6 Dec. Willie, Mia, zorgen en Sinterklaas.
Door: Maarten
06 December 2007 | Portugal, Fátima
Om half negen bel ik het Colégio de Sa Miguel. Aan de andere kant wordt opgenomen met: “Colégio de Sa Miguel. Senhor Director Pedagógizo. Doctor Virgilio Mota.” Daar ben ik even stil van. Dat is heel anders dan:”Met Jef Caelen.”
Ik leg uit, dat ik een les Engels “life” wil opleuken met verhalen over mijn reis en daarvoor vraag ik om toestemming. Hij zal overleggen met de leerkrachten en belooft terug te bellen vóór twaalf uur. Je voelt hem al aankomen. De opperbevelhebber laat niets meer van zich horen.
Ik raak aan de praat met Willie Poets en Mia Hermans uit Overpelt. Het stel is al veertien jaar elke winter vier en een halve maand in Europa onderweg met de camper. Ze waren ook al eens drie maanden in Marokko. Mia gaat naar de kerk om een Mis bij te wonen. Willie kan prachtig vertellen over wat ze allemaal hebben meegemaakt in al die jaren. Zijn leven van bloemist, vrachtwagenchauffeur en Dafmedewerker in Eindhoven is evenzeer boeiend. Als Mia terugkomt, staan wij nog steeds te klappen. Mia neemt direct het initiatief en nodigt uit voor een Port. Die laten we ons goed smaken.
’s Middags ga ik naar het Santuário om voor Dory een kaarsje op te steken voor goede genezing. Ik weet, dat ze dat wel kan waarderen en dat ze erin gelooft. Ik weet niet of het kaarsje van een ongelovige Thomas wel werkt?
Wat me nu opvalt, is anders dan gisteren. Ik beschreef rust, vrede en vriendelijkheid. Vandaag zie ik, langs de zijlijn naar de mensen kijkend, onder de dunne bovenlaag een dikke, verstikkende, zware deken van verdriet. Vrouwen die plotseling huilen. Bedrukte gezichten van mannen. Een op de knieën kruipende jonge meid. Waarvoor komen ze hier naar toe? Verlichting van pijn, een man die niet drinkt, een man die niet slaat, een kind dat terug moet op het rechte pad, een beter huwelijk? Ik voel zo ontzettend veel ellende. Ze komen in de hoop, dat dit bezoek aan Fatima verandering zal brengen in hun leven; het aangenamer zal maken, de pijn kan verzachten en verdriet mag wegnemen. Ik hoop ook iets: dat de mensen niet voor niets zijn gekomen.
Terug bij Willie en Mia staat de koffie klaar. In het zonnetje kletsen we heel wat af over geloof, reizen, vroeger en Sinterklaas. Mia zet speculaas op tafel ter ere van 6 december. Och ja, het is Sinterklaasfeest in ons koude kikkerlandje. Dat zet mij aan tot rijmen en dichten.
Verwonderlijk.
Lieve kleine en grote mensen.
Wat zijn wij zonder wensen?
Zonder beter, méér en groter?
Zonder goud en echte boter?
Zónder; zijn wij ontevreden.
Dingen zijn niet goed genoeg uit het verleden.
Modern, blinkend, nieuw, knap en blij.
Koop het! Beleen het! Heb het en je hoort erbij!
Kunnen we het zelf niet klaren?
Zijn de wensen te groot met te veel maren?
Dan, op naar Fatima, om wéér te vragen.
Help me! Ik kan het alleen niet dragen!
Fatima. De Kerstman. Sinterklaas.
Laat je niet leiden. Ben je eigen baas.
Vraag toch die goede vriend of betrouwbare buur.
Hij is er vaker en binnen het uur.
Minder is vaak méér.
Zwem eens tegen de stroom op dit keer.
Wacht niet op een wonder.
De meesten van ons moeten toch zónder.
Ik leg uit, dat ik een les Engels “life” wil opleuken met verhalen over mijn reis en daarvoor vraag ik om toestemming. Hij zal overleggen met de leerkrachten en belooft terug te bellen vóór twaalf uur. Je voelt hem al aankomen. De opperbevelhebber laat niets meer van zich horen.
Ik raak aan de praat met Willie Poets en Mia Hermans uit Overpelt. Het stel is al veertien jaar elke winter vier en een halve maand in Europa onderweg met de camper. Ze waren ook al eens drie maanden in Marokko. Mia gaat naar de kerk om een Mis bij te wonen. Willie kan prachtig vertellen over wat ze allemaal hebben meegemaakt in al die jaren. Zijn leven van bloemist, vrachtwagenchauffeur en Dafmedewerker in Eindhoven is evenzeer boeiend. Als Mia terugkomt, staan wij nog steeds te klappen. Mia neemt direct het initiatief en nodigt uit voor een Port. Die laten we ons goed smaken.
’s Middags ga ik naar het Santuário om voor Dory een kaarsje op te steken voor goede genezing. Ik weet, dat ze dat wel kan waarderen en dat ze erin gelooft. Ik weet niet of het kaarsje van een ongelovige Thomas wel werkt?
Wat me nu opvalt, is anders dan gisteren. Ik beschreef rust, vrede en vriendelijkheid. Vandaag zie ik, langs de zijlijn naar de mensen kijkend, onder de dunne bovenlaag een dikke, verstikkende, zware deken van verdriet. Vrouwen die plotseling huilen. Bedrukte gezichten van mannen. Een op de knieën kruipende jonge meid. Waarvoor komen ze hier naar toe? Verlichting van pijn, een man die niet drinkt, een man die niet slaat, een kind dat terug moet op het rechte pad, een beter huwelijk? Ik voel zo ontzettend veel ellende. Ze komen in de hoop, dat dit bezoek aan Fatima verandering zal brengen in hun leven; het aangenamer zal maken, de pijn kan verzachten en verdriet mag wegnemen. Ik hoop ook iets: dat de mensen niet voor niets zijn gekomen.
Terug bij Willie en Mia staat de koffie klaar. In het zonnetje kletsen we heel wat af over geloof, reizen, vroeger en Sinterklaas. Mia zet speculaas op tafel ter ere van 6 december. Och ja, het is Sinterklaasfeest in ons koude kikkerlandje. Dat zet mij aan tot rijmen en dichten.
Verwonderlijk.
Lieve kleine en grote mensen.
Wat zijn wij zonder wensen?
Zonder beter, méér en groter?
Zonder goud en echte boter?
Zónder; zijn wij ontevreden.
Dingen zijn niet goed genoeg uit het verleden.
Modern, blinkend, nieuw, knap en blij.
Koop het! Beleen het! Heb het en je hoort erbij!
Kunnen we het zelf niet klaren?
Zijn de wensen te groot met te veel maren?
Dan, op naar Fatima, om wéér te vragen.
Help me! Ik kan het alleen niet dragen!
Fatima. De Kerstman. Sinterklaas.
Laat je niet leiden. Ben je eigen baas.
Vraag toch die goede vriend of betrouwbare buur.
Hij is er vaker en binnen het uur.
Minder is vaak méér.
Zwem eens tegen de stroom op dit keer.
Wacht niet op een wonder.
De meesten van ons moeten toch zónder.
-
06 December 2007 - 20:28
Aimy:
leuk gedicht meester
zelf verzonnen ???? of.......
groetjes aimy:)
| |
| |
| |
o
|_______|
smile -
06 December 2007 - 22:42
Lindsay..:
als dat in alle sinterklaas gedichten stond werd de wereld weer een beetje beter maarten!
hier is nog steeds alles goed.. de stagiairtjes leven nog!
ik volg de verhalen allemaal, als ik een beetje achter lig is het een hoop lezen! maar U verhalen blijven boeiend.
de reis gaat zoals U gehoopt had, tenminste zo komt het over! ik kan niet wachten tot juli, wannneer we op bezoek kunnen komen en weer bij kletsen.
Emmy en ik plannen al weken een datum voor eens bij het groepje 8 te gaan kijken maar met die drukte op school is het er nog niet van gekomen.
Mijn stage bevalt goed, het is hartstikke leuk maar het kan zeker niet op tegen het vorig jaar!
ik blijf het volgen hier!
Groetjes uit stein.. Lindsay
-
06 December 2007 - 22:49
Mercedita:
Nou ongelovige Thomas,
kaarsjes die je opsteekt met een gevoel uit je hart die moeten wel goed zijn, niet dan? Toon Hermans beschreef dit wonderlijke "kaarsjes opsteken" als warmte hebben voor de ander. Nou dat ontbreekt er bij jou ( jullie ) niet aan, dat kaarsje maakt het gevoel alleen wat sterker....
Over je gedicht zou ik willen zeggen, mooi maar toch,we wachten niet op een wonder maar zou het niet leuk zijn als het soms een beetje toevallig langskomt?
Heel veel beterschap voor Dory en ook sterkte voor jou, groetjes uit een heel erg nat Landgraaf van Mercedita -
07 December 2007 - 18:52
Katelijn En Arjan:
wat een wijswonderlijk gedicht! mooi en met een zee aan waarheid er in.
Arjan,ook een ongelovige thomas!, vraagt of je toch niet voor hem een kaarsje wilt aansteken!?! doe mij er ook maar eentje, smile!!!
zo zie je maar, mensen zitten complex in elkaar en misschien willen we niet alles be-grijpen of kunnen uitleggen.
knuf en lieve groet van ons allebei!
Arjan vraagt zich af of je gaat oversteken naar Marokko?
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
