21 Apr. Stranice.
Door: Maarten
23 April 2008 | Slovenië, Stranice
De weg naar Stranice is er een van afwisseling. Om negen uur wurm ik me in de trage stroom stadsverkeer van links naar rechts door de omgeving van Ljubljana om weer op adem te komen bij Trzin. De neus staat naar de bergen en de door de zon beschenen, witte toppen roepen al van ver. Wat een prachtig gezicht. Gelukkig verrijd ik me en kies een binnendoor weggetje via Snovik. De grote wielen malen over het grind tegen 20% hellingen omhoog. Met mijn kop door het schuifdak snuif ik de boslucht op en beluister de onverzettelijke roffel van de trekker. Dit is kaasje. De mensen van de eenzame hoeve lopen uit om dan met open mond te kijken naar de circusartiest die met een smile boven de cabine uitsteekt. Daarna lopen ze hoofdschuddend weer naar binnen met veel stof tot nadenken. Door de dreigende regen worden de donkere bossen nog donkerder. Ik hoop op wolven of een beer. Helaas; vandaag gromt alleen de tractor. De regen gedraagt zich niet sportief door te wachten tot vannacht. Alle registers trekt hij open. Ik zie alleen nog recht vooruit door de halve kaas, die de ruitenwisser vrijhoudt. Dan begint het zo hard te regenen, dat stuifwater met de wind binnendringt in de cabine. Daar kan ik niet tegenop. Een ongeplande pauze brengt uitkomst. In de Böhmerwagen is het lekker droog. Ik pak mijn boek en verruil zo de roffel van de tractor voor die van de regen.
Als de ergste regen overgetrokken is, wrijf ik mijn geveerde stoel droog. Ik ben weer onderweg. Bij het inkopen doen in Gornji Grad dart jeugd om de wagen en stuitert voor de ramen. Eéntje spreekt me aan in het Engels en zo mogen ze allemaal even binnenkijken. Ik geef mijn webadres af en vertrek weer. Door het stuifwater en de regen op mijn kleren krijg ik vel van de kip en besluit ergens te stoppen. In Stranice sta ik onder de kerktoren vóór het café. Van de waardin, Martina Kovse, mag ik gerust blijven staan. Ik drink een pils en vertel over de reis. Drie vrienden en collega’s Stanko, Slavko en Stanko komen binnen. Met armen als bovenbenen en een stem als een scheepstoeter komen de twee Stanko’s uit het bos terug van het bomenvellen, samen met de iele Slavko. Het zijn me toch rauwe kandidaten, maar erg vriendelijk. Na twee minuten moet ik een Schnapps aannemen van de grootste. Zelf gebrouwen! Als ze naar mijn teug kijken is het doodstil. Als ze mijn gezicht erna zien vertrekken, davert het hele huis. Ze verzekeren me dat opa er elke ochtend een neut van nam en 96 is geworden. Als echte overtuiger is de opmerking:”Het doodt ALLE bacteriën in je maag, ’t Is dus gezond!” Met papiertjes en tekeningen wordt gecommuniceerd. Als Rudolf binnenkomt gaat het dak eraf. De 63 jarige is net een stuiterbal. Hij trekt, zwaait en gebaart met zijn armen en benen, terwijl hij druk heen en weer loopt. Met al drie liter wijn achter de kiezen is hij met de auto hier. Voortdurend springt hij dwaas lachend in de houding en klakt zijn hakken tegen elkaar. Rudolf wordt ingezet als tolk in het Duits. De olijke kop met de grappige bewegingen en dwaze maniertjes maken van hem een artiest, die ons vrolijk bezighoudt. Hij demonstreert zijn vitaliteit door push-ups, danspassen en razendsnel bukken met gestrekte knieën. Ik moet er niet aandenken er zo één in de klas te hebben. Hij maakt een heel weeshuis gek.
Om elf uur ga in naar de kooi. Het kerkplein is rustig gelegen; weg van de doorgaande weg. Kerkpleinen hebben ’s nachts maar één nadeel; een klokkentoren!!
Als de ergste regen overgetrokken is, wrijf ik mijn geveerde stoel droog. Ik ben weer onderweg. Bij het inkopen doen in Gornji Grad dart jeugd om de wagen en stuitert voor de ramen. Eéntje spreekt me aan in het Engels en zo mogen ze allemaal even binnenkijken. Ik geef mijn webadres af en vertrek weer. Door het stuifwater en de regen op mijn kleren krijg ik vel van de kip en besluit ergens te stoppen. In Stranice sta ik onder de kerktoren vóór het café. Van de waardin, Martina Kovse, mag ik gerust blijven staan. Ik drink een pils en vertel over de reis. Drie vrienden en collega’s Stanko, Slavko en Stanko komen binnen. Met armen als bovenbenen en een stem als een scheepstoeter komen de twee Stanko’s uit het bos terug van het bomenvellen, samen met de iele Slavko. Het zijn me toch rauwe kandidaten, maar erg vriendelijk. Na twee minuten moet ik een Schnapps aannemen van de grootste. Zelf gebrouwen! Als ze naar mijn teug kijken is het doodstil. Als ze mijn gezicht erna zien vertrekken, davert het hele huis. Ze verzekeren me dat opa er elke ochtend een neut van nam en 96 is geworden. Als echte overtuiger is de opmerking:”Het doodt ALLE bacteriën in je maag, ’t Is dus gezond!” Met papiertjes en tekeningen wordt gecommuniceerd. Als Rudolf binnenkomt gaat het dak eraf. De 63 jarige is net een stuiterbal. Hij trekt, zwaait en gebaart met zijn armen en benen, terwijl hij druk heen en weer loopt. Met al drie liter wijn achter de kiezen is hij met de auto hier. Voortdurend springt hij dwaas lachend in de houding en klakt zijn hakken tegen elkaar. Rudolf wordt ingezet als tolk in het Duits. De olijke kop met de grappige bewegingen en dwaze maniertjes maken van hem een artiest, die ons vrolijk bezighoudt. Hij demonstreert zijn vitaliteit door push-ups, danspassen en razendsnel bukken met gestrekte knieën. Ik moet er niet aandenken er zo één in de klas te hebben. Hij maakt een heel weeshuis gek.
Om elf uur ga in naar de kooi. Het kerkplein is rustig gelegen; weg van de doorgaande weg. Kerkpleinen hebben ’s nachts maar één nadeel; een klokkentoren!!
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
