18 Nov. IJskoud verder.
Door: Maarten
21 November 2007 | Spanje, Madrid
Ik geloof het puntje van mijn neus niet, dat net buiten het dekbed steekt. Als ik op de thermometer kijk geloof ik hem wel. Het is ijskoud. De aluminium kozijnen van de schuiframen zitten vast. De tractorruiten zijn bevroren. Ik loop te bibberen. De gaspitten werken wel en leveren instantwarmte. Nu snel aankleden en iets eten.
De tractor slaat meteen aan, maar slaat af, als ik de handgas te ver terugduw. Nog eens! Hij loopt beter dan zijn baasje. Zijn broek even optrekken om de radiateur af te dekken. Zo laat hem maar warmdraaien, als ik binnen alles ga vastzetten. Met een gangetje van vijf km/u rijd ik de veldweg af naar de grote weg. De ruiten zijn nog niet ontdooit, maar de temperatuurmeter van het koelwater staat in het groen. Het is zondagochtend. Er is geen kip op de weg, dus bollen maar! Wat is dat?
Na twee kilometer verliest hij vermogen en slaat bijna af. Waar kan dat aan liggen? Ik verdenk de brandstof. Die is misschien nog niet wintervast en dus dik als stroop. De broek laten zakken, want dan blaast hij meer “warme” lucht langs de brandstofpomp en de leidingen. Het werkt! Na honderd meter loopt hij zonder problemen. Weer iets geleerd.
Bij mij is dat anders. Hoe meer ik aan heb hoe beter. Achter het stuur zit nu Bibendon.
Als de ergste kou uit de lucht is, ben ik onderweg tussen twee grote plaatsen: Burgos en León. Daar heb ik medelijden met de pelgrims. Het landschap glooit loom met kilometerslange wegen rechtdoor zonder bossen of heuveltjes. De wind heeft vrijspel. De akkers, zo groot als heel Oirsbeek, liggen bruin gekleurd winterklaar te wachten met slechts hier en daar velden waar zaaigoed een dunne, groene waas over het bruin heeft gelegd. Eindeloos lang en recht. Hier knap je op af. Ik zit dit stuk van honderdvijftig kilometer uit en verheug me op de bergen, die de laatste twee dagen gaan komen. Er verschijnen wolken aan de hemel, als teken dat de zon een deken klaar houdt voor het slapen gaan. We krijgen ander weer. Ik ga twintig kilometer ten zuiden van León onder de wol in het plaatsje Santa Maria del Pàramo.
De tractor slaat meteen aan, maar slaat af, als ik de handgas te ver terugduw. Nog eens! Hij loopt beter dan zijn baasje. Zijn broek even optrekken om de radiateur af te dekken. Zo laat hem maar warmdraaien, als ik binnen alles ga vastzetten. Met een gangetje van vijf km/u rijd ik de veldweg af naar de grote weg. De ruiten zijn nog niet ontdooit, maar de temperatuurmeter van het koelwater staat in het groen. Het is zondagochtend. Er is geen kip op de weg, dus bollen maar! Wat is dat?
Na twee kilometer verliest hij vermogen en slaat bijna af. Waar kan dat aan liggen? Ik verdenk de brandstof. Die is misschien nog niet wintervast en dus dik als stroop. De broek laten zakken, want dan blaast hij meer “warme” lucht langs de brandstofpomp en de leidingen. Het werkt! Na honderd meter loopt hij zonder problemen. Weer iets geleerd.
Bij mij is dat anders. Hoe meer ik aan heb hoe beter. Achter het stuur zit nu Bibendon.
Als de ergste kou uit de lucht is, ben ik onderweg tussen twee grote plaatsen: Burgos en León. Daar heb ik medelijden met de pelgrims. Het landschap glooit loom met kilometerslange wegen rechtdoor zonder bossen of heuveltjes. De wind heeft vrijspel. De akkers, zo groot als heel Oirsbeek, liggen bruin gekleurd winterklaar te wachten met slechts hier en daar velden waar zaaigoed een dunne, groene waas over het bruin heeft gelegd. Eindeloos lang en recht. Hier knap je op af. Ik zit dit stuk van honderdvijftig kilometer uit en verheug me op de bergen, die de laatste twee dagen gaan komen. Er verschijnen wolken aan de hemel, als teken dat de zon een deken klaar houdt voor het slapen gaan. We krijgen ander weer. Ik ga twintig kilometer ten zuiden van León onder de wol in het plaatsje Santa Maria del Pàramo.
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
