19 Okt Eten op z'n Frans
Door: Maarten
21 Oktober 2007 | Frankrijk, Les Hermites
Wij, de Hendriksjes, hebben Bert en Marijke leren kennen toen ze de Jeugrubben, ook wel bekend als Het Verboden Bos, hebben overgenomen. Hoe ze hier verzeild geraakt zijn, zal ik kort uit de doeken doen.
Bert las in een kleine advertentie, dat een Franse adellijke grootgrondbezitter een Nederlands echtpaar zoekt om zijn landgoed te beheren, als de familie niet zelf aanwezig is. Bert en Marijke zijn het geworden uit een groep van zestig koppels.. Ze wonen in La Ferme, het woord zegt het al, een voormalige, omgebouwde boerderij. Je vraagt je zeker af; wat moeten ze daar nu doen? Wel, er liggen enkele buitenhuizen van de familie bij La Ferme, die niet onbeheerd op het tweehonderd hectare grote domein kunnen achterblijven. Dus ze zijn oppassers op de huizen, aanspreekpunt voor de pachters, jagers, bosbouwers en ontvanger van alle post. Moeilijker dan dit is het niet. Bert is even oud als ik hoor. Je kent de uitdrukkingen; met de kont in de boter vallen en leven als God in Frankrijk?
Samen maken we een wandeling met de honden door de omgeving. We lopen door een bos om een meer heen en langs enkele landerijen. Bert vertelt dat de plaatselijke bevolking hun twee heeft omgedoopt tot Bertrand en Marie. Dat is een grote stap vooruit in de acceptatie. Ze leggen contacten en oefenen vlijtig het Frans om er zo snel en goed mogelijk bij te horen.
’s Middags zijn Bert en Marijke uitgenodigd bij de jachtopziener om te eten en ik mag mee. We gaan op de fiets.
Na de kennismaking in de grote boerenkeuken, waar de eeuwenoude openhaard de stukken stam van een meter lengte lekker knetterend laat verbranden schuiven we aan aan de tafel. Het gezelschap bestaat uit de jachtopziener met zijn vrouw, Zwitserse buren, een bevriend echtpaar en wij drieën. Hier leer ik de kunst van lang tafelen, praten en genieten van voedsel.
De gastheer verrast zijn buurvrouw met een fles witte wijn uit haar geboortejaar 1945. De 62 jarige wijn wordt eerste door Guy gekeurd en goed bevonden. Daarna schenkt hij iedereen een glaasje in. Nu geeft iedereen zijn mening. De kurk gaat rond en wordt beoordeeld op authenticiteit. Er komen aperitiefjes zoals Pastis en knabbeltjes op tafel. Na drie kwartier verhuizen we naar de goede kamer. Eigengemaakte ganzenleverpaté wordt geserveerd met rode wijn uit de eigen cave (wijnkelder). Allerlei onderwerpen passeren de revue, maar elke hap wordt ook besproken, want praten over voedsel is erg belangrijk. Daarna wordt een huisgestookte perenlikeur opgediend met perenijs. Dan wordt het hoofdgerecht geserveerd: hertenvlees en rundvlees, zelf geslacht, met passende rode wijn, salade en zelfgemaakte sausjes. Frans praten wordt steeds gemakkelijker door de wijn. Voor de Fransen wordt het wel iets moeilijker om mij te begrijpen. Er wordt veel gepraat over eten en er wordt stevig ingenomen. Bij de kazen trekt Guy een fles Chateau Neuf du Pâpe open. Na de appeltaart met zoete, witte wijn wordt afgesloten met een kopje koffie dat, leeggedronken nog warm van de koffie, gevuld wordt met een scheut Calvados.
Om zes uur nodigt het bevriende echtpaar ons uit om een afzakkertje te nemen bij hem in de cave. Alle man in de auto gepropt en de vrouw van de jachtopziener rijdt, want zij heeft het minst gedronken!!
Wat denk je waar we heen gaan? Naar een echte grot, met zware sloten vergrendeld en een stenen graftombe ervoor. We krijgen een rondgang door de gangen en de tombe buiten wordt als stehtisch gebruikt. Glazen komen ergens vandaan en met veel ceremonieel wordt de eerste fles geopend en gekeurd. We zijn hier in een privé heiligdom met kostbare inhoud. In een hoekje achter een schot leunt een oude Solex. Leuk! Het ding is helemaal verroest en heeft een gek potje op de cilinder staan. Enkele foto’s gemaakt. Een half uur later vraagt de groteigenaar volkomen onverwacht of ik de Solex leuk vind, want dan mag ik hem hebben. Leuk??? Ik vind hem prachtig!!! Ik ben gek op roest!! Dan wordt ruimte gemaakt en ik til het oude beestje van zijn plek. Hij heeft hier al erg lang gestaan. De ketting is in de vorm waarop hij op de vloer lag volkomen stijf verroest. Vreemd is de maat van het achterwiel, die lijkt wel te klein. De koelribben van de cilinder staan best wel ver uit elkaar. Het potje op de cilinder is mij onbekend. Het motornummer is 088901. Is er iemand, die mij er wat meer over kan vertellen? Zet het dan bij berichten op de site, zodat andere nieuwsgierigen het ook kunnen lezen.
Na deze superverrassing besluiten we om bij de Zwitsers thuis óók nog iets te gebruiken! Poeh, poeh, dit is zwaar werk!
Het hele gezelschap weer in de auto en de chauffeuse, die maar twee of drie consumpties minder op heeft dan de rest, brengt ons naar het volgende adres. Ik mocht voorin zitten, maar dat is geen privilege als je naast een op een heel dik kussen zittende aangeschoten Française zit en haar rijstijl van heel dichtbij mag meemaken. De tenen staan krom in mijn schoenen en af en toe knijp ik mijn ogen dicht. Bij de Zwitsers laat mijn geheugen mij in de steek. Door alle alcoholdampen is de harde schijf danig aangetast. Wat ik wel nog weet is, dat Bert en ik stevig gearmd zwabberend en struikelend de honden hebben uitgelaten. Het is half elf en het nu toch al zwakke lampje gaat uit bij mij. Ik slaap al voor ik het kussen raak.
Bert las in een kleine advertentie, dat een Franse adellijke grootgrondbezitter een Nederlands echtpaar zoekt om zijn landgoed te beheren, als de familie niet zelf aanwezig is. Bert en Marijke zijn het geworden uit een groep van zestig koppels.. Ze wonen in La Ferme, het woord zegt het al, een voormalige, omgebouwde boerderij. Je vraagt je zeker af; wat moeten ze daar nu doen? Wel, er liggen enkele buitenhuizen van de familie bij La Ferme, die niet onbeheerd op het tweehonderd hectare grote domein kunnen achterblijven. Dus ze zijn oppassers op de huizen, aanspreekpunt voor de pachters, jagers, bosbouwers en ontvanger van alle post. Moeilijker dan dit is het niet. Bert is even oud als ik hoor. Je kent de uitdrukkingen; met de kont in de boter vallen en leven als God in Frankrijk?
Samen maken we een wandeling met de honden door de omgeving. We lopen door een bos om een meer heen en langs enkele landerijen. Bert vertelt dat de plaatselijke bevolking hun twee heeft omgedoopt tot Bertrand en Marie. Dat is een grote stap vooruit in de acceptatie. Ze leggen contacten en oefenen vlijtig het Frans om er zo snel en goed mogelijk bij te horen.
’s Middags zijn Bert en Marijke uitgenodigd bij de jachtopziener om te eten en ik mag mee. We gaan op de fiets.
Na de kennismaking in de grote boerenkeuken, waar de eeuwenoude openhaard de stukken stam van een meter lengte lekker knetterend laat verbranden schuiven we aan aan de tafel. Het gezelschap bestaat uit de jachtopziener met zijn vrouw, Zwitserse buren, een bevriend echtpaar en wij drieën. Hier leer ik de kunst van lang tafelen, praten en genieten van voedsel.
De gastheer verrast zijn buurvrouw met een fles witte wijn uit haar geboortejaar 1945. De 62 jarige wijn wordt eerste door Guy gekeurd en goed bevonden. Daarna schenkt hij iedereen een glaasje in. Nu geeft iedereen zijn mening. De kurk gaat rond en wordt beoordeeld op authenticiteit. Er komen aperitiefjes zoals Pastis en knabbeltjes op tafel. Na drie kwartier verhuizen we naar de goede kamer. Eigengemaakte ganzenleverpaté wordt geserveerd met rode wijn uit de eigen cave (wijnkelder). Allerlei onderwerpen passeren de revue, maar elke hap wordt ook besproken, want praten over voedsel is erg belangrijk. Daarna wordt een huisgestookte perenlikeur opgediend met perenijs. Dan wordt het hoofdgerecht geserveerd: hertenvlees en rundvlees, zelf geslacht, met passende rode wijn, salade en zelfgemaakte sausjes. Frans praten wordt steeds gemakkelijker door de wijn. Voor de Fransen wordt het wel iets moeilijker om mij te begrijpen. Er wordt veel gepraat over eten en er wordt stevig ingenomen. Bij de kazen trekt Guy een fles Chateau Neuf du Pâpe open. Na de appeltaart met zoete, witte wijn wordt afgesloten met een kopje koffie dat, leeggedronken nog warm van de koffie, gevuld wordt met een scheut Calvados.
Om zes uur nodigt het bevriende echtpaar ons uit om een afzakkertje te nemen bij hem in de cave. Alle man in de auto gepropt en de vrouw van de jachtopziener rijdt, want zij heeft het minst gedronken!!
Wat denk je waar we heen gaan? Naar een echte grot, met zware sloten vergrendeld en een stenen graftombe ervoor. We krijgen een rondgang door de gangen en de tombe buiten wordt als stehtisch gebruikt. Glazen komen ergens vandaan en met veel ceremonieel wordt de eerste fles geopend en gekeurd. We zijn hier in een privé heiligdom met kostbare inhoud. In een hoekje achter een schot leunt een oude Solex. Leuk! Het ding is helemaal verroest en heeft een gek potje op de cilinder staan. Enkele foto’s gemaakt. Een half uur later vraagt de groteigenaar volkomen onverwacht of ik de Solex leuk vind, want dan mag ik hem hebben. Leuk??? Ik vind hem prachtig!!! Ik ben gek op roest!! Dan wordt ruimte gemaakt en ik til het oude beestje van zijn plek. Hij heeft hier al erg lang gestaan. De ketting is in de vorm waarop hij op de vloer lag volkomen stijf verroest. Vreemd is de maat van het achterwiel, die lijkt wel te klein. De koelribben van de cilinder staan best wel ver uit elkaar. Het potje op de cilinder is mij onbekend. Het motornummer is 088901. Is er iemand, die mij er wat meer over kan vertellen? Zet het dan bij berichten op de site, zodat andere nieuwsgierigen het ook kunnen lezen.
Na deze superverrassing besluiten we om bij de Zwitsers thuis óók nog iets te gebruiken! Poeh, poeh, dit is zwaar werk!
Het hele gezelschap weer in de auto en de chauffeuse, die maar twee of drie consumpties minder op heeft dan de rest, brengt ons naar het volgende adres. Ik mocht voorin zitten, maar dat is geen privilege als je naast een op een heel dik kussen zittende aangeschoten Française zit en haar rijstijl van heel dichtbij mag meemaken. De tenen staan krom in mijn schoenen en af en toe knijp ik mijn ogen dicht. Bij de Zwitsers laat mijn geheugen mij in de steek. Door alle alcoholdampen is de harde schijf danig aangetast. Wat ik wel nog weet is, dat Bert en ik stevig gearmd zwabberend en struikelend de honden hebben uitgelaten. Het is half elf en het nu toch al zwakke lampje gaat uit bij mij. Ik slaap al voor ik het kussen raak.
-
21 Oktober 2007 - 21:22
Jan R:
Hoi Maarten,
Weer effe bijgelezen, ik was even nieuwsgierig waar je zat/zit. Erg ver zit je nog niet...mensen zien er nog uit zoals hier.
Gisteren al een beetje nachtvorst gehad in Oirsbeek, voor sneeuw en ijspret nog iets te vroeg.
De eerste oudjes vertrekken al richting het zuiden zoals jij ongetwijfeld ook zult doen.
Het begint al aardig op een culinaire/culturaire tocht te lijken.
Leuk dat je eindelijk het germaanse bier verruild voor de meer edele dranken van deze wereld.....you are welcom to the club!
En die solex....gewoon inladen die hap, in Oirsbeek kunnen ze vast nog leden gebruiken.
Tot......? ziens maar weer.
Groetjes Jantje R.
-
22 Oktober 2007 - 05:04
Maritha Bakker:
Hoi Maarten over met de kont in de boter gevallen gesproken ik denk dat je helemaal op je plek zit tussen allemaal die lieve mensen en die francaise Nou ja dat overleef je ook wel groetjes Maritha en Pierre -
22 Oktober 2007 - 06:12
Fam. Vrolijk:
Beste Maarten,
Wie valt hier nou met de kont in de boter en leeft als God in Frankrijk?
Fantastisch om te lezen!
Groetjes uit Panningen,
Fam. Vrolijk -
22 Oktober 2007 - 08:09
Melvin:
Hoi meester,
Ik hoop dat je het leuk hebt
-
22 Oktober 2007 - 09:18
Leon:
Ha die Maarten
je zakt lekker af dus. Wij zijn thuis voor je vanaf nu. Wil je meer info over toegang naar Mormoiron? Sein even via de mail of 04 90 61 77 68 (ons vaste nummer).
Nog even een vlekje wegwerken. Mooi dat je zo'n gourmet en gourmand bent! Maar ChateauNEUF du Pâpe is de echte naam van de rode wijn; en dat is hele goeie uit onze buurt. Dus moest ik effe reageren, just for the sake of learning. Dat begrijp jij heel goed weet ik.
We volgen je en je gaat gesmeerd; dus kom op.
Leon en Mieke.
PS: ik ken een locale jouyrnalist (mijn verzekeringsagent!!!). Heb je interesse in een interview voor de lokale krant? Zo ja dan vraag ik het hem! -
22 Oktober 2007 - 09:35
Antonios + Harriet:
Lieber Maarten,
schönen Dank für Deine Berichte. Leider,da wir kein Holländisch verstehen,müßen wir mit den Bildern vorlieb nehmen!!
Scöne Grüße und bone fortune!
Antonios und Harriet -
25 Oktober 2007 - 13:50
Marjo Van Canisius:
Hoy Maarten,
Hoe is het,alles nog naar wens?
Hoe gaat het met je zoon?
Je bent al aardig op weg zie ik.Het is een aantal weken geleden dat ik voor het laats gekeken heb naar de site,maar nu ben ik er weer.Ik wens je nog een fijne reis verder,en goed weer natuurlijk. tot gauw weer ,
groetjes Marjo
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
