13 Okt. Laat op en ook laat erin.
Door: Maarten
14 Oktober 2007 | Frankrijk, Parijs
Om half één kruip ik uit het holletje van mijn dekbed. Na het douchen en opruimen blijft er weinig van de dag over.
Er vliegt een rugbybal in “mijn tuin.” Twee aardige, nieuwsgierige uit Engeland overgekomen jongens gaan straks de halve finale wedstrijd Engeland – Frankrijk kijken. Frankrijk organiseert het wereldkampioenschap. Ze zijn helemaal ondersteboven van de Franse rijstijl. Geen voorrang geven, snijden, gevaarlijk inhalen, geen geduld en zo gaan ze maar door. Op de weg is het levensgevaarlijk volgens hen. Leuk om dat te beluisteren uit de mond van drieëntwintigjarigen. Daar kijkt een doorsnee Hollandse jongen genuanceerder tegenaan.
Om half vier ga ik eindelijk naar de stad. Het Louvre en de Tuileries staan op het programma. Je houdt niet voor mogelijk, dat midden in de stad een paleis met tuinen ligt van veertig hectares. Het Louvre is een van de rijkste musea ter wereld. Met collecties waar je na een week nog niet alles gezien hebt. Ter illustratie een voorbeeldje van grootsheid. De ingang van het museum is onder een glazen piramide gevestigd. Er gaat om vijf uur nog steeds een sloot bezoekers naar binnen, niet om het museum te bezoeken, want daarvoor ben je dan te laat. De mensen komen voor de waanzinnig boeiende, prachtig ontworpen ontvangsthal. Als een ondergrondse octopus met armen naar alle paviljoens en één groot glazen oog en twee kleinere boven de grond. Ik heb daar een half uur sprakeloos gefotografeerd en op bankjes zitten rondgapen. Je moet bedenken; ik heb dan van de collecties van het museum nog geen meter gezien. Dan naar buiten. Tussen machtige gebouwen in een u-vorm gebouwd en uitkijkend via de Arc de Triomphe van Carrousel naar de tuinen ga ik zitten op een stenen bank. Je probeert het geheel van buitensporige rijkdom en pracht in je op te nemen. Ik zal het je maar zeggen: dat lukt niet. Ons hoofd is daarvoor te klein met te weinig schijfruimte.
Als de zon mijn bankje in de schaduw zet, zoek ik nog een cybercafé om mijn dagboek te uploaden.
Oef, het is al zeven uur. Ik zou om acht uur bij Remko en Anne zijn. Op zoek naar het cybercafé, leuk woord hè, ben ik bij de Opera terecht gekomen en daar daal ik af naar de metro. Met het beroemde Limburgse kwartiertje vertraging ben ik gearriveerd. De woning heeft een gemeenschappelijke entree en een tweepersoons lift, die je tot in de woning brengt.
Miljaar!! Vergeten iets mee te nemen voor de gastheer en gastvrouw. Remko stelt me gerust, maar ik vind het zelf maar niks. De tv staat al aan. Ik ben voor de wedstrijd nog niet te laat. Het gezelschap bestaat uit drie Hollandse jongens; Remko, Alex en moi. De vrouw van Remko is Spaanse. De gasten zijn zeer internationaal. Engels is de voertaal, maar je hoort er Frans, Portugees, Nederlands en Spaans tussendoor. De meeste gasten hebben een baan bij grote internationale bedrijven en zijn veel onderweg over de wereld. Ik amuseer me prima in de gesprekken en er is gelukkig maar één man die verstand heeft van rugby. Hij wordt dan ook frequent om uitleg gevraagd. De wedstrijd loopt voor Frankrijk slecht af. Ze mogen niet door naar de finale. Er is heerlijk Spaans eten in overvloed, wijn voor de liefhebbers en Sangria. Remko is een erg sportieve vent met een gezonde, brede kijk op het leven. Hij kan lekker relativeren en boeiend vertellen. Het is twaalf uur als ik wil vertrekken. Nog even dit vertellen en nog even dat horen schuiven de tijd vooruit. Het is één uur, als ik buiten ben en terugloop naar de camping. Nog twintig minuutjes dan ben ik thuis.
Er vliegt een rugbybal in “mijn tuin.” Twee aardige, nieuwsgierige uit Engeland overgekomen jongens gaan straks de halve finale wedstrijd Engeland – Frankrijk kijken. Frankrijk organiseert het wereldkampioenschap. Ze zijn helemaal ondersteboven van de Franse rijstijl. Geen voorrang geven, snijden, gevaarlijk inhalen, geen geduld en zo gaan ze maar door. Op de weg is het levensgevaarlijk volgens hen. Leuk om dat te beluisteren uit de mond van drieëntwintigjarigen. Daar kijkt een doorsnee Hollandse jongen genuanceerder tegenaan.
Om half vier ga ik eindelijk naar de stad. Het Louvre en de Tuileries staan op het programma. Je houdt niet voor mogelijk, dat midden in de stad een paleis met tuinen ligt van veertig hectares. Het Louvre is een van de rijkste musea ter wereld. Met collecties waar je na een week nog niet alles gezien hebt. Ter illustratie een voorbeeldje van grootsheid. De ingang van het museum is onder een glazen piramide gevestigd. Er gaat om vijf uur nog steeds een sloot bezoekers naar binnen, niet om het museum te bezoeken, want daarvoor ben je dan te laat. De mensen komen voor de waanzinnig boeiende, prachtig ontworpen ontvangsthal. Als een ondergrondse octopus met armen naar alle paviljoens en één groot glazen oog en twee kleinere boven de grond. Ik heb daar een half uur sprakeloos gefotografeerd en op bankjes zitten rondgapen. Je moet bedenken; ik heb dan van de collecties van het museum nog geen meter gezien. Dan naar buiten. Tussen machtige gebouwen in een u-vorm gebouwd en uitkijkend via de Arc de Triomphe van Carrousel naar de tuinen ga ik zitten op een stenen bank. Je probeert het geheel van buitensporige rijkdom en pracht in je op te nemen. Ik zal het je maar zeggen: dat lukt niet. Ons hoofd is daarvoor te klein met te weinig schijfruimte.
Als de zon mijn bankje in de schaduw zet, zoek ik nog een cybercafé om mijn dagboek te uploaden.
Oef, het is al zeven uur. Ik zou om acht uur bij Remko en Anne zijn. Op zoek naar het cybercafé, leuk woord hè, ben ik bij de Opera terecht gekomen en daar daal ik af naar de metro. Met het beroemde Limburgse kwartiertje vertraging ben ik gearriveerd. De woning heeft een gemeenschappelijke entree en een tweepersoons lift, die je tot in de woning brengt.
Miljaar!! Vergeten iets mee te nemen voor de gastheer en gastvrouw. Remko stelt me gerust, maar ik vind het zelf maar niks. De tv staat al aan. Ik ben voor de wedstrijd nog niet te laat. Het gezelschap bestaat uit drie Hollandse jongens; Remko, Alex en moi. De vrouw van Remko is Spaanse. De gasten zijn zeer internationaal. Engels is de voertaal, maar je hoort er Frans, Portugees, Nederlands en Spaans tussendoor. De meeste gasten hebben een baan bij grote internationale bedrijven en zijn veel onderweg over de wereld. Ik amuseer me prima in de gesprekken en er is gelukkig maar één man die verstand heeft van rugby. Hij wordt dan ook frequent om uitleg gevraagd. De wedstrijd loopt voor Frankrijk slecht af. Ze mogen niet door naar de finale. Er is heerlijk Spaans eten in overvloed, wijn voor de liefhebbers en Sangria. Remko is een erg sportieve vent met een gezonde, brede kijk op het leven. Hij kan lekker relativeren en boeiend vertellen. Het is twaalf uur als ik wil vertrekken. Nog even dit vertellen en nog even dat horen schuiven de tijd vooruit. Het is één uur, als ik buiten ben en terugloop naar de camping. Nog twintig minuutjes dan ben ik thuis.
-
14 Oktober 2007 - 17:02
Jacqueline Klaassen:
NOu Maarten, wat een prachtige foto's.Ook de foto's waar jij op staat, ik zou zeggen nog een stokbrood onder de arm en je kan zo door als een fransman!!
-
15 Oktober 2007 - 15:21
Lindsay:
ZOO ben weer eventjes bij gelezen, op school is het zo druk dat ik nog geen tijd heb om andere dingen te doen!
super dat U tot in parijs geraakt ben! ziet er echt geweldig uit. heel gezellig dat Jef is langs geweest :). zal toch wel leuk zijn om een bekende te zien he?
ik probeer op de hoogte te blijven en zo af en toe een berichtje he!
Groetjes Lindsay
p.s wil binnekort even langs hoensbroek gaan moet alleen de tijd vinden..
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
