18 Okt Hob, hob, hob mijn paardje.
Door: Maarten
20 Oktober 2007 | Frankrijk, Chambord
Na de koffie bij de fam. Beauvallet in Gironville sla ik mijn kraag omhoog, want het giet. Gilles heeft voorspeld, dat het later op de dag droog wordt. Ik geloof hem maar al te graag.
Wat is dat? Zit ik op een hobbelpaard? Elke minuut word ik honderd keer op en neer gewipt. Gisteren heftig moeten remmen naar een kruispunt toe en de wielen blokkeerden. Nu ga ik: Hob paardje hob.
Orléans laat ik links liggen en ook rechts. Ik hobbel er dwars doorheen. De zon laat zich van zijn zonnige kant zien nog vóór ik bij het eerste kasteel ben. Ik geniet staand in de cabine van de herfsttinten, die me begeleiden.
Op goed geluk koers ik op Meung sur Loire af. Daar ligt volgens de borden een Chateau. Wat er niet bij staat zijn de openingstijden. Ik ben anderhalf uur te vroeg. In het dorpscafé ga ik een krantje lezen en koffie drinken. Het was het wachten niet waard. Het kasteel stond in het teken van Halloween. Weinig moois en veel kitscherige Halloween toestanden met geluiden en flikkerende lampjes. Kinderspul, dat doet Zibbith uit Oirsbeek veel beter. Het meisje aan de balie levert wel veel informatie over andere kastelen.
Ik kies de twee mooiste uit. Vandaag Chateau Chambord en morgen Chateau Chenonceau.
Chambord is het mooiste kasteel langs de Loire en door Unesco op de lijst van werelderfgoed geplaatst. Daar is niets van overdreven. De rit door het volledig ommuurde (32 km!) landgoed (5 ½ duizend hectare!) met (6) toegangpoorten is al een hele belevenis. Dan het moment dat je, van een kilometerafstand door een brede soort brandgang in de bossen, het kasteel kunt zien doet je hart overslaan. Wat is dat mooi! Voor dit kasteel ben ik te laat om een audiorondgang te krijgen. Dat boeit niet.
In het midden van het kasteel draaien twee afzonderlijke trappen om elkaar heen naar boven. Boven zijn het de daken en de torens, die het kasteel laten lijken op een overdadig versierde suikertaart. De symmetrie is fantastisch en hoe je er ook naar kijkt, het blijft boeien. Vanbinnen zijn vertrekken ingericht zoals ten tijde van de diverse vorsten met hun kasten, wandkleden en portretten. Dat is droge kost, daar ga ik snel aan voorbij. De buitenkant, daar ben ik ondersteboven van. Daar vindt je me de meeste tijd.
Als de dag eindigt met zoiets moois, dan wil ik niet ver meer rijden.
Na twaalf kilometer strijk ik neer op een miniparkeerplaats naast een wandelparkje midden in Bracieux. Ik hoop, dat de Gendarmerie me hier niet ziet en lastig gaat doen.
Wat is dat? Zit ik op een hobbelpaard? Elke minuut word ik honderd keer op en neer gewipt. Gisteren heftig moeten remmen naar een kruispunt toe en de wielen blokkeerden. Nu ga ik: Hob paardje hob.
Orléans laat ik links liggen en ook rechts. Ik hobbel er dwars doorheen. De zon laat zich van zijn zonnige kant zien nog vóór ik bij het eerste kasteel ben. Ik geniet staand in de cabine van de herfsttinten, die me begeleiden.
Op goed geluk koers ik op Meung sur Loire af. Daar ligt volgens de borden een Chateau. Wat er niet bij staat zijn de openingstijden. Ik ben anderhalf uur te vroeg. In het dorpscafé ga ik een krantje lezen en koffie drinken. Het was het wachten niet waard. Het kasteel stond in het teken van Halloween. Weinig moois en veel kitscherige Halloween toestanden met geluiden en flikkerende lampjes. Kinderspul, dat doet Zibbith uit Oirsbeek veel beter. Het meisje aan de balie levert wel veel informatie over andere kastelen.
Ik kies de twee mooiste uit. Vandaag Chateau Chambord en morgen Chateau Chenonceau.
Chambord is het mooiste kasteel langs de Loire en door Unesco op de lijst van werelderfgoed geplaatst. Daar is niets van overdreven. De rit door het volledig ommuurde (32 km!) landgoed (5 ½ duizend hectare!) met (6) toegangpoorten is al een hele belevenis. Dan het moment dat je, van een kilometerafstand door een brede soort brandgang in de bossen, het kasteel kunt zien doet je hart overslaan. Wat is dat mooi! Voor dit kasteel ben ik te laat om een audiorondgang te krijgen. Dat boeit niet.
In het midden van het kasteel draaien twee afzonderlijke trappen om elkaar heen naar boven. Boven zijn het de daken en de torens, die het kasteel laten lijken op een overdadig versierde suikertaart. De symmetrie is fantastisch en hoe je er ook naar kijkt, het blijft boeien. Vanbinnen zijn vertrekken ingericht zoals ten tijde van de diverse vorsten met hun kasten, wandkleden en portretten. Dat is droge kost, daar ga ik snel aan voorbij. De buitenkant, daar ben ik ondersteboven van. Daar vindt je me de meeste tijd.
Als de dag eindigt met zoiets moois, dan wil ik niet ver meer rijden.
Na twaalf kilometer strijk ik neer op een miniparkeerplaats naast een wandelparkje midden in Bracieux. Ik hoop, dat de Gendarmerie me hier niet ziet en lastig gaat doen.
-
21 Oktober 2007 - 12:50
Ber Deckers.:
Maarten ik volg je reis + verslagen met veel plezier. wat het hophophop betrefd mischien een tip ,de achterwielen ruilen zodat het profiel andersom loopt anders kom je noch nieuwe banden aan het kopen want het hophop zal steeds erger worden met nog zoveel ??? KM voor de boeg.
Met vr gr Ber Deckers -
22 Oktober 2007 - 19:54
Katelijn:
een sprookje van een kasteel!
doornroosje nergens zien slapen?
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
