12 Okt. Parijs in.
Door: Maarten
13 Oktober 2007 | Frankrijk, Parijs
Zoals afgesproken gisterenavond ruimt Jef alle sporen van zijn aanwezigheid op. Dan gaat het licht uit en de wekker loopt voor de tweede keer af. Ik sta op, was me, poets de tandjes, kortom mijn hele ochtendritueel. Daarna dek ik de tafel en eet mijn ontbijt. Ondertussen filmt Jef. Na alle gefilmde gesprekken in de voorbereiding met Dory, de kinderen en met mij heeft hij beeldmateriaal nodig.
Door Parijs lopend ontspinnen zich interessante gesprekken. Ze gaan over onderwijsvernieuwing, arbeidsmoraal en pensioenleeftijd. Jef kan prachtig vertellen en prikkelt mij voortdurend tot kijken naar mijzelf en nadenken over mijn mentaalmodel. Soms neemt hij de camera op om te filmen, als ik iets te vertellen heb, als ik in gesprek raak met iemand anders of als ik iets doe wat hij de moeite waard vindt. Kuierend langs de Seine valt de trimmer op, die hijgend diepe teugen neemt van de vervuilde lucht, die smerig in je mond plakt. We bedenken dat het wel erg vreemd is, dat de Fransen de obelisk uit Luxor stelen en er dan hier mooie sier mee maken op de Place de la Concorde. Gestolen oorlogsbuit gedijt blijkbaar wel! Onze kinderen komen ter sprake en de ongelukkige keuzes die we gemaakt hebben in de opvoeding. We bevestigen aan elkaar met onze ervaringen, hoe we ongewild littekens veroorzaakt hebben bij anderen. Jef gaat een zaak binnen met exclusieve wijnen. Ik word onderwezen in de vinologie. We lassen een pauze in op een muurtje in het zonnetje. Een Zwitser fotografeert ons voor het graf van Napoleon.
Jef wil graag vóór de vrijdagmiddagfiles van de Périfhérique af zijn. Om twee uur wordt het tijd om naar de camping terug te gaan. Dit is lastig voor mij. Ik word er stil van. “Jef bedankt voor de prachtige gesprekken en deze bijzondere ontmoeting. Ik ga je missen.”
In mijn klomp op de veranda zit een briefje van Remko Kamer met een uitnodiging voor morgenavond om thuis een wedstrijd Rugby Frankrijk – Engeland te kijken onder vrienden. Ik kom. Dat wordt gezellig.
Na een volle lunch bus en metro ik terug naar de stad voor internet en om “Paris by night” te zien. De indrukken zijn overdonderend. Het is vrijdagavond. Jong en oud lopen opgeprikt en geurvlaggend te paraderen. Terrasjes en restaurants stromen vol. De Fransen doen waar ze goed in zijn: genieten van eten en praten. In tweetallen of groepjes kletsen ze zittend op de rand van een fontein, aan tafeltjes of in het voorbijlopen met handen en voeten over weet ik wat.
De nacht beperkt je gezichtsveld, je ziet niet meer het grote geheel. Het bruist meer en intenser dan overdag. Wat je ziet is nu dichterbij.
Zonder doel loop ik door straatjes, via een boulevard en over pleintjes om sfeer op te snuiven. Een operazangeres doet met lange uithalen de mensen hun pas versnellen. Een zeventigjarige man maakt populaire danspasjes op de muziek van zijn installatie. Bloemenverkopers leuren met rozen langs koppeltjes. Deze onwezenlijke wereld van oplichtende reclames, voorbij schuivende autolampen en de nimmer aflatende verkeersbrom van de wereldstad doen me denken aan mijn lijf met dezelfde verkeersaders met rode en witte bloedlichaampjes, oplichtende zenuwseintjes en de hartklop op de achtergrond.
Ik zit op een terrasje bij Saint Germain des Prés heel lang te genieten van een 5€ pils en van de mensen om me heen.
Dan voeg ik me bij de ondergrondse stroom die op weg is naar weet ik veel. Snel, stil en efficiënt schiet de worm onder de bovenwereld door en zet mij af bij Porte Maillot niet ver van de camping.
Door Parijs lopend ontspinnen zich interessante gesprekken. Ze gaan over onderwijsvernieuwing, arbeidsmoraal en pensioenleeftijd. Jef kan prachtig vertellen en prikkelt mij voortdurend tot kijken naar mijzelf en nadenken over mijn mentaalmodel. Soms neemt hij de camera op om te filmen, als ik iets te vertellen heb, als ik in gesprek raak met iemand anders of als ik iets doe wat hij de moeite waard vindt. Kuierend langs de Seine valt de trimmer op, die hijgend diepe teugen neemt van de vervuilde lucht, die smerig in je mond plakt. We bedenken dat het wel erg vreemd is, dat de Fransen de obelisk uit Luxor stelen en er dan hier mooie sier mee maken op de Place de la Concorde. Gestolen oorlogsbuit gedijt blijkbaar wel! Onze kinderen komen ter sprake en de ongelukkige keuzes die we gemaakt hebben in de opvoeding. We bevestigen aan elkaar met onze ervaringen, hoe we ongewild littekens veroorzaakt hebben bij anderen. Jef gaat een zaak binnen met exclusieve wijnen. Ik word onderwezen in de vinologie. We lassen een pauze in op een muurtje in het zonnetje. Een Zwitser fotografeert ons voor het graf van Napoleon.
Jef wil graag vóór de vrijdagmiddagfiles van de Périfhérique af zijn. Om twee uur wordt het tijd om naar de camping terug te gaan. Dit is lastig voor mij. Ik word er stil van. “Jef bedankt voor de prachtige gesprekken en deze bijzondere ontmoeting. Ik ga je missen.”
In mijn klomp op de veranda zit een briefje van Remko Kamer met een uitnodiging voor morgenavond om thuis een wedstrijd Rugby Frankrijk – Engeland te kijken onder vrienden. Ik kom. Dat wordt gezellig.
Na een volle lunch bus en metro ik terug naar de stad voor internet en om “Paris by night” te zien. De indrukken zijn overdonderend. Het is vrijdagavond. Jong en oud lopen opgeprikt en geurvlaggend te paraderen. Terrasjes en restaurants stromen vol. De Fransen doen waar ze goed in zijn: genieten van eten en praten. In tweetallen of groepjes kletsen ze zittend op de rand van een fontein, aan tafeltjes of in het voorbijlopen met handen en voeten over weet ik wat.
De nacht beperkt je gezichtsveld, je ziet niet meer het grote geheel. Het bruist meer en intenser dan overdag. Wat je ziet is nu dichterbij.
Zonder doel loop ik door straatjes, via een boulevard en over pleintjes om sfeer op te snuiven. Een operazangeres doet met lange uithalen de mensen hun pas versnellen. Een zeventigjarige man maakt populaire danspasjes op de muziek van zijn installatie. Bloemenverkopers leuren met rozen langs koppeltjes. Deze onwezenlijke wereld van oplichtende reclames, voorbij schuivende autolampen en de nimmer aflatende verkeersbrom van de wereldstad doen me denken aan mijn lijf met dezelfde verkeersaders met rode en witte bloedlichaampjes, oplichtende zenuwseintjes en de hartklop op de achtergrond.
Ik zit op een terrasje bij Saint Germain des Prés heel lang te genieten van een 5€ pils en van de mensen om me heen.
Dan voeg ik me bij de ondergrondse stroom die op weg is naar weet ik veel. Snel, stil en efficiënt schiet de worm onder de bovenwereld door en zet mij af bij Porte Maillot niet ver van de camping.
-
13 Oktober 2007 - 17:29
Jeannie:
het gaat je weer goed,,,gelukkig,,
wat een mooi verhaal weer,,en die foto s erbij,,,compleet,,,!!!
en die marie-antoinette eerst,,,schmackkk,,,je kon haar zo verleiden,,,hahahah
veel plezierrrrrr,,, -
13 Oktober 2007 - 17:32
Maria Oet Bung:
geweldig Parijs is toch altijd apart,danke voor weer effe dat gevoel.
veel mooie momenten verder op je reis.... -
13 Oktober 2007 - 20:29
Mercedita:
ik sluit me aan bij Maria, apart gevoel. Als je er bent geweest, zijn de foto's een feest van herkenning, zucht....
In het reuzenrad op de place de la concorde is het prachtig (als je geen hoogtevrees hebt hihi)
Fijn voor jou dat het weer zo goed gaat, het weer zit je vooralsnog ook mee dus je hebt niks te klagen en als je dan ook nog goed gezelschap krijgt dan kan je dag inderdaad niet meer stuk.
Bonsoir tot de volgende keer.
Groetjes Mercedita -
17 Oktober 2007 - 15:26
Gerrit:
foto 14 is schitterend! Ik zie alleen geen tractor op de Champs d'Elyssee
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
