27 Apr. Canisius en heimwee.
Door: Maarten
30 April 2008 | Hongarije, Keszthely
Negen uur. Het is doodstil. Slechts de vogeltjes fluiten onder de opgaande zon. Geen zuchtje wind. De ramen en de deur staan open. Zonlicht strijkt over de vloer. Op tafel staat alles klaar voor het ontbijt. De koffie geurt. Voorzichtig neem ik de eerste slokjes. Vóór me staat het laatste blik Limburgse stroop, geblutst tijdens de lange reis en soms wilde ritten. Als ik de eerste boterham besmeer met stroop, dwalen mijn gedachten naar thuis. Thuis is mijn gezinnetje, waar ik van houd. Thuis is ook Limburgs dialect. Thuis is Oirsbeek, waar ik wortel schoot. Thuis is de school, waar ik lesgeef. Thuis zijn de buren, vrienden, kennissen en collega’s, die mijn vangnet zijn. Thuis is ook stroop van Canisius. Zo mijmerend hebben de stroop en de reis beiden twee dingen gemeen: ze gaan allebei ten einde en ze zijn allebei heerlijk.
Gewapend met een boek en twee handdoeken, ik ben nogal lang, slof ik naar het strand. Op mijn rug in het gras, met het hoofd op een stapeltje kleren,schuift tegen een strakblauwe hemel een wolkje voor de zon. De zon tovert er een zilveren rand omheen. Een mooi gezicht. De harde ondergrond en de warme zon laten me draaien als een kip aan het spit. Een bank biedt uitkomst. Daar raak ik aan de praat met de zestienjarige Zsofia en haar zesenzeventigjarige opa Jòzsef. Hij mist door een ziekte zijn twee onderbenen, trekt de broekspijpen een stukje op en klopt demonstratief op het kunststof. Hij werkte net als zijn vader zijn hele leven op een houtzagerij. Hij ontvangt als uitkering zo’n zeventig euro per maand. Geen vetpot. Zsofia weet nog niet wat ze later worden wil. Terwijl oma het middageten klaarmaakt komen zij aan het strand genieten van de tweede warme dag in Hongarije.
Laat op de middag, terug bij de wagen, hoor ik :”Goedemiddag!” Albert en Gerrie Heldoorn uit Harderwijk staan met de fiets naast me. Er ontstaat een gezellig gesprek. Niet veel later nodigen ze mij uit om naar hun huis, dat je kun huren via www.rondjebalaton.nl, te komen en mee te eten. Dat is een geweldig aanbod. Na de heerlijke, overvloedige maaltijd zitten we met een goed glas wijn uit te buiken in de avondzon op het terras. We raken aan de praat over de verantwoording van kinderen om hun ouders in huis te nemen. Gerrie gaat daar enthousiast op in. We zijn het niet eens, maar dat geeft niet we geven elkaar alle ruimte om de standpunten uit te leggen. Het is stof tot nadenken. Albert heeft met zijn vierenvijftig jaar al een druk leven achter de rug. Na diverse baantjes besloot hij met vijfentwintig onderwijzer te worden, werd directeur van twee scholen, werd interim-directeur als troubleshooter, werkt nu als leraar Nederlands aan een VMBO en werkt vanaf dag één als Pabo-student voor de stichting Oost Europa om onderdrukte christenen te helpen en zit in het verenigingsleven. Voorwaar een druk baasje. Zijn verhalen uit de tijd van het IJzeren Gordijn in Roemenië, Hongarije, Tsjechië en Slowakije zijn niet voor de poes. Hij heeft veel moeten riskeren om de geheime diensten weg te houden bij de mensen, die hij bezocht. Toentertijd was de armoede hemelschreiend en mensen waren bang voor het regime. Albert vertelt veel over de zeer slechte situatie, waar de zigeuners met name in Oost Slowakije en Roemenië in verkeren. Ze leven met de nek aangekeken in afgezonderd liggende dorpjes, daar weggestopt tijdens het communisme. Onaangepast gedrag zorgt dat ze geen drinkwater hebben. Ze betalen het water gewoon niet, dus wordt de leiding afgesloten. De leidingen worden gesloopt, dat levert geld op. Drankmisbruik is een groot probleem bij de zigeunerbevolking. De zigeunerjeugd gaat naar school tot achttien jaar, maar ze krijgt geen baan. Het één versterkt het ander en de situatie is hopeloos. De regering heeft geprobeerd om ze in huizen te plaatsen tussen de andere bevolking, maar dat werkt niet. Alle vooroordelen die mensen hebben over zigeuners moet Albert helaas erkennen. Toch blijft de stichting Oost Europa helpen met geld en het leren van christelijke waarden en normen, want ze zomaar aan hun lot overlaten, kunnen ze niet. Dit boeiend onderwerp overdenk ik nog, als ik in bed lig.
Gewapend met een boek en twee handdoeken, ik ben nogal lang, slof ik naar het strand. Op mijn rug in het gras, met het hoofd op een stapeltje kleren,schuift tegen een strakblauwe hemel een wolkje voor de zon. De zon tovert er een zilveren rand omheen. Een mooi gezicht. De harde ondergrond en de warme zon laten me draaien als een kip aan het spit. Een bank biedt uitkomst. Daar raak ik aan de praat met de zestienjarige Zsofia en haar zesenzeventigjarige opa Jòzsef. Hij mist door een ziekte zijn twee onderbenen, trekt de broekspijpen een stukje op en klopt demonstratief op het kunststof. Hij werkte net als zijn vader zijn hele leven op een houtzagerij. Hij ontvangt als uitkering zo’n zeventig euro per maand. Geen vetpot. Zsofia weet nog niet wat ze later worden wil. Terwijl oma het middageten klaarmaakt komen zij aan het strand genieten van de tweede warme dag in Hongarije.
Laat op de middag, terug bij de wagen, hoor ik :”Goedemiddag!” Albert en Gerrie Heldoorn uit Harderwijk staan met de fiets naast me. Er ontstaat een gezellig gesprek. Niet veel later nodigen ze mij uit om naar hun huis, dat je kun huren via www.rondjebalaton.nl, te komen en mee te eten. Dat is een geweldig aanbod. Na de heerlijke, overvloedige maaltijd zitten we met een goed glas wijn uit te buiken in de avondzon op het terras. We raken aan de praat over de verantwoording van kinderen om hun ouders in huis te nemen. Gerrie gaat daar enthousiast op in. We zijn het niet eens, maar dat geeft niet we geven elkaar alle ruimte om de standpunten uit te leggen. Het is stof tot nadenken. Albert heeft met zijn vierenvijftig jaar al een druk leven achter de rug. Na diverse baantjes besloot hij met vijfentwintig onderwijzer te worden, werd directeur van twee scholen, werd interim-directeur als troubleshooter, werkt nu als leraar Nederlands aan een VMBO en werkt vanaf dag één als Pabo-student voor de stichting Oost Europa om onderdrukte christenen te helpen en zit in het verenigingsleven. Voorwaar een druk baasje. Zijn verhalen uit de tijd van het IJzeren Gordijn in Roemenië, Hongarije, Tsjechië en Slowakije zijn niet voor de poes. Hij heeft veel moeten riskeren om de geheime diensten weg te houden bij de mensen, die hij bezocht. Toentertijd was de armoede hemelschreiend en mensen waren bang voor het regime. Albert vertelt veel over de zeer slechte situatie, waar de zigeuners met name in Oost Slowakije en Roemenië in verkeren. Ze leven met de nek aangekeken in afgezonderd liggende dorpjes, daar weggestopt tijdens het communisme. Onaangepast gedrag zorgt dat ze geen drinkwater hebben. Ze betalen het water gewoon niet, dus wordt de leiding afgesloten. De leidingen worden gesloopt, dat levert geld op. Drankmisbruik is een groot probleem bij de zigeunerbevolking. De zigeunerjeugd gaat naar school tot achttien jaar, maar ze krijgt geen baan. Het één versterkt het ander en de situatie is hopeloos. De regering heeft geprobeerd om ze in huizen te plaatsen tussen de andere bevolking, maar dat werkt niet. Alle vooroordelen die mensen hebben over zigeuners moet Albert helaas erkennen. Toch blijft de stichting Oost Europa helpen met geld en het leren van christelijke waarden en normen, want ze zomaar aan hun lot overlaten, kunnen ze niet. Dit boeiend onderwerp overdenk ik nog, als ik in bed lig.
-
30 April 2008 - 09:49
Theo:
Hallo Maarten
het blijft facsinerend om je ervaringen en avonturen te lezen. En bovenal je beschouwingen. Ik heb enkele jaren geleden in Hongarije een week gewerkt en vond het voor het eerst in m'n leven frustrerend om geen woord te kunnen wisselen met de meeste mensen. Alleen de jongeren op kantoor spraken Engels en enkele ouderen Duits. Menu's in restaurants bevatten voor mij grote geheimen. Ben benieuwd hoe jij je daar redt. Tot nu toe gaat het je goed af!
Blijf je volgen! Goede reis verder.
Groet uit Spaubeek waar de lente inmiddels is losgebarsten.
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
