31 Mrt. Verwennerij.
Door: Maarten
03 April 2008 | Italië, Rome
Het ontbijt bij Gesuele in zijn restaurant begint goed; met koffie en een kannetje melk, met twee soesjes en twee stukken linzen vlaai. Dit laatste is thuiskomen.
Om tien uur komt Fabio di Pietro mij interviewen. Helaas is zijn Engels matig, maar het verhoogt wel de inzet van ons twee. Hij is een opgewekt manneke met de beste bedoelingen en veel humor. We lachen samen wat af over mijn verhalen. Om twaalf uur zet hij mij af in het centrum van Siena en maakt nog snel enkele foto’s met mij op het Piazza del Campo. Dan is hij weg. Ik barst alweer van de honger en ga op een terras in de zon zitten. De knappe meid brengt een plank gemengd voer: kaviaar!!! (ja heus) , kaasjes en soorten vlees, daarbij een cappuccino. Met veel smaak en geduld geniet ik de dingen des levens en bekijk de levendige mierenhoop op het plein. Het is vandaag een verwendag. Als toetje een reuzenijs met vier smaken: straciatella, café, chocolade en yoghurt met aardbeien. Het loopt over mijn vingers en over mijn pols. De ogen zijn groter dan de maag. Het museum van de Dom en de Mangia-toren zijn een aangenaam tijdverdrijf zonder ergens lang bij stil te staan. Een kwestie van goed zeven. De bus brengt me voor 90 cent terug naar Costafabbri.
Om zeven uur gaat het restaurant open en ik sta een kwartier later binnen met woordenboekje en gastenboek. Gesuele, de gastheer, wil wel iets schrijven. Hij kookt met hart en ziel en zo schrijft hij ook. Het is verwendag, dus ik schuif aan aan een klein tafeltje niet ver van de openhaard en vraag de menukaart. Je moet weten; ik heb geen verstand van menukaarten en al helemaal niet van Italiaanse. Dus roep ik de hulp in van Gesuele. Hij brengt om te beginnen een fles rode Toscaaanse wijn: Piticiano uit 2005. Bij het schijnsel van kaarslicht en het geluid van klassieke muziek en knetterend openhaardvuur op de achtergrond word ik helemaal rustig en verzink in mijn eigen gedachten. In het voorbijgaan krijg ik van Gesuele en Enzo een knipoog of een klopje op de schouder. Ik voel me rijk, gelukkig en tevreden.
De Ribolitta Toscane is een dwars-door-de-tuin-soep en smaakt als zelfgemaakt (Is ook zo!). Dan komen zomaar tranen in mijn ogen. Mijn arm ligt over het tafeltje en daar had Dory moeten zitten. Ze zou glimlachend mijn hand vastgepakt hebben en gezegd hebben:”Wat hebben we het toch goed.” Ik mis je, Dory. Kom ik ooit met jou naar Siena, dan gaan we hier uiteten en laten ons bedienen met alle egards.
Het hoofdgerecht is ook door mijn gastheer uitgezocht. Rijst in een “zakje” verpakt, gebakken aardappeltjes en schenkelvlees, dat boterzacht is en zalig smaakt. Om je vingers bij af te likken. Dat doe ik ook, als niemand kijkt. Ondertussen kleurt de rode wijn mijn wangen en warmt de openhaard mijn rug.
Mijn vrienden, de stratenmakers, zijn er ook weer en laten het zich weerom goed gaan. Het gastenboek wordt onder hun neus geduwd, maar ze willen geen van allen schrijven, tot ik voorstel, dat iemand schrijft, wat de anderen bedenken. Nu wil iederéén schrijven. Ik laat ze maar. Ik zie wel wat er van komt. Een uur later brengt Rino het boek terug aan mijn tafeltje. Als hij het voorleest en verklaart, klop ik hem met waterige oogjes stevig op zijn rug. “Mille gracias,” zeg ik zachtjes. In dit restaurant komt warmte niet alleen van het knetterend hout in de openhaard.
Het ongevraagde toetje is een TOET. Een ovaal bord, waarop een speenvarken past, is opgemaakt als een schilderij. In het midden een heet chocoladetaartje, links een splash schenkstroop waarin een dot slagroom. Rechts is met flinterdunne schijfjes ananas en slagroom een bloem gemaakt. Alles in een wolk van kokospoeder. Hoewel het zonde is om op te eten ….
Verwennerij? Ja! Heerlijk. Vandaag is zo’n dag.
Als ik de rekening vraag, slaat ongeloof toe. Begrijp ik Enzo goed? Alles op kosten van de zaak? Ik geloof, ik word niet goed. Ik vraag me serieus af, waarom mij dit overkomt.
Gesuele krijgt een dikke knuffel met twee stevige zoenen en onder de Nederlandse loftuitingen van gisteren nog een roemende Engelstalige tekst in zijn gastenboek.
Om tien uur komt Fabio di Pietro mij interviewen. Helaas is zijn Engels matig, maar het verhoogt wel de inzet van ons twee. Hij is een opgewekt manneke met de beste bedoelingen en veel humor. We lachen samen wat af over mijn verhalen. Om twaalf uur zet hij mij af in het centrum van Siena en maakt nog snel enkele foto’s met mij op het Piazza del Campo. Dan is hij weg. Ik barst alweer van de honger en ga op een terras in de zon zitten. De knappe meid brengt een plank gemengd voer: kaviaar!!! (ja heus) , kaasjes en soorten vlees, daarbij een cappuccino. Met veel smaak en geduld geniet ik de dingen des levens en bekijk de levendige mierenhoop op het plein. Het is vandaag een verwendag. Als toetje een reuzenijs met vier smaken: straciatella, café, chocolade en yoghurt met aardbeien. Het loopt over mijn vingers en over mijn pols. De ogen zijn groter dan de maag. Het museum van de Dom en de Mangia-toren zijn een aangenaam tijdverdrijf zonder ergens lang bij stil te staan. Een kwestie van goed zeven. De bus brengt me voor 90 cent terug naar Costafabbri.
Om zeven uur gaat het restaurant open en ik sta een kwartier later binnen met woordenboekje en gastenboek. Gesuele, de gastheer, wil wel iets schrijven. Hij kookt met hart en ziel en zo schrijft hij ook. Het is verwendag, dus ik schuif aan aan een klein tafeltje niet ver van de openhaard en vraag de menukaart. Je moet weten; ik heb geen verstand van menukaarten en al helemaal niet van Italiaanse. Dus roep ik de hulp in van Gesuele. Hij brengt om te beginnen een fles rode Toscaaanse wijn: Piticiano uit 2005. Bij het schijnsel van kaarslicht en het geluid van klassieke muziek en knetterend openhaardvuur op de achtergrond word ik helemaal rustig en verzink in mijn eigen gedachten. In het voorbijgaan krijg ik van Gesuele en Enzo een knipoog of een klopje op de schouder. Ik voel me rijk, gelukkig en tevreden.
De Ribolitta Toscane is een dwars-door-de-tuin-soep en smaakt als zelfgemaakt (Is ook zo!). Dan komen zomaar tranen in mijn ogen. Mijn arm ligt over het tafeltje en daar had Dory moeten zitten. Ze zou glimlachend mijn hand vastgepakt hebben en gezegd hebben:”Wat hebben we het toch goed.” Ik mis je, Dory. Kom ik ooit met jou naar Siena, dan gaan we hier uiteten en laten ons bedienen met alle egards.
Het hoofdgerecht is ook door mijn gastheer uitgezocht. Rijst in een “zakje” verpakt, gebakken aardappeltjes en schenkelvlees, dat boterzacht is en zalig smaakt. Om je vingers bij af te likken. Dat doe ik ook, als niemand kijkt. Ondertussen kleurt de rode wijn mijn wangen en warmt de openhaard mijn rug.
Mijn vrienden, de stratenmakers, zijn er ook weer en laten het zich weerom goed gaan. Het gastenboek wordt onder hun neus geduwd, maar ze willen geen van allen schrijven, tot ik voorstel, dat iemand schrijft, wat de anderen bedenken. Nu wil iederéén schrijven. Ik laat ze maar. Ik zie wel wat er van komt. Een uur later brengt Rino het boek terug aan mijn tafeltje. Als hij het voorleest en verklaart, klop ik hem met waterige oogjes stevig op zijn rug. “Mille gracias,” zeg ik zachtjes. In dit restaurant komt warmte niet alleen van het knetterend hout in de openhaard.
Het ongevraagde toetje is een TOET. Een ovaal bord, waarop een speenvarken past, is opgemaakt als een schilderij. In het midden een heet chocoladetaartje, links een splash schenkstroop waarin een dot slagroom. Rechts is met flinterdunne schijfjes ananas en slagroom een bloem gemaakt. Alles in een wolk van kokospoeder. Hoewel het zonde is om op te eten ….
Verwennerij? Ja! Heerlijk. Vandaag is zo’n dag.
Als ik de rekening vraag, slaat ongeloof toe. Begrijp ik Enzo goed? Alles op kosten van de zaak? Ik geloof, ik word niet goed. Ik vraag me serieus af, waarom mij dit overkomt.
Gesuele krijgt een dikke knuffel met twee stevige zoenen en onder de Nederlandse loftuitingen van gisteren nog een roemende Engelstalige tekst in zijn gastenboek.
-
03 April 2008 - 11:33
Nella Vrolijk:
Beste Maarten,
Je rijk voelen is zoveel waardevoller dan rijk zijn!
Groetjes,
Nella Vrolijk, Panningen
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
