14 Apr. Crni Vrh in Slovenië.
Door: Maarten
15 April 2008 | Slovenië, Črni Vrh
De tachtig km naar de grens zijn een peulenschil. Vol verwachting duik ik de grens over en ga als eerste tanken. Dat valt niet tegen voor 1,10 euro/liter. Ik koop een kaart en ga op mijn gemakkie een route plannen. Het plaatsnamenlijstje schrijven moet wel zeer secuur, want er staan hier toch vreemde lettercombinaties bij elkaar. De omgeving verandert van vlak aan de grens tot 850 meter hoog in Crni Vrh. Onderweg twijfel ik heftig of ik bij het schattige kapelletje in de bossen blijf staan. De vele koppen in de passerende auto’s, die mij zien vanaf de weg, doen mij besluiten om er niet te blijven.
In het plaatsje met de voor mij onuitsprekelijke naam vraag ik aan zes jongelui, waar ik kan staan vannacht. Van links naar rechts: Thomas, Damiana, Monica, Micha, Mateij en Jernej willen graag helpen en kijken met een scheel oog naar binnen. Ze krijgen een Grandtour. Jernej, spreek uit Renë, wil het meest vertellen en gebruikt tot hilariteit van zijn maatjes handen en voeten. Damiana spreekt het beste Engels en zo krijg ik een luxe plek naast een bar.
Aan de waardin vraag ik naar een Sloveense specialiteit. Ze serveert een glas zoete, witte wijn. Naast me staat een bonk van een kerel; Janez. Hij spreekt goed Engels en vertelt honderduit over zijn land. Hij is zo trots, dat we onze consumpties moeten laten staan en we springen in zijn wagen. Na 15 snelle kilometers over ongeasfalteerde bosweggetjes stopt hij op een bruggetje.met een wijds gebaar zegt hij:”Dit is Slovenië. In het donker zie ik een wild stromend riviertje met zoals hij vertelt kobaltblauw water en bergen met bossen.” Hij verzucht er achteraan:” De mensen die hier wonen zien dit niet, die willen naar de stad. De grootste “stad” is Ljubljana met maar 250.000 inwoners en die mensen willen wel hier wonen. De mens is niet tevreden met wat hij heeft”
In de bar moet ik vertellen wat ik gezien heb. Zo raken we met ook met Klemen en Janko aan de praat, die óók Engels spreken. Aan het einde van mijn Latijn door de witte wijntjes ga ik al om tien uur onder de wol. Het zal vannacht dicht tegen het vriespunt zitten, maar met antivries in de aderen hoef ik me geen zorgen te maken.
In het plaatsje met de voor mij onuitsprekelijke naam vraag ik aan zes jongelui, waar ik kan staan vannacht. Van links naar rechts: Thomas, Damiana, Monica, Micha, Mateij en Jernej willen graag helpen en kijken met een scheel oog naar binnen. Ze krijgen een Grandtour. Jernej, spreek uit Renë, wil het meest vertellen en gebruikt tot hilariteit van zijn maatjes handen en voeten. Damiana spreekt het beste Engels en zo krijg ik een luxe plek naast een bar.
Aan de waardin vraag ik naar een Sloveense specialiteit. Ze serveert een glas zoete, witte wijn. Naast me staat een bonk van een kerel; Janez. Hij spreekt goed Engels en vertelt honderduit over zijn land. Hij is zo trots, dat we onze consumpties moeten laten staan en we springen in zijn wagen. Na 15 snelle kilometers over ongeasfalteerde bosweggetjes stopt hij op een bruggetje.met een wijds gebaar zegt hij:”Dit is Slovenië. In het donker zie ik een wild stromend riviertje met zoals hij vertelt kobaltblauw water en bergen met bossen.” Hij verzucht er achteraan:” De mensen die hier wonen zien dit niet, die willen naar de stad. De grootste “stad” is Ljubljana met maar 250.000 inwoners en die mensen willen wel hier wonen. De mens is niet tevreden met wat hij heeft”
In de bar moet ik vertellen wat ik gezien heb. Zo raken we met ook met Klemen en Janko aan de praat, die óók Engels spreken. Aan het einde van mijn Latijn door de witte wijntjes ga ik al om tien uur onder de wol. Het zal vannacht dicht tegen het vriespunt zitten, maar met antivries in de aderen hoef ik me geen zorgen te maken.
-
16 April 2008 - 09:09
Mariet:
Inmiddels alweer land nummer 12 en de laatse maandjes van je reis en nog steeds vind ik het fijn om de verhalen te lezen en lukt het jou om fijne ,byzondere ,en vooral hele gastvrije mensen te ontmoeten. Al sje dat ervaart is de wereld zo slecht nog niet , zou je denken.
Groetjes Mariet
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
