8 Mrt. Cabanes de Fleury.
Door: Maarten
11 Maart 2008 | Frankrijk, Parijs
De wasserette wordt gespekt. Een berg was kost ook een berg. Het wassen is niets, het drogen kost het geld. Enfin het moet gebeuren. Als ik klaar ben is het altijd frustrerend, dat er ´s avonds alweer nieuwe vuile was is. Het werk houdt nooit op voor ons vrouwen, thuis niet en op vakantie óók niet!
Druk getoeter naast mij. Jean Pierre en Erna uit Kuurne in België rijden mij voorbij. Ze stoppen en nodigen uit voor koffie. We hebben in Torrox al kennisgemaakt. Jean Pierre is slim. Hij rijdt met een `gewone` bestelbus, die hij heeft laten ombouwen tot camper. Het is al z’n vijfde camper in twintig jaar. De bus is vanbuiten niet als camper herkenbaar. Hij heeft het voordeel van twee werelden. Als bestelbus mag hij overal parkeren en wordt ongemoeid gelaten en hij kan ook overal terecht als camper. Erna en Jean Pierre bedankt voor de koffie en het plezante gesprek.
Ruim twintig jaar geleden raakten we per ongeluk door een kapotte uitlaat verzeild in Les Cabanes de Fleury. We leerden er onze Rotterdamse vrienden Ger, Engel en hun dochtertje Natascha kennen. Lex en Fonnie waren twee en drie. Sindsdien zijn wij er zo´n dertien keer geweest. Een aardige anekdote. Lex en Fonnie, nog peuters, zitten naast elkaar naar de zee te kijken. Lex heeft een armpje om Fonnie gelegd. Daar maak ik van achteren een foto van. Ik vraag, nog steeds achter hen liggend in het zand, aan Lex om Fonnie een kusje te geven. Dat doet hij. Helaas, ik ben nog niet klaar met het instellen van de camera. “Lex, wil je Fonnie nog eens een kusje geven?” Voor de tweede keer geeft hij Fonnie een kusje. Nu ben ik niet op tijd met afdrukken. Als ik hem vraag om een derde kusje te geven, zegt hij: “Nee, doet ik niet meer!” Ik vraag:“Waarom niet?” Zegt hij:”Fonnie heb een snotneus!”
In dertien zomervakanties zitten aan elke steen en struik, aan elk gebouw, aan elke zandkorrel herinneringen. Die ga ik morgen allemaal terughalen en herbeleven.
Met de ondergaande zon in de rug tokkel ik over de kronkelende, slechte weg Les Cabanes binnen. Het heeft al twintig jaar een camping en zes straten. Er liggen nog steeds dezelfde huisjes. Ooit thuishaven van de vissers van Fleury, dat acht kilometer landinwaarts ligt. Dit vergeten hoekje Frankrijk is ook een beetje van ons.
Druk getoeter naast mij. Jean Pierre en Erna uit Kuurne in België rijden mij voorbij. Ze stoppen en nodigen uit voor koffie. We hebben in Torrox al kennisgemaakt. Jean Pierre is slim. Hij rijdt met een `gewone` bestelbus, die hij heeft laten ombouwen tot camper. Het is al z’n vijfde camper in twintig jaar. De bus is vanbuiten niet als camper herkenbaar. Hij heeft het voordeel van twee werelden. Als bestelbus mag hij overal parkeren en wordt ongemoeid gelaten en hij kan ook overal terecht als camper. Erna en Jean Pierre bedankt voor de koffie en het plezante gesprek.
Ruim twintig jaar geleden raakten we per ongeluk door een kapotte uitlaat verzeild in Les Cabanes de Fleury. We leerden er onze Rotterdamse vrienden Ger, Engel en hun dochtertje Natascha kennen. Lex en Fonnie waren twee en drie. Sindsdien zijn wij er zo´n dertien keer geweest. Een aardige anekdote. Lex en Fonnie, nog peuters, zitten naast elkaar naar de zee te kijken. Lex heeft een armpje om Fonnie gelegd. Daar maak ik van achteren een foto van. Ik vraag, nog steeds achter hen liggend in het zand, aan Lex om Fonnie een kusje te geven. Dat doet hij. Helaas, ik ben nog niet klaar met het instellen van de camera. “Lex, wil je Fonnie nog eens een kusje geven?” Voor de tweede keer geeft hij Fonnie een kusje. Nu ben ik niet op tijd met afdrukken. Als ik hem vraag om een derde kusje te geven, zegt hij: “Nee, doet ik niet meer!” Ik vraag:“Waarom niet?” Zegt hij:”Fonnie heb een snotneus!”
In dertien zomervakanties zitten aan elke steen en struik, aan elk gebouw, aan elke zandkorrel herinneringen. Die ga ik morgen allemaal terughalen en herbeleven.
Met de ondergaande zon in de rug tokkel ik over de kronkelende, slechte weg Les Cabanes binnen. Het heeft al twintig jaar een camping en zes straten. Er liggen nog steeds dezelfde huisjes. Ooit thuishaven van de vissers van Fleury, dat acht kilometer landinwaarts ligt. Dit vergeten hoekje Frankrijk is ook een beetje van ons.
-
11 Maart 2008 - 11:00
Jeannie:
hahaha,,leuk verhaal,,
trouwens,,hoe is het met lex en zijn rug,,???
ik hoor er niks meer over,,
groetjes en rij ze,,, -
11 Maart 2008 - 17:08
Ger Engel Natascha:
Hoi Maarten
Wat goed van je en leuk de foto wat is het er nu stil he dat is zomers niet zo
De camping zal wel dicht zijn he
Je kan de herinneringen even ophalen
Van toen geniet er van
Groetjes Uit Rotjeknor
En Veel succes -
12 Maart 2008 - 10:13
Fon:
Heey pap, FLEURY haha geniet !! -
17 Maart 2008 - 18:29
Jean Pierre Erna:
zeer goeie reportage en het was een heerlijk weerzien op de weg naar Cabannes les Fleuris.
Efkens een kleine verbetring in de tekst niet 5 mortorhomes maar 9 en dit over 40 jaar ipv 20 we zijn oude ratten op travelgebied.
zo eventjes rechtgezet en aan u Maarten verder een heerlijke terugreis toegewenst.
groetjes
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
