16 Febr. Heavy stuff.
Door: Maarten
18 Februari 2008 | Spanje, Torrox
Ik wil het boek uitlezen en kom niet buiten, totdat om twee uur zich circustoestanden voordoen. Een bus draait het terrein op en alleman komt uit de campers om dat te zien. Als het gevaarte plek heeft gevonden naast mijn nederig trekkertje zoemt er van alles. Hydraulisch schuiven poten uit om het voertuig automatisch horizontaal te zetten. Iets later zoemt het weer en er schuiven wanden naar buiten. De schotel richt zichzelf als een Robocop met schokjes naar de satelliet. Als klap op de vuurpijl hangt de gewone auto aan de achterkant als een aanhanger aan de bus. Uch! Dit is heftig. Ik betrap mezelf op een openhangende mond. De vriend van de buschauffeur heeft een pickup met “aanhanger”. De twee en een halve liter diesel sleept 3 ton achter zich aan. Elektrisch geremd en luxer dan een huis. Ook hier schuiven zoevend stukken wand naar buiten. Dat had ik daarnet al gezien, maar ik word binnen gevraagd om een kijkje te nemen. Alles is aanwezig. Alles? Ja, alles! Een bad! Een douche! Wasmachine en droger! Airco en centrale verwarming! Een kingsize bed! Magnetron! Oven! Superstereo! Wat je maar bedenkt, het zit erin. De eigenaar vertelt enthousiast en demonstreert alles. Heel verveeld zit madame aan tafel en kijkt niet op of om. Ze is me liever kwijt dan rijk. Als haar man weer buiten in de weer is met zijn pickup blijf ik even hangen en start een gesprekje met het verveelde mens. Benieuwd of ze echt is als mijn eerste indruk. Ze komt los, want ze hoeft me niet te delen met haar man. “Wij waren in Italië, dat was wel leuk. We hebben alle belangrijke dingen gezien; zoals Florence, Pisa, Rome, enz. We doen ook Portugal dit jaar.” Na tien minuten heeft ze mijn vooroordelen bevestigd. Wat een arrogante, oppervlakkige, over het paard getild mens. Ik schrik me het apenzuur, als ze over hun jacht begint en de afmetingen opnoemt. Nog net niet gillend maak ik dat ik weg kom. Brrrrrrr, akelig!!!
Dan kloppen mijn disgenoten van gisterenavond uit Appingedam op de deur. De koffie is snel gezet en de wagen en de tractor worden bekeken. De foto’s van Dory, Fonnie en Lex krijgen veel aandacht. Het is weer instant gezellig! We komen nog terug op onderdelen van het gesprek van gisterenavond. Er wordt verduidelijkt en teruggekoppeld. Er wordt dus nagedacht over wat er gezegd is. Dat voelt goed. Ze bieden me aan om te douchen in hun appartement. Ik kan alleen maar “Dankjewel” zeggen. Fantastisch toch?
’s Avonds gun ik mezelf een pilsje na enkele lieve sms-jes met Dory. In de bar gaat het licht uit en een verjaardagstaart met kaarsjes wordt binnengedragen. Iedereen zingt: Happy birthday to you. De vrouw, van Martin de barman, is jarig. Alle gasten krijgen een stuk van de taart. Aan het biljart speelt Martin een vijftiger, die eruit ziet als veertig, een potje pool. Ik raak in gesprek met hem, omdat ik hem danig in de weg sta. Wat blijkt? Hij is lid van de SAS, een paratrooper, in Engeland. Hij was actief in de Falklandoorlog en hij heeft Bagdad veroverd in de Golfoorlog. Voorwaar geen kleine jongen. Als ik hem goedmoedig op zijn schouder klop, zit er onder zijn kleding duidelijk voelbaar een extreem getraind lijf. Hij is nog steeds oproepbaar als reserve. Over vijf jaar gaat de dodelijke vechtmachine met pensioen na een in mijn ogen gevaarlijk leven vol gruwelijke herinneringen aan moord en doodslag. Ik bestel een pils, bekijk hem van een afstandje aan het poolbiljart en word er stil van. Wat hebben die ogen allemaal gezien, waaraan de hersenen niet herinnerd willen worden?
Dan kloppen mijn disgenoten van gisterenavond uit Appingedam op de deur. De koffie is snel gezet en de wagen en de tractor worden bekeken. De foto’s van Dory, Fonnie en Lex krijgen veel aandacht. Het is weer instant gezellig! We komen nog terug op onderdelen van het gesprek van gisterenavond. Er wordt verduidelijkt en teruggekoppeld. Er wordt dus nagedacht over wat er gezegd is. Dat voelt goed. Ze bieden me aan om te douchen in hun appartement. Ik kan alleen maar “Dankjewel” zeggen. Fantastisch toch?
’s Avonds gun ik mezelf een pilsje na enkele lieve sms-jes met Dory. In de bar gaat het licht uit en een verjaardagstaart met kaarsjes wordt binnengedragen. Iedereen zingt: Happy birthday to you. De vrouw, van Martin de barman, is jarig. Alle gasten krijgen een stuk van de taart. Aan het biljart speelt Martin een vijftiger, die eruit ziet als veertig, een potje pool. Ik raak in gesprek met hem, omdat ik hem danig in de weg sta. Wat blijkt? Hij is lid van de SAS, een paratrooper, in Engeland. Hij was actief in de Falklandoorlog en hij heeft Bagdad veroverd in de Golfoorlog. Voorwaar geen kleine jongen. Als ik hem goedmoedig op zijn schouder klop, zit er onder zijn kleding duidelijk voelbaar een extreem getraind lijf. Hij is nog steeds oproepbaar als reserve. Over vijf jaar gaat de dodelijke vechtmachine met pensioen na een in mijn ogen gevaarlijk leven vol gruwelijke herinneringen aan moord en doodslag. Ik bestel een pils, bekijk hem van een afstandje aan het poolbiljart en word er stil van. Wat hebben die ogen allemaal gezien, waaraan de hersenen niet herinnerd willen worden?
-
20 Februari 2008 - 09:39
Katelijn:
hoi Maarten,
wat een schril contrast met jouw ontmoeting gisteren!
Dan vraag ik me toch af wie nu de gelukkigsten zijn. Diegene die met zijn fietske heeft rondgetrokken en boeiende verhalen kan vertellen, en de vrouw aan zijn zijde die genoeg wijsheid heeft vergaard om zelf boeiend te kunnen zijn. Of die vrouw en man die blij(?) zijn met hun materiële veroveringen maar verder niks te vertellen hebben.
Ieder zijn rijkdom!
liefs,
Katelijn
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
