15 Nov. N-260 Adios!
Door: Maarten
21 November 2007 | Spanje, Jaca
De laatste van de drie dagen over de N260 begint weer met een zonnetje, dat achter het glas van de cabine, als een warme, zachte handdoek tegen de huid voelt. Ongelooflijk, dat midden in november de zon aan een strakblauwe hemel staat. De temperatuur loopt overdag op naar 16 graden. Uit de koude wind is het nog veel warmer.
Het is druk. De voorbije tien kilometer al zeven wagens tegengekomen. Ik ben door een bord gewaarschuwd voor negen kilometer slecht wegdek. Het is geasfalteerd als een Jig-Sawpuzzel, waarvan de stukjes net uit de doos gevallen zijn. Deze N-260 is een droom. Van de 515 km volg ik er 300. Vandaag de laatste honderd. De weg kronkelt onderlangs een gigantisch natuurgebied, dat zo bestempeld is, omdat er toch geen mens woont. Hier leven de gieren en de opnieuw uitgezette wolven en beren. Her en der staan huizen. Ik zou wel eens willen weten, wat de eerste bewoner gedreven heeft om zich hier te vestigen? Was het noodzaak, omdat hij mensenschuw is? Dacht hij hier een nieuwe kans op een beter leven te maken? Was de natuur zijn “ding” ? Ontvluchtte hij iets? Ik zou zo graag zijn verhaal horen. Wat drijft de mens om hier te gaan wonen? Soms zijn er geen woorden nodig, dan zie je het zo. Nu zijn er steeds meer mensen, die hier midden in de natuur gaan wonen met een moestuin en wat dieren; levend van wat de omgeving biedt. Op de vlucht voor de chaos van het moderne leven. Wie heeft daar niet al eens over gedroomd?
In het dorpje Gavin staat een fontein met de kop van de eigenaar erin uitgehouwen tegen de muur van zijn hotel. Als ik stop, komt hij met camera in de aanslag naar buiten. Hij is getrouwd met een Thaise. Zo is verklaard, waarom zij hier glimlachend rondschuifelt. Water is geen probleem, pak maar! Als cadeautje krijg ik appeltjes mee voor onderweg.
Zodra ik van de schilderachtige N-260 afdraai, omdat ik geen alternatief heb, slaat de verveling toe. Een brede, drukke weg waar ik, om goed herkenbaar te zijn als langzaam verkeer, met alle lichten en het zwaailicht aan over de witte streep rechts tegen de bermrand aanrijd. Vrachtwagens denderen voorbij en het weinige groen hier is grijs van het stof. De aanleg van een nieuwe snelweg honderd meter parallel aan de Route National is hier debet aan.
Het valt me op, dat hier geen rijen brandhout achter de huizen liggen, wel gastanks. Omdat de houtvoorraad onder de wagen, door de koude avonden en nachten, flink mindert, stuur ik het terrein van een palletzagerij op. Alberto Sese met zijn vrouw runnen het bedrijfje. Grote stammen de machine in, balkjes, planken en blokjes eruit. Het zaagwerk doet Alberto. Zijn vrouw legt alles in een mal en schiet de spijkers erin. Pallets in alle maten en soorten. Of ik wat afvalstukken mag hebben voor mijn kachel? Kachel? In de wagen? Op hout? “Ja, kom maar kijken.” Het wordt een vrolijke bedoening, want we praten, tekenen en beelden uit in het Spaans. Alberto wijst mij een enorme berg, waar ik naar hartelust in mag graven naar kleine stukken. Mille gracias!
Ik ben nu opzoek naar een slaapplek. Tien kilometer voorbij Jaca, richting Pamplona, zwaait een boer in rode overall naar mij. Kip, ik heb je! Terugzwaaiend rijd ik meteen naar zijn erf. Ja hoor! Ik mag hier vannacht staan. Hij pakt een fles bier als welkomstgeschenk en loodst mij Casa Anton binnen. Anton is mijn eerste Spaanse boer, waarbij ik overnacht. De blocnote doet goede diensten om tekeningetjes en cijfers te noteren over de tractor en de leeftijd van zijn moeder (94). Ik zet ze samen op de foto. Zonder ook maar iets van oma’s gebrabbel te verstaan, heb ik aan de gezichtsuitdrukking goed gezien, dat zij mij loco-loco vindt. Anton verbetert mij glimlachend:”Un poco loco!” Lief van Anton.
Dan schuif ik in mijn wagen aan tafel om etend te kijken naar het prachtige schilderij in de verte. Pyreneeën adios!
Het is druk. De voorbije tien kilometer al zeven wagens tegengekomen. Ik ben door een bord gewaarschuwd voor negen kilometer slecht wegdek. Het is geasfalteerd als een Jig-Sawpuzzel, waarvan de stukjes net uit de doos gevallen zijn. Deze N-260 is een droom. Van de 515 km volg ik er 300. Vandaag de laatste honderd. De weg kronkelt onderlangs een gigantisch natuurgebied, dat zo bestempeld is, omdat er toch geen mens woont. Hier leven de gieren en de opnieuw uitgezette wolven en beren. Her en der staan huizen. Ik zou wel eens willen weten, wat de eerste bewoner gedreven heeft om zich hier te vestigen? Was het noodzaak, omdat hij mensenschuw is? Dacht hij hier een nieuwe kans op een beter leven te maken? Was de natuur zijn “ding” ? Ontvluchtte hij iets? Ik zou zo graag zijn verhaal horen. Wat drijft de mens om hier te gaan wonen? Soms zijn er geen woorden nodig, dan zie je het zo. Nu zijn er steeds meer mensen, die hier midden in de natuur gaan wonen met een moestuin en wat dieren; levend van wat de omgeving biedt. Op de vlucht voor de chaos van het moderne leven. Wie heeft daar niet al eens over gedroomd?
In het dorpje Gavin staat een fontein met de kop van de eigenaar erin uitgehouwen tegen de muur van zijn hotel. Als ik stop, komt hij met camera in de aanslag naar buiten. Hij is getrouwd met een Thaise. Zo is verklaard, waarom zij hier glimlachend rondschuifelt. Water is geen probleem, pak maar! Als cadeautje krijg ik appeltjes mee voor onderweg.
Zodra ik van de schilderachtige N-260 afdraai, omdat ik geen alternatief heb, slaat de verveling toe. Een brede, drukke weg waar ik, om goed herkenbaar te zijn als langzaam verkeer, met alle lichten en het zwaailicht aan over de witte streep rechts tegen de bermrand aanrijd. Vrachtwagens denderen voorbij en het weinige groen hier is grijs van het stof. De aanleg van een nieuwe snelweg honderd meter parallel aan de Route National is hier debet aan.
Het valt me op, dat hier geen rijen brandhout achter de huizen liggen, wel gastanks. Omdat de houtvoorraad onder de wagen, door de koude avonden en nachten, flink mindert, stuur ik het terrein van een palletzagerij op. Alberto Sese met zijn vrouw runnen het bedrijfje. Grote stammen de machine in, balkjes, planken en blokjes eruit. Het zaagwerk doet Alberto. Zijn vrouw legt alles in een mal en schiet de spijkers erin. Pallets in alle maten en soorten. Of ik wat afvalstukken mag hebben voor mijn kachel? Kachel? In de wagen? Op hout? “Ja, kom maar kijken.” Het wordt een vrolijke bedoening, want we praten, tekenen en beelden uit in het Spaans. Alberto wijst mij een enorme berg, waar ik naar hartelust in mag graven naar kleine stukken. Mille gracias!
Ik ben nu opzoek naar een slaapplek. Tien kilometer voorbij Jaca, richting Pamplona, zwaait een boer in rode overall naar mij. Kip, ik heb je! Terugzwaaiend rijd ik meteen naar zijn erf. Ja hoor! Ik mag hier vannacht staan. Hij pakt een fles bier als welkomstgeschenk en loodst mij Casa Anton binnen. Anton is mijn eerste Spaanse boer, waarbij ik overnacht. De blocnote doet goede diensten om tekeningetjes en cijfers te noteren over de tractor en de leeftijd van zijn moeder (94). Ik zet ze samen op de foto. Zonder ook maar iets van oma’s gebrabbel te verstaan, heb ik aan de gezichtsuitdrukking goed gezien, dat zij mij loco-loco vindt. Anton verbetert mij glimlachend:”Un poco loco!” Lief van Anton.
Dan schuif ik in mijn wagen aan tafel om etend te kijken naar het prachtige schilderij in de verte. Pyreneeën adios!
-
21 November 2007 - 11:57
Wauwel:
jaaah jaah..
nou ja, ik zit hier op school en we zijn een werkstuk aan het maken en jij?:o
jij zit gewoon in spanje.. GRAPJAS:D
Nou ja, ik hoop dat je het nog een beetje naar je zin hebt maar aan je foto's te zien zie ik van wel;)
groetjes Wauwel je buuf!:P -
21 November 2007 - 12:01
Leon:
Ha die Maarten,
we werden al ongerust waar zat je? Maar daar ben je weer. we schreven al naar Oirsbeek dat Michel met de Guardia Civil in Poblos heeft gebeld en dat de agenten het achteraf een beetje jammer vonden. Maar de potjes waren al naar Barcelona, het lab, opgestuurd. Het was toch spaanse rode neem ik aan; die voorbijganger was spaans? Dat gaan ze nu namelijk zien.
Wel je krijgt dus een boete, niemand weet hoeveel, ook de agenten niet. Mogelijk gooit iemand je verbaal wel weg... Zo niet dan krijgt Dorie een bon thuis, maar het zal wel meevallen, denkt iedereen.
En men zij ook nog: laat je niet een tweede keer met rood pakken, neem liever rode wijn dus! Want 2e keer is echt fout.
Hier is het sinds gisteren, na een hele koude week (-8/9 s'nachts) weer gewoon herfst. + 15 en wolken met veel wind + regenbuien. That's Provence.
Bid maar weat voor ons in La Compostella. Je zult daar nog steretjes (Stella's dus) zien, wacht maar af..
Groeten van
Leon en Mieke
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
