7 dec. Hoe rijk kan een rijdag zijn?
Door: Maarten
07 December 2007 | Portugal, Mora
Vanochtend komt Willie een kijkje nemen. Na een korte babbel over hoe goed we geslapen hebben, vraag ik hem om iets in het gastenboek te schrijven. Hij zegt:”Dit geef ik aan Mia, die heeft meer letters gegeten dan ik.”
Na het afscheid vertrek ik richting Évora, zo’n tweehonderd km hiervandaan. Ik hik de eerste twintig km over een slechte weg met daarboven bewolking met een zilveren randje. De zon ligt op de loer en breekt straks door de bewolking met als resultaat: Maarten in een T-shirt. Wat een geweldige dag. Niemand op de weg. Kilometers rijd ik in mijn uppie op de slingerende wegen over een licht glooiend landschap. Hier tussen de kurkeiken en olijfbomen moet het ’s zomers akelig droog en heet zijn. Er zijn slechts om de twintig kilometer verslapen dorpjes, waar vrouwen de was doen onder een afdak bij een gemeenschappelijke wasplaats. Foto’s maken vinden ze helaas niet goed. De kurkeiken staan in de korte broek. Het zijn mooie, gladde, rode stammen net door de zon verbrandde benen, tot aan de rand waar de kurk is mogen blijven zitten. De kurk is grof, maar niet scherp. Ik vraag me ineens af, waarom de kurken in de fles tegenwoordig van kunststof moeten zijn? Hier wordt broodnodig geld verdiend met echte kurk.
Mijn hout raakt op en als ik iets interessants zie liggen, wordt er snel, snel gezaagd en onderin gegooid. Zo, ik kan weer een tijdje vooruit.
Dan spot ik op een in onbruik geraakte hoogspanningsmast en op een leegstaand huis ooievaarsnesten. Ik moet stoppen en een paar foto’s maken van deze prachtige vogels.
De seizoenen gaan achteruit. Het wordt zomer voor mij, de sinaasappelbomen hangen vol. Hier en daar zit een oude baas of krom moedertje in de schaduw te wachten op een klant, die er een paar wil kopen.
De stalen brug over de Rio Tejo is een ouwetje met maar ruimte voor enkel verkeer. Het is een erg lange en dat maakt hem speciaal genoeg voor een foto.
Als ik over de stuwdam bij Montargil rijd, ligt een diepblauw meer links van mij. Stuwdammen hebben voor mij altijd iets onzekers. Het is wel erg veel water, dat er onophoudelijk met tonnen tegenaan drukt.
In het stadje Mora wil ik blijven. Uitkijkend naar een leuk pleintje, zie ik “Piscina” staan. Om niet te hoeven lopen, draai ik subiet achter de wegwijzer aan. Hè, dat ging vlot. Zoekend naar de ingang roept iemand dat ik nu niet kan zwemmen, want de zwemclub traint. “Mag ik dan misschien douchen?” “Ja, kom maar mee.” Betalen hoef ik niet en de douche is lekker heet met een harde straal. Fris en monter zoek ik een plekje in het stadje. De plaatselijke brandweercommandant verzekert mij, dat ik hier gerust mag staan. De plek is gunstig in een rustige straat halverwege de heuvel met uitzicht over het dal. De omwonenden hebben schik in de gekke Ollander en beginnen voorzichtig een Portugeespraatje. Ze vinden de wagen erg proper en dat voor een man alleen!!!! Twee monteurs komen kijken en zijn heel tevreden met het geluid en de specificaties van de BM. Het is volgens hen een kopie van de Ford Major. Martien:”Wat was er het eerst? De BM of de Ford Major?”
Morgen gaat de reis verder naar Évora.
Na het afscheid vertrek ik richting Évora, zo’n tweehonderd km hiervandaan. Ik hik de eerste twintig km over een slechte weg met daarboven bewolking met een zilveren randje. De zon ligt op de loer en breekt straks door de bewolking met als resultaat: Maarten in een T-shirt. Wat een geweldige dag. Niemand op de weg. Kilometers rijd ik in mijn uppie op de slingerende wegen over een licht glooiend landschap. Hier tussen de kurkeiken en olijfbomen moet het ’s zomers akelig droog en heet zijn. Er zijn slechts om de twintig kilometer verslapen dorpjes, waar vrouwen de was doen onder een afdak bij een gemeenschappelijke wasplaats. Foto’s maken vinden ze helaas niet goed. De kurkeiken staan in de korte broek. Het zijn mooie, gladde, rode stammen net door de zon verbrandde benen, tot aan de rand waar de kurk is mogen blijven zitten. De kurk is grof, maar niet scherp. Ik vraag me ineens af, waarom de kurken in de fles tegenwoordig van kunststof moeten zijn? Hier wordt broodnodig geld verdiend met echte kurk.
Mijn hout raakt op en als ik iets interessants zie liggen, wordt er snel, snel gezaagd en onderin gegooid. Zo, ik kan weer een tijdje vooruit.
Dan spot ik op een in onbruik geraakte hoogspanningsmast en op een leegstaand huis ooievaarsnesten. Ik moet stoppen en een paar foto’s maken van deze prachtige vogels.
De seizoenen gaan achteruit. Het wordt zomer voor mij, de sinaasappelbomen hangen vol. Hier en daar zit een oude baas of krom moedertje in de schaduw te wachten op een klant, die er een paar wil kopen.
De stalen brug over de Rio Tejo is een ouwetje met maar ruimte voor enkel verkeer. Het is een erg lange en dat maakt hem speciaal genoeg voor een foto.
Als ik over de stuwdam bij Montargil rijd, ligt een diepblauw meer links van mij. Stuwdammen hebben voor mij altijd iets onzekers. Het is wel erg veel water, dat er onophoudelijk met tonnen tegenaan drukt.
In het stadje Mora wil ik blijven. Uitkijkend naar een leuk pleintje, zie ik “Piscina” staan. Om niet te hoeven lopen, draai ik subiet achter de wegwijzer aan. Hè, dat ging vlot. Zoekend naar de ingang roept iemand dat ik nu niet kan zwemmen, want de zwemclub traint. “Mag ik dan misschien douchen?” “Ja, kom maar mee.” Betalen hoef ik niet en de douche is lekker heet met een harde straal. Fris en monter zoek ik een plekje in het stadje. De plaatselijke brandweercommandant verzekert mij, dat ik hier gerust mag staan. De plek is gunstig in een rustige straat halverwege de heuvel met uitzicht over het dal. De omwonenden hebben schik in de gekke Ollander en beginnen voorzichtig een Portugeespraatje. Ze vinden de wagen erg proper en dat voor een man alleen!!!! Twee monteurs komen kijken en zijn heel tevreden met het geluid en de specificaties van de BM. Het is volgens hen een kopie van de Ford Major. Martien:”Wat was er het eerst? De BM of de Ford Major?”
Morgen gaat de reis verder naar Évora.
-
08 December 2007 - 10:57
Leon:
Voila, Maarten in de zon en de luwte.
Dat gaat goed naar beneden, op tijd remmen aan het randje Maarten!
dat met die kurk dat is wat ingewikkeld. Vroeger had men niks anders dan kurk om flessen te dichten en dit spul maakte het ademen van de wijn (= rijpen op fles) mogelijk. Nu is het wat anders.
-de manier van wijn maken is erg veranderd; veel wijnen kun je al snel goed drinken. Dus dat lang op fles laten helpt niet meer.
-kurk was vaak de oorzaak (5% van de flessen) dat de wijn naar kurk smaakte en dat is nogal vies (tgv een bacterie in de kurk). Dus dat werd wat duur (de kurk trouwens ook)
-zo kwam men op kunststof kurken, die echt NIETS slechts met de meeste wijnen doen...
-maar nu vond iemand ook die bacterie enb kan die killen dus kan kurk weer erg goed zijn.
Tja en daar zitten we dan, wat nu?
Ach eigenlijk gaat het enkel om... de wijn! En wijn lang in de fles laten is spwieso erg ongezond.
Dus het zit wel goed met die kurkbomen toch?
Hou je haaks!
Leon + Mieke
PS Mijn interviewtje op L1 was kort maar best leuk. En enkelen hoorden me en rageerden, ook leuk. Iets voor jou Maarten. -
09 December 2007 - 19:24
Remy:
Hoi Maarten, kerel wat beb jij al ver van huis met die trekker!
mbt die kurkeiken, ik denk dat de overstap naar kunststof kurk gedaan wordt door een gebrek aan kurk. Sommige wijnproducerende streken (Australie, Chile, Argentinie, etc) hebben geen kurkeiken.
Volgens mij houden ze genoeg werk in portugal hoor. Vraag het hun eens, zou me interesseren.
Trouwens kunststof is beter dan kurk, gegarandeerd luchtdicht en er gaat geen wijn verloren die bedorven wordt door een kurksmaak. Zonde toch!
(je opmerking maakt iets los bij de wijnliefhebbers!)
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
