22 Jan. Olijven.
Door: Maarten
23 Januari 2008 | Spanje, Madrid
Na 12 uur slapen als een blok sta ik uitgerust op. Gelukkig heb ik geen melk meer voor een snelle kom cruesli, dus zet ik een kan koffie. De adh start met: ik heb alle tijd. Kijkend over het grillig gevormde stuwmeer, waarin het water ver beneden peil staat, geniet ik mijn ontbijt.
De banden vóór zijn aan vernieuwing toe, achter zijn ze nog dik in orde. Ik zal eens enkele bandenfirma’s aandoen voor prijsopgave.
De eerste stop na twee kilometer, de motor is nog niet eens goed warm, is om de trekker en de wagen van binnen en buiten grondig te wassen. Eerst afspuiten en dan met de spons en een emmer met sop aan de slag. Na twee uur hardwerken staan de trekker en de wagen er weer picobello bij. Zelfs de ramen zijn spik en span. Het geeft mij samen met de hete zon en de werkelijk prachtige natuur nieuwe energie.
Zingend rol ik blinkend over het asfalt op zoek naar een mooie plek om te lunchen. Ik krijg er maar geen genoeg van om energie te tanken uit het zalig niets doen. Ik ben weer onderweg om het onderweg-zijn. De gewenste plek met uitzicht over ontelbare hectares olijfbomen verleidt mij om te blijven staan en in een boek te gaan lezen. Ik heb al zes kilometer gereden vandaag.
Ik bedenk, dat ik meer van olijfbomen te weten kom, als ik meehelp bij het oogsten. Voorwaarde is wel dat mijn leermeester Engels, Frans, Duits of Nederlands spreekt. Aldus, met geen ander doel voor ogen start ik de tractor speurend naar nijvere olijvenoogsters. Langs de grote weg lukt het niet zo. Op kleine landweggetjes heb ik vast meer succes en draai lukraak rechtsaf.
Een op een geweldige plek liggende woning trekt mijn aandacht; tegen een helling met uitzicht over landerijen, die pas tig kilometer verderop eindigen. In de hoop, dat ik er kan helpen bij het oogsten van olijven, kachel ik er over een zandweg naartoe. Ik heb geluk. De eigenaar, Simon Frazer, is Engelsman. Een interessante man, die als jonge vent uit een muzikaal gezin, in een Folkband speelde. Toen de eerste singel van de Stones uitkwam raakte hij verslingerd aan de Rock and Roll. Hij was toen 19. Tot zijn tweeëndertigste speelde hij in een Rockband en leefde in hotelkamers. Daarna werd hij producer, manager en had een eigen studio. Met deze oude Rocker drink ik thee op het terras naast het zwembad en luister naar zijn ervaringen. Olijvenbomen heeft hij nog zo jonge, dat er niets te oogsten valt. “Je moet bij Walter zijn. Een Zwitser die met zijn vrouw Margaret al twintig jaar iets verderop woont en een eigen plantage heeft.”
Het geluk is met mij. Walter is een praatgrage Zwitser uit Zürich met verstand van olijven en nog veel andere zaken. Hij oogst pas over een week, maar neemt mijn vraag serieus en onderwijst mij in de geheimen van de olijf. Hij is ondersteboven van het Pipospan. Hij neemt mij mee boodschappendoen om op de terugweg bij een lokale bar er eentje op de lamp te schudden. Het begint met sherry, dan bier en tussendoor heerlijke pittige tapas. Zijn vrouw belt om te vragen waar we blijven. Dit is het sein voor vertrek. Margaret heeft het eten al klaar staan en we doen ons te goed aan spaghetti met geheime kruiden en rode wijn. In de woonkamer worden de gesprekken voortgezet met als onderwerpen: de vergrijzing, ouderdomsvoorzieningen, wonen in het buitenland, integratie en nog veel meer. Margaret is hobbyfotografe met voorkeur voor macro-opnames in de natuur. Waanzinnig mooie foto’s van vlinders en bloemen in de eigen tuin. Ze laat er ansichtkaarten van drukken en verstuurt ze dan bij speciale gelegenheden. Beiden hebben goedbetaalde banen gehad en zijn dan ook niet onbemiddeld. Nu nog is Walter bezig als makelaar, lid van de olijvencoöperatie, verhuurder van een vakantiewoning en als olijvenboer. Hij is het type, dat slagvaardig is en nooit stil kan zitten. Beiden zijn bereisd en hebben duidelijke meningen over zaken, maar altijd gezien vanuit hun welgestelde positie. Om één uur lig ik in mijn netje.
De banden vóór zijn aan vernieuwing toe, achter zijn ze nog dik in orde. Ik zal eens enkele bandenfirma’s aandoen voor prijsopgave.
De eerste stop na twee kilometer, de motor is nog niet eens goed warm, is om de trekker en de wagen van binnen en buiten grondig te wassen. Eerst afspuiten en dan met de spons en een emmer met sop aan de slag. Na twee uur hardwerken staan de trekker en de wagen er weer picobello bij. Zelfs de ramen zijn spik en span. Het geeft mij samen met de hete zon en de werkelijk prachtige natuur nieuwe energie.
Zingend rol ik blinkend over het asfalt op zoek naar een mooie plek om te lunchen. Ik krijg er maar geen genoeg van om energie te tanken uit het zalig niets doen. Ik ben weer onderweg om het onderweg-zijn. De gewenste plek met uitzicht over ontelbare hectares olijfbomen verleidt mij om te blijven staan en in een boek te gaan lezen. Ik heb al zes kilometer gereden vandaag.
Ik bedenk, dat ik meer van olijfbomen te weten kom, als ik meehelp bij het oogsten. Voorwaarde is wel dat mijn leermeester Engels, Frans, Duits of Nederlands spreekt. Aldus, met geen ander doel voor ogen start ik de tractor speurend naar nijvere olijvenoogsters. Langs de grote weg lukt het niet zo. Op kleine landweggetjes heb ik vast meer succes en draai lukraak rechtsaf.
Een op een geweldige plek liggende woning trekt mijn aandacht; tegen een helling met uitzicht over landerijen, die pas tig kilometer verderop eindigen. In de hoop, dat ik er kan helpen bij het oogsten van olijven, kachel ik er over een zandweg naartoe. Ik heb geluk. De eigenaar, Simon Frazer, is Engelsman. Een interessante man, die als jonge vent uit een muzikaal gezin, in een Folkband speelde. Toen de eerste singel van de Stones uitkwam raakte hij verslingerd aan de Rock and Roll. Hij was toen 19. Tot zijn tweeëndertigste speelde hij in een Rockband en leefde in hotelkamers. Daarna werd hij producer, manager en had een eigen studio. Met deze oude Rocker drink ik thee op het terras naast het zwembad en luister naar zijn ervaringen. Olijvenbomen heeft hij nog zo jonge, dat er niets te oogsten valt. “Je moet bij Walter zijn. Een Zwitser die met zijn vrouw Margaret al twintig jaar iets verderop woont en een eigen plantage heeft.”
Het geluk is met mij. Walter is een praatgrage Zwitser uit Zürich met verstand van olijven en nog veel andere zaken. Hij oogst pas over een week, maar neemt mijn vraag serieus en onderwijst mij in de geheimen van de olijf. Hij is ondersteboven van het Pipospan. Hij neemt mij mee boodschappendoen om op de terugweg bij een lokale bar er eentje op de lamp te schudden. Het begint met sherry, dan bier en tussendoor heerlijke pittige tapas. Zijn vrouw belt om te vragen waar we blijven. Dit is het sein voor vertrek. Margaret heeft het eten al klaar staan en we doen ons te goed aan spaghetti met geheime kruiden en rode wijn. In de woonkamer worden de gesprekken voortgezet met als onderwerpen: de vergrijzing, ouderdomsvoorzieningen, wonen in het buitenland, integratie en nog veel meer. Margaret is hobbyfotografe met voorkeur voor macro-opnames in de natuur. Waanzinnig mooie foto’s van vlinders en bloemen in de eigen tuin. Ze laat er ansichtkaarten van drukken en verstuurt ze dan bij speciale gelegenheden. Beiden hebben goedbetaalde banen gehad en zijn dan ook niet onbemiddeld. Nu nog is Walter bezig als makelaar, lid van de olijvencoöperatie, verhuurder van een vakantiewoning en als olijvenboer. Hij is het type, dat slagvaardig is en nooit stil kan zitten. Beiden zijn bereisd en hebben duidelijke meningen over zaken, maar altijd gezien vanuit hun welgestelde positie. Om één uur lig ik in mijn netje.
-
23 Januari 2008 - 15:46
Yvonne:
Hoe krijg je het toch elke keer weer voor elkaar om die beesten in vertilde momenten in je camera te vangen?
Ik kan dit kameraadje bijna horen tjilpen en kan jouw ingehouden adem bijna horen......
Mooi man!
Lieve groetjes....
-
23 Januari 2008 - 16:04
J.pijst6@:
Hallo Maarten,het is laweer een hele tijd geleden dat wij jou gezien hebben dat was in Portugal ik ben de vader van de snoepjes.We zijn weer net terug van vakantie en wilde even kijken waar je zit.Nou je bent al lekker opgeschoten en zo tezien gaat het goed!Wij kijken uit naar het volgende bericht.
Groetjes: Jannes en Betsy. -
23 Januari 2008 - 16:21
Jeannie:
er zijn goede en slechte mensen op de wereld,,,volgens mij zitten de slechte op een andere planeet,,jij komt alleen goede en lieve mensen tegen,,,
gelukkig maar,,,geniet ervan,,!!
knufff en kussss -
23 Januari 2008 - 16:32
Leon:
Ha die Maarten,
Die banden, ze zien er nog flitsend uit, goed gedaan makker. Ik zal het Michel ook seinen.
Tja jij zit nu in het echte olijvenland; wij zijn kleintjes geworden, nadat in 1957 alle olijvenbomen hier bevroren in een nacht. Dat kilde hier de olijvenbusiness totaal. Nu zijn er weer zeer hoogwaardige olijven in bv Nyons en Buis les Baronnies.
Wij oogsten hier van boompjes die ontsprongen op de oude (bevroren) voeten zo'n 25 kilo en dat is genoeg voor 4/5 litertjes olie. That's all.
Veel succes met de voorbanden en hou je haaks!
Leon en Mieke. -
23 Januari 2008 - 17:40
Katelijn:
...toch nog even bijlezen voor ik verder schrijf aan de bewerking van een sprookje dat ik op de vooravond van Valentijn ga vertellen. Op zich leuk werk, maar minder tof om zo lang voor mijn computerscherm te zitten. Even wandelen tussendoor trekt me niet aan, het is hier heel grijs buiten en dat valt tegen na het zonnetje dat we gisteren even mochten proeven.
dus laat ik me via jouw berichtjes beschijnen door de spaanse zon. heerlijk!
geniet ze en groetjes uit België,
Katelijn -
24 Januari 2008 - 11:36
Sonja:
Misschien levert MarcoCars BandenService ook wel in Spanje???? ;-) Succes!
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
