15 Febr. Verlofdag.
Door: Maarten
18 Februari 2008 | Spanje, Torrox
Er zijn geen grote klussen vandaag. Martin en Johan kunnen het alleen af. Ik mag thuis blijven.
De dag begint met een stralende zon. De wagen wordt aan de stroom gehangen. De verhaaltjes worden herlezen en her en der aangepast. Ik wandel naar een garage en het internetcafé. In de Duitstalige garage wil ik de remvoeringen van de tractor en de wagen controleren. Ze hebben mij allang zien staan en willen gerust helpen. Maandag of dinsdag kan ik terecht in een grotere garage in Nerja en daar mag ik met hun krik, assteunen en dop van 36 mm aan de slag. “Kein Problem.”
De rest van de dag wordt gevuld met een pil van John Grisham; De Jury. Om vier uur wandelt Bob voorbij en we raken aan de praat. Hij nodigt mij uit voor een borrel in zijn gehuurde appartement aan de overkant van de weg. Zijn vrouw Hermie en hij hebben me al enkele dagen zien staan en zijn nieuwsgierig geworden. Borrelend kletsen we over onderweg zijn. Ik ben maar een kleine jongen. Op zestien jarige leeftijd fietste Bob als beloning voor het slagen van de HBS in zeven weken via de Rijn naar Zwitserland en via Frankrijk weer terug. Het jaar daarop fietste hij naar Rome. Hij liep naar Santiago de Compostela en terug! Je begrijpt dat het Pieterpad “slechts” een opwarmertje is voor hem. Vorig jaar fietste de krasse negenenzestig jarige uit nostalgische overwegingen nog eens, net als toen hij zestien was, via de Rijn naar Zwitserland. Wandelen heeft zijn voorkeur; je ziet meer.
Een man met aan zijn zijde een opmerkelijke vrouw, die naast de praatgrage Bob, verrassende opmerkingen lanceert, die tot nadenken stemmen. De onderwerpen variëren van opvoeden, scholing en politiek tot reizen. Zo boeiend, dat de magen ons moeten melden, dat het al een tijdje geleden etenstijd is geweest. We besluiten om samen een hapje te gaan eten buiten de deur. Het is bedtijd, als we terug zijn.
De dag begint met een stralende zon. De wagen wordt aan de stroom gehangen. De verhaaltjes worden herlezen en her en der aangepast. Ik wandel naar een garage en het internetcafé. In de Duitstalige garage wil ik de remvoeringen van de tractor en de wagen controleren. Ze hebben mij allang zien staan en willen gerust helpen. Maandag of dinsdag kan ik terecht in een grotere garage in Nerja en daar mag ik met hun krik, assteunen en dop van 36 mm aan de slag. “Kein Problem.”
De rest van de dag wordt gevuld met een pil van John Grisham; De Jury. Om vier uur wandelt Bob voorbij en we raken aan de praat. Hij nodigt mij uit voor een borrel in zijn gehuurde appartement aan de overkant van de weg. Zijn vrouw Hermie en hij hebben me al enkele dagen zien staan en zijn nieuwsgierig geworden. Borrelend kletsen we over onderweg zijn. Ik ben maar een kleine jongen. Op zestien jarige leeftijd fietste Bob als beloning voor het slagen van de HBS in zeven weken via de Rijn naar Zwitserland en via Frankrijk weer terug. Het jaar daarop fietste hij naar Rome. Hij liep naar Santiago de Compostela en terug! Je begrijpt dat het Pieterpad “slechts” een opwarmertje is voor hem. Vorig jaar fietste de krasse negenenzestig jarige uit nostalgische overwegingen nog eens, net als toen hij zestien was, via de Rijn naar Zwitserland. Wandelen heeft zijn voorkeur; je ziet meer.
Een man met aan zijn zijde een opmerkelijke vrouw, die naast de praatgrage Bob, verrassende opmerkingen lanceert, die tot nadenken stemmen. De onderwerpen variëren van opvoeden, scholing en politiek tot reizen. Zo boeiend, dat de magen ons moeten melden, dat het al een tijdje geleden etenstijd is geweest. We besluiten om samen een hapje te gaan eten buiten de deur. Het is bedtijd, als we terug zijn.
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
