26 Febr. Bezoek en 5 honden.
Door: Maarten
28 Februari 2008 | Spanje, Torrox
Maximiliaan vertrekt voor de laatste vijfduizend kilometer. Zijn fiets is nu groen geverfd. De verf is gevonden in een afbraakpand. De framebreuken zijn opgevuld met kleine buisjes. Niemand gevonden, die het gratis wilde lassen. Door Mentje is hij goed gevoerd, zodat hij aangesterkt verder kan.
De tractor wordt doorgesmeerd, alle ramen gewassen en binnen wordt geveegd en opgeruimd. “Tuut, tuut!” hoor ik buiten. Leo en Yvon uit Torre del Mar stoppen voor de deur. Ze hebben gelezen, dat ik morgen vertrek. Ze willen nog even langskomen. Geweldig! Het is of ik niet weggeweest ben. Met een bakkie koffie kletsen we bij.
Als Leo en Yvon weg zijn, bieden Mentje en Roland aan om bij hun te douchen aan de camper. Dat is luxe! Buiten zit een aansluiting voor een heuse douche met warm water tot wel zestig graden. Dat laat ik me geen twee keer zeggen. In no time sta ik in de zwembroek en de slippers te schuimen in de zon. Zalig warm afspoelen en dan schone kleren aan. Het is een verademing.
Er draait een camper het terrein op. Vijf!!!! honden stappen uit en worden door Marie José uitgelaten. Ze is alleen onderweg en heeft een groot hart voor dieren, net als Leo en Yvon. Ze heeft zwarte Flupke uit Griekenland, puppie Nicky uit Portugal en rossige Quick uit Venezuela. Sloeber de Sint Bernhard en Lucky de Duitse herder heeft ze gered van de spuit. Marie José was een korporaal in het Belgische leger, maar is invalide geraakt. Ze is ongebroken door alle tegenslagen en reist door Europa met haar honden. Een vechtersnatuur met een onverslaanbaar optimisme. Ze speelde als twintigjarige in de Belgische nationale selectie volleybal. Ze is knokken en dingen ontzeggen gewend. Chapeau voor deze vrouw. Zij kookt gezond met verse groenten, terwijl ik van de gemakzuchtige ben. Ik kook rijst met zoetzure saus en dek de tafel. Zij maakt de groenten klaar en bakt worstjes. Zo vullen we elkaar aan en ik eet weer eens gezond. Na de maaltijd met een goed glas wijn, nog bedankt Bob en Hermie, wordt lang verteld over wederzijdse ervaringen.
Ik leer van deze en alle andere ontmoetingen dat reizen verrijkt, je blik verruimt, leert luisteren, geweldig leuk is en enorm uitdaagt. Een machtige leerschool, die ik iedereen kan aanraden, waarvoor je slechts hoeft open te staan voor de wereld om je heen. De rest gaat vanzelf. Al de prachtige mensen, die ik als fleurige bloemen heb mogen bijsteken in mijn reisboeket, en alle bijzondere mensen met hun speciale levensverhalen, die als kleurrijke paradijsvogels mijn pad gekruist hebben, voeden mijn nieuwsgierigheid, stemmen mij tot nadenken, tunen mijn wereldbeeld, veranderen mijn denken, stoten tegen vooroordelen en laten mij lachen. Ik ben een gelukkig mens.
De tractor wordt doorgesmeerd, alle ramen gewassen en binnen wordt geveegd en opgeruimd. “Tuut, tuut!” hoor ik buiten. Leo en Yvon uit Torre del Mar stoppen voor de deur. Ze hebben gelezen, dat ik morgen vertrek. Ze willen nog even langskomen. Geweldig! Het is of ik niet weggeweest ben. Met een bakkie koffie kletsen we bij.
Als Leo en Yvon weg zijn, bieden Mentje en Roland aan om bij hun te douchen aan de camper. Dat is luxe! Buiten zit een aansluiting voor een heuse douche met warm water tot wel zestig graden. Dat laat ik me geen twee keer zeggen. In no time sta ik in de zwembroek en de slippers te schuimen in de zon. Zalig warm afspoelen en dan schone kleren aan. Het is een verademing.
Er draait een camper het terrein op. Vijf!!!! honden stappen uit en worden door Marie José uitgelaten. Ze is alleen onderweg en heeft een groot hart voor dieren, net als Leo en Yvon. Ze heeft zwarte Flupke uit Griekenland, puppie Nicky uit Portugal en rossige Quick uit Venezuela. Sloeber de Sint Bernhard en Lucky de Duitse herder heeft ze gered van de spuit. Marie José was een korporaal in het Belgische leger, maar is invalide geraakt. Ze is ongebroken door alle tegenslagen en reist door Europa met haar honden. Een vechtersnatuur met een onverslaanbaar optimisme. Ze speelde als twintigjarige in de Belgische nationale selectie volleybal. Ze is knokken en dingen ontzeggen gewend. Chapeau voor deze vrouw. Zij kookt gezond met verse groenten, terwijl ik van de gemakzuchtige ben. Ik kook rijst met zoetzure saus en dek de tafel. Zij maakt de groenten klaar en bakt worstjes. Zo vullen we elkaar aan en ik eet weer eens gezond. Na de maaltijd met een goed glas wijn, nog bedankt Bob en Hermie, wordt lang verteld over wederzijdse ervaringen.
Ik leer van deze en alle andere ontmoetingen dat reizen verrijkt, je blik verruimt, leert luisteren, geweldig leuk is en enorm uitdaagt. Een machtige leerschool, die ik iedereen kan aanraden, waarvoor je slechts hoeft open te staan voor de wereld om je heen. De rest gaat vanzelf. Al de prachtige mensen, die ik als fleurige bloemen heb mogen bijsteken in mijn reisboeket, en alle bijzondere mensen met hun speciale levensverhalen, die als kleurrijke paradijsvogels mijn pad gekruist hebben, voeden mijn nieuwsgierigheid, stemmen mij tot nadenken, tunen mijn wereldbeeld, veranderen mijn denken, stoten tegen vooroordelen en laten mij lachen. Ik ben een gelukkig mens.
-
28 Februari 2008 - 18:03
Jef En Mechelien:
hoi Maarten,
Alweer een tijdje geleden maar niet uit ons hart. Fijn om te horen dat het goed met je gaat. En nog fijner om te horen dat het leven nog steeds een feest is hihi. Vell plezier en kilometers gewenst.
Jef/Mechelien -
28 Februari 2008 - 19:09
Emmy:
Heej maarten,
Het is alweer een tijdje geleden dat ik je site hebt bezocht maar ik zie dat de reis nog steeds fantastisch is. Ik ben een paar weken terug nog eens op school geweest samen met Lindsay. Het was leuk om alle gezichtjes nog eens te zien. Een aantal kinderen waren helemaal niets veranderd en een aantal kinderen heel erg. Het voelde net of we nooit waren weg geweest zo hartelijk waren de kinderen tegen ons:)
Zelf loop ik nu op het moment stage in groep 6. Ook een hele leuke groep.
Ik wens je veel reis plezier en geniet maar van alles.
Groetjes
Emmy -
28 Februari 2008 - 19:44
Nella Vrolijk:
Hoi Maarten,
Ik kijk steeds uit naar je berichten.
Nooit bij stil gestaan dat er zoveel interessante mensen onderweg zijn.
Bedenk dat jij er één van bent.
Ik wens je nog veel meer hartelijke ontmoetingen en veilige kilometers.
Groetjes,
Nella Vrolijk -
03 Maart 2008 - 18:32
Katelijn:
hey Maarten,
kan dit toeval zijn? Door drukke bezigheden lees ik jouw berichten met enkele dagen vertraging. Op deze avond na mijn eerste werkdag op mijn nieuwe baan -normaal in Antwerpen, maar voor vandaag was ik op verplaatsing naar een buurtproject in Merksem- lees ik jouw bericht over... precies: je ontmoeting met een vrouw uit Merksem. Grappig hoor!
Als je haar nog ziet moet je maar eens vragen of ze het Duveltjesstrand van Merksem Dok kent!
Voor de rest amuseer jij je dus wel, zoals altijd. Houen zo!
groetjes,
Katelijn
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
