30 Nov. Wandelen door Porto
Door: Maarten
30 November 2007 | Portugal, Porto
Ik word wakker met een big smile.
Als ik wat opruim in de wagen, wordt er geklopt. Het is Luisa Vitória. Lerares muziek op basisscholen en erg nieuwsgierig. Zonder aanleiding bedenkt ze:”Wat doet hij hier? Ik zal het eens vragen.” Van die moeten er méér zijn; altijd welkom voor een praatje. Koffie lust ze niet en iets anders heb ik niet. Da’s geen probleem: “I have come to talk!” Ze vraagt me het hemd van mijn lijf en dat is wat anders dan een stokkend gesprek met pijnlijke stiltes. Ze is een open, kletsgrage tante, die van de hak op de tak springt. Ze wil haar zoontje ook graag de wagen en de tractor laten zien. “Is that possible?” Tuurlijk! Ik ben overrompeld door haar voortvarende en charmante optreden. Een onbevangen typetje.
Veel te vroeg ben ik in de stad voor mijn afspraak met Maria, die ik in Braga heb leren kennen. Ze laat me nog even wachten ook. Dan wandelt ze met mij door haar stad en niet om de stad te laten zien, maar om te praten, zoals alle Spanjaarden, Italianen en Portugezen doen. Als nuchtere Hollander verwacht je een Tour de la Ville. Je weet wel:”Kijk dit is de …kerk. Kom, dan lopen we even binnen. Die brug daar is door Eiffel gebouwd. Kom dan laat ik je het stadhuis zien.” Niks daarvan!
Het gaat als volgt. “Welk werk doe je? Daarbij stopt ze midden op het trottoir. Bevalt het? Nu staat ze stil voor een verkeerslicht, dat twee keer van kleur verandert, voordat we oversteken. Heb je kinderen? Zijn ze getrouwd? We leunen tegen een balustrade met uitzicht over de rivier. Ik heb niks tegen homo’s, maar vind je dat ze kinderen mogen adopteren? De vraag wordt gesteld op de trappen van een kerk. Portugal is een grote stad, kun je die vergelijken met andere steden? Elke vraag heeft een heel gesprek tot gevolg en dit gebeurt terwijl we rondlopen of pardoes stilstaan. We proberen drie kerken binnen te gaan, maar ze zijn alledrie gesloten. Het ontlokt haar de uitspraak: “God heeft nu siësta. Straks heeft hij weer tijd voor de mensen.” Ik zie dus niënte van de stad. Misschien heeft ze dat in de gaten. Ze vraagt of ik morgen terug wil komen en ze wijst op de kaart enkele aantrekkelijke plekken aan om heen te gaan. Ik ben gauw om, want alleen door zo’n grote stad kuieren is de helft van de lol. Morgen zal ik wat meer nadruk proberen te leggen op de tour zonder de gesprekken uit de weg te gaan. Eens kijken of ik de psychologe Maria kan sturen? Zo niet, dan heb ik op een volkomen originele manier Porto niet leren kennen.
Nog voor zonsondergang zit ik weer een half uur in de bus naar huis. Wat ook onverwacht was vandaag; we hebben niets gegeten in de stad. Ik heb aangeboden om een tapas te eten, daar ging ze niet op in. Nu verrek ik van de honger en maak een éénpansgerecht: aardappelen, erwtjes en vlees samen in de koekenpan. Dat is vlug klaar en weinig afwas. Dan kan ik nog even naar het internetcafé.
Als ik wat opruim in de wagen, wordt er geklopt. Het is Luisa Vitória. Lerares muziek op basisscholen en erg nieuwsgierig. Zonder aanleiding bedenkt ze:”Wat doet hij hier? Ik zal het eens vragen.” Van die moeten er méér zijn; altijd welkom voor een praatje. Koffie lust ze niet en iets anders heb ik niet. Da’s geen probleem: “I have come to talk!” Ze vraagt me het hemd van mijn lijf en dat is wat anders dan een stokkend gesprek met pijnlijke stiltes. Ze is een open, kletsgrage tante, die van de hak op de tak springt. Ze wil haar zoontje ook graag de wagen en de tractor laten zien. “Is that possible?” Tuurlijk! Ik ben overrompeld door haar voortvarende en charmante optreden. Een onbevangen typetje.
Veel te vroeg ben ik in de stad voor mijn afspraak met Maria, die ik in Braga heb leren kennen. Ze laat me nog even wachten ook. Dan wandelt ze met mij door haar stad en niet om de stad te laten zien, maar om te praten, zoals alle Spanjaarden, Italianen en Portugezen doen. Als nuchtere Hollander verwacht je een Tour de la Ville. Je weet wel:”Kijk dit is de …kerk. Kom, dan lopen we even binnen. Die brug daar is door Eiffel gebouwd. Kom dan laat ik je het stadhuis zien.” Niks daarvan!
Het gaat als volgt. “Welk werk doe je? Daarbij stopt ze midden op het trottoir. Bevalt het? Nu staat ze stil voor een verkeerslicht, dat twee keer van kleur verandert, voordat we oversteken. Heb je kinderen? Zijn ze getrouwd? We leunen tegen een balustrade met uitzicht over de rivier. Ik heb niks tegen homo’s, maar vind je dat ze kinderen mogen adopteren? De vraag wordt gesteld op de trappen van een kerk. Portugal is een grote stad, kun je die vergelijken met andere steden? Elke vraag heeft een heel gesprek tot gevolg en dit gebeurt terwijl we rondlopen of pardoes stilstaan. We proberen drie kerken binnen te gaan, maar ze zijn alledrie gesloten. Het ontlokt haar de uitspraak: “God heeft nu siësta. Straks heeft hij weer tijd voor de mensen.” Ik zie dus niënte van de stad. Misschien heeft ze dat in de gaten. Ze vraagt of ik morgen terug wil komen en ze wijst op de kaart enkele aantrekkelijke plekken aan om heen te gaan. Ik ben gauw om, want alleen door zo’n grote stad kuieren is de helft van de lol. Morgen zal ik wat meer nadruk proberen te leggen op de tour zonder de gesprekken uit de weg te gaan. Eens kijken of ik de psychologe Maria kan sturen? Zo niet, dan heb ik op een volkomen originele manier Porto niet leren kennen.
Nog voor zonsondergang zit ik weer een half uur in de bus naar huis. Wat ook onverwacht was vandaag; we hebben niets gegeten in de stad. Ik heb aangeboden om een tapas te eten, daar ging ze niet op in. Nu verrek ik van de honger en maak een éénpansgerecht: aardappelen, erwtjes en vlees samen in de koekenpan. Dat is vlug klaar en weinig afwas. Dan kan ik nog even naar het internetcafé.
-
30 November 2007 - 21:26
Mercedita:
Nou zeg Maarten, jij boft met het weer daar in dat mooie Portugal. Prachtig,al die mooie tegeltjes tegen de gevels van huizen en kerken. Blijf maar fotograferen want dat kun je net zo goed als mooie verhalen schrijven. Geniet van de paseo of je nu wel wat van de stad ziet of niet.....Heleboel groetjes uit Landgraaf van Mercedita en familie -
30 November 2007 - 21:29
Maarten:
Mercedita.
Bedankt voor je reactie. altijd leuk om te lezen. Groetjes. -
01 December 2007 - 06:59
Mieke Uit Mormoiron:
jongen toch wat een heerlijke verhalen en wat valt er veel te zien, ok al zag je misschien niet meteen wat je wilde zien, wij zien weer hoeveel je eigenlijk echt ziet! Heerlijk, het is echt genieten voor ons al die verhalen, probeer eens of je bij iemand thuis mag eten en stuur ons dan het recept van wat men voor je kookt, dát is pas leuk!
liefs
mieke (en leon natuurlijk) -
01 December 2007 - 11:16
Edward Family:
Hi Maarten ! Its us Ryan and Maggie !Just been on your site seen you've been in Portugal so is andrew ( andre ) to do the lisbon marathon.Hope your journey is still a happy one.Bye for now Maggie -
01 December 2007 - 14:23
Theo:
Wow.... wat een heerlijke ontmoetingen. Ben benieuwd naar wat de zaterdag zal brengen.
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
