18 Mei Een wiebelsteen.
Door: Maarten
18 Januari 2008 | Oostenrijk, Amaliendorf
De streek Waldviertel staat bekend om zijn sagen en legenden. Logo. Je vindt er offerstenen, druïdentrefpunten en wiebelstenen. Zo’n wiebelsteen van 100 ton in Amaliëndorf is mijn eerste doel. Door dorpjes met prachtige muurschilderingen, door geheimzinnige wouden en over eeuwenoude verbindingweggetjes tuf ik door een onveranderd, mystiek stukje Oostenrijk, dat in een vergeten uithoek ligt.
De reusachtige, massieve wiebelrots in Amaliëndorf krijg ik niet in beweging. Het gevaarte ligt al eeuwen te wiebelen als mensen ertegen duwen, maar bij mij wackelt nichts. Ja, mijn vertrouwen in de toeristenbranche wackelt. Teleurgesteld wil ik wegrijden, als Ernst en Hermann mij tegenhouden. De mannen van de Waldviertel Tractor Veteranen zijn getipt door een oplettend clublid. De teleurstellende rots is gauw vergeten, als er over dieselmotoren, tractoren en olie wordt gepalaverd. Ik moet hen volgen naar de Gaststätte in het dorp. Ernst biedt mij aan om op zijn erf 300 meter verderop te overnachten. Dus vergeet die koffie maar, ….. laat de tap maar lopen. Christian en Michaela voegen zich er even later bij en de harde kern van de club is compleet. Het ene rondje volgt het andere op en er wordt even veelvuldig geklonken als biljartballen die elkaar aanstoten tijdens een spel. Als het oliepeil in de gesprekken en het alcoholpeil in het bloed elkaar evenaren, ben ik opgelucht, dat ik achter Ernst aan mag rijden. In een geweldig goed gelukte draai, staat mijn span tot ieders en zeker mijn eigen verbazing in één keer goed.
In de woonkeuken worden grote, dikke worsten en bonken kaas op tafel gedeponeerd met ouderwets dikke sneeën zwaar brood. Een eenvoudige boerenmaaltijd op broodplankjes met een vlijmscherp mes en anders niets. Afsnijden en weghappen; is het devies. Daarbij wordt bier gedronken.
De Steyr 190 van Ernst wordt bewonderd en gestart. Even voorgloeien en hij loopt als een zonnetje. We zijn in ons element tussen olie, dieselroetdeeltjes en de klop van een koude motor. Wat kan het leven toch mooi zijn. Niets kan mijn goede humeur nog aan het wackelen brengen.
De reusachtige, massieve wiebelrots in Amaliëndorf krijg ik niet in beweging. Het gevaarte ligt al eeuwen te wiebelen als mensen ertegen duwen, maar bij mij wackelt nichts. Ja, mijn vertrouwen in de toeristenbranche wackelt. Teleurgesteld wil ik wegrijden, als Ernst en Hermann mij tegenhouden. De mannen van de Waldviertel Tractor Veteranen zijn getipt door een oplettend clublid. De teleurstellende rots is gauw vergeten, als er over dieselmotoren, tractoren en olie wordt gepalaverd. Ik moet hen volgen naar de Gaststätte in het dorp. Ernst biedt mij aan om op zijn erf 300 meter verderop te overnachten. Dus vergeet die koffie maar, ….. laat de tap maar lopen. Christian en Michaela voegen zich er even later bij en de harde kern van de club is compleet. Het ene rondje volgt het andere op en er wordt even veelvuldig geklonken als biljartballen die elkaar aanstoten tijdens een spel. Als het oliepeil in de gesprekken en het alcoholpeil in het bloed elkaar evenaren, ben ik opgelucht, dat ik achter Ernst aan mag rijden. In een geweldig goed gelukte draai, staat mijn span tot ieders en zeker mijn eigen verbazing in één keer goed.
In de woonkeuken worden grote, dikke worsten en bonken kaas op tafel gedeponeerd met ouderwets dikke sneeën zwaar brood. Een eenvoudige boerenmaaltijd op broodplankjes met een vlijmscherp mes en anders niets. Afsnijden en weghappen; is het devies. Daarbij wordt bier gedronken.
De Steyr 190 van Ernst wordt bewonderd en gestart. Even voorgloeien en hij loopt als een zonnetje. We zijn in ons element tussen olie, dieselroetdeeltjes en de klop van een koude motor. Wat kan het leven toch mooi zijn. Niets kan mijn goede humeur nog aan het wackelen brengen.
-
20 Mei 2008 - 18:36
Katelijn:
hoi Maarten,
je goede humeur is gelukkig wackelvrij, maar hoe zit het met je muiscoördinatie na al die alcohol? Ik kreeg van jou twee berichtjes waarop ik me mag afmelden als ontvanger van jouw website-mails!? Niks hoor, ik blijf je volgen tot het einde in Oirsbeek! En hopelijk nog lang daarna, maar dan in daily life.
Oostenrijk bevalt je wel hé, verrassend joviaal die mensen, weer een vooroordeel dat sneuvelt. Gelukkig, Oostenrijkers mogen na de recente onheilsberichten over minder toffe Fritzls en kinderkelders weer eens positief in het licht gebracht worden.
Je verhaal over de mystiek daar klinkt aantrekkelijk. Misschien moet het volle maan zijn in het zevende huis, gecombineerd met midzomernacht en veel potten bier voor er iets wackelt aan die steen? De dwergen van dienst willen vast ook wel eens wat en liefst iets sterker dan melk! Dat wackelt nu eenmaal beter.
groetekes
Katelijn
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
