de kliffen op de zonsondergang. Ik zit in het zonnetje op het bordes in mijn stoel. Op het laatste moment voeg ik me bij hun en raak in gesprek met een groepje Duitse werknemers op snoepreis. Drie dagen op kosten van de baas en met de baas naar de Algarve. Maandag weer werken. Dat zal maandag voor hen minder moeilijk zijn, dan voor mij na een jaar.
Als de zon onder is, rijd ik naar een restaurant/souvenirwinkel met grote parkeerplaats. Daar raak ik aan de praat met twee Vlaamse meisjes: Niki en Saïda. Niki werkt als zangeres in het casino in Portimao. Saïda, haar vriendin, bezoekt haar. Nu maken ze samen een toeristische toer door de Algarve. Het zijn twee dolenthousiaste meiden, die om alles lachen en overal de lol van inzien. Ze willen in de wagen en op de tractor. Er worden foto’s gemaakt en het gastenboek wordt er bijgehaald. Als de twee wervelwinden alweer in het reisbusje zitten en de deuren schuiven dicht, vraag of ik snel of ik Niki’s optreden kan bijwonen. Het busje vertrekt alweer. Roept ze wijzend op het strookje van mijn site:”Ik stuur wel een bericht!” Dat zou leuk zijn.
Ik blijf op deze parkeerplaats slapen. Eerst even eten en dan binnen een Beirao drinken, als bedankje en als slaapmutsje. Ik ben overigens hier de baas vannacht, want iedereen is naar huis.
Het is negen uur in de ochtend. Ik lig nog in bed en stel het opstaan uit. Vandaag bereik ik mijn “Point of return.” Verder weggaan gaat niet in mijn geval. Het betekent: vanaf morgen reis ik onverbiddelijk richting het noorden, weliswaar met omwegen en nog zo’n zes maanden te gaan, maar toch. Het stemt me een beetje treurig. Omkeren brengt het einde van een reis in zicht.
De geasfalteerde weg gaat na een onvermeld dorpje over in een onvermelde grindweg en klimt de bergen in. Het heeft enig kaart bestuderen nodig, voordat ik er bijna zeker van ben dat ik toch goed zit. Dus gas erop! Met de grote wielen grindsproeiend op het bordes van de wagen vreet hij zich met de nodige wielspin omhoog. Dit is het echte werk. Hier zijn tractors voor gebouwd. Jippieayee! Na een half uur verschijnt er weer asfalt. Dat is hoopgevend. Als er geen wegwijzers te zien zijn, is dat een teken van beschaving!?! Op de grote weg aanbeland is het weer braaf de kilometers uitzitten. Rechts van mij tussen boomgroepen door verschijnt in flitsen de oceaan. Ik ben d’r bijna.
Tussen Finisterra bij Santiaga de Compostela en Cap Vicente hier werd vroeger gewedijverd wie nu het verst westelijk ligt. De wedijver is gestaakt en er wordt niet meer over gerept. Omdat het toerisme zoveel geld in het laatje brengt zijn ze allebei het verst westelijk!!
Mensen wachten aan de rand van de kliffen op de zonsondergang. Ik zit in het zonnetje op het bordes in mijn stoel. Op het laatste moment voeg ik me bij hun en raak in gesprek met een groepje Duitse werknemers op snoepreis. Drie dagen op kosten van de baas en met de baas naar de Algarve. Maandag weer werken. Dat zal maandag voor hen minder moeilijk zijn, dan voor mij na een jaar.
Als de zon onder is, rijd ik naar een restaurant/souvenirwinkel met grote parkeerplaats. Daar raak ik aan de praat met twee Vlaamse meisjes: Niki en Saïda. Niki werkt als zangeres in het casino in Portimao. Saïda, haar vriendin, bezoekt haar. Nu maken ze samen een toeristische toer door de Algarve. Het zijn twee dolenthousiaste meiden, die om alles lachen en overal de lol van inzien. Ze willen in de wagen en op de tractor. Er worden foto’s gemaakt en het gastenboek wordt er bijgehaald. Als de twee wervelwinden alweer in het reisbusje zitten en de deuren schuiven dicht, vraag of ik snel of ik Niki’s optreden kan bijwonen. Het busje vertrekt alweer. Roept ze wijzend op het strookje van mijn site:”Ik stuur wel een bericht!” Dat zou leuk zijn.
Ik blijf op deze parkeerplaats slapen. Eerst even eten en dan binnen een Beirao drinken, als bedankje en als slaapmutsje. Ik ben overigens hier de baas vannacht, want iedereen is naar huis.
-
19 December 2007 - 19:59
J.pijst:
Hallo Maarten,ik ben de vader van de snoepjes.Wij hebben je mail gelezen en je foto,s bekeken.Wij vonden het heel erg leuk en willen op de hoogte blijven van je verdere reis!Wij wensen je nog prettige dagen en vooral een gezond 2008.Groetjes de vader en moeder. -
20 December 2007 - 15:59
Sjpek:
Hey kerel, uhhhhhhhhhh de vlaamse meisjes, was daar niet een liedje van ???
Het gaat je goed, behouden reis. Maak iets moois van kerst en oud/nieuw ook al kan Do er niet bij zijn. Tot volgend jaar.
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
