8 Nov. Millau.
Door: Maarten
10 November 2007 | Frankrijk, Millau
Om drie uur schiet ik wakker uit een droom met over de rand vallende tractoren bungelend aan de dissel van de wagen. Na halsbrekende capriolen met het zweet in de handen klauter ik via de motorkap en de dissel weer op de weg. Ik overleef ternauwernood. Gelukkig blijft alles heel en takelt een Franse firma alles terug op de wielen. Deze droom is Amerikaans goed afgelopen. Er rest één probleem: hoe kan de Amerikaanse held na zo’n avontuur nog slapen? Ik niet!!!
De weg gaat door het natuurgebied de Cévennes. Dik ingepakt met motorbroek, vest, jas en handschoenen. Schakelend en vóór enge bochten druk toeterend, stuur ik de hele bubs tussen de bomen van de koude noord helling tweeëntwintig kilometer ononderbroken omhoog. Er ligt hier en daar wat rijp op het asfalt. De winter laat niet lang meer op zich wachten. Het BM-etje boendert ongehinderd door de kou over de spaghettiwegen naar de top van de Col de la Seteyrêde (1290 m). Even op de kaart kijken: “Waar moet ik ook weer heen?” “O, ja, over Le Suquet van 1340 meter.” Als het smalle weggetje steeds vaker in de zon draait, ga ik uitkijken naar een plek om heel decadent te lunchen en daarbij over de Canyon de la Dourbie uit te kijken. Het lukt niet, want er is geen plek groot genoeg om te stoppen, zonder op de straat te staan of over de rand te kukelen. De mensen van het plaatsje Cantobre hebben hun huizen op de berg zo gebouwd dat de ze zich aan elkaar vasthouden om niet achterover in de diepte te storten. Dan verandert de wereld. Geen uitzicht meer van bovenaf. Nu rijzen de wanden van de Canyon de la Dourbie links en rechts hoog op. Het riviertje heeft in zijn wilde jaren hier flink huisgehouden. Je kunt honderd meter naar boven kijkend nog goed zien waar hij vroeger langs de wanden gesleten heeft. De weg hupt via bruggetjes soms naar de linkeroever en dan weer naar de rechteroever over het schuimpje-trekkende riviertje. Op de meest eenzame plekken wonen mensen in huizen die, schijnbaar per ongeluk, daar gebouwd zijn. De laagstaande zon schijnt vanachter de bomen door de herfstbladeren. Het rood, okergeel, bruin, oranje en groen in de doorschijnende bladeren laat de bomen in lichterlaaie staan. Een feest voor het oog.
Dan doemt mijn doel voor vandaag op. Millau met zijn bijzondere brug over het dal van de Tarn. Het is nog middag, dus sla ik de stad over en bolder tussen het andere verkeer over een grote, brede weg omhoog naar de Pointe de Vue. Vanaf de parkeerplaats een stevige klim te voet en je staat bij de brug. Wauw. Hij is slank en lang! Gewoon mooi om te zien. Een knap staaltje ingenieurswerk.
De wind waait tussen de brugtuien door. Het wordt koud nu de zon erg laag staat. In Millau zoek ik een Géant om boodschapjes te doen. Wat een waanzinnig grote winkel, ik vind zonder hulp niet wat ik zoek. Als het al donker is, gunt een parkeerplaats in de stad mij een plek voor de nacht.
De weg gaat door het natuurgebied de Cévennes. Dik ingepakt met motorbroek, vest, jas en handschoenen. Schakelend en vóór enge bochten druk toeterend, stuur ik de hele bubs tussen de bomen van de koude noord helling tweeëntwintig kilometer ononderbroken omhoog. Er ligt hier en daar wat rijp op het asfalt. De winter laat niet lang meer op zich wachten. Het BM-etje boendert ongehinderd door de kou over de spaghettiwegen naar de top van de Col de la Seteyrêde (1290 m). Even op de kaart kijken: “Waar moet ik ook weer heen?” “O, ja, over Le Suquet van 1340 meter.” Als het smalle weggetje steeds vaker in de zon draait, ga ik uitkijken naar een plek om heel decadent te lunchen en daarbij over de Canyon de la Dourbie uit te kijken. Het lukt niet, want er is geen plek groot genoeg om te stoppen, zonder op de straat te staan of over de rand te kukelen. De mensen van het plaatsje Cantobre hebben hun huizen op de berg zo gebouwd dat de ze zich aan elkaar vasthouden om niet achterover in de diepte te storten. Dan verandert de wereld. Geen uitzicht meer van bovenaf. Nu rijzen de wanden van de Canyon de la Dourbie links en rechts hoog op. Het riviertje heeft in zijn wilde jaren hier flink huisgehouden. Je kunt honderd meter naar boven kijkend nog goed zien waar hij vroeger langs de wanden gesleten heeft. De weg hupt via bruggetjes soms naar de linkeroever en dan weer naar de rechteroever over het schuimpje-trekkende riviertje. Op de meest eenzame plekken wonen mensen in huizen die, schijnbaar per ongeluk, daar gebouwd zijn. De laagstaande zon schijnt vanachter de bomen door de herfstbladeren. Het rood, okergeel, bruin, oranje en groen in de doorschijnende bladeren laat de bomen in lichterlaaie staan. Een feest voor het oog.
Dan doemt mijn doel voor vandaag op. Millau met zijn bijzondere brug over het dal van de Tarn. Het is nog middag, dus sla ik de stad over en bolder tussen het andere verkeer over een grote, brede weg omhoog naar de Pointe de Vue. Vanaf de parkeerplaats een stevige klim te voet en je staat bij de brug. Wauw. Hij is slank en lang! Gewoon mooi om te zien. Een knap staaltje ingenieurswerk.
De wind waait tussen de brugtuien door. Het wordt koud nu de zon erg laag staat. In Millau zoek ik een Géant om boodschapjes te doen. Wat een waanzinnig grote winkel, ik vind zonder hulp niet wat ik zoek. Als het al donker is, gunt een parkeerplaats in de stad mij een plek voor de nacht.
-
10 November 2007 - 13:51
Leon:
Ha die Maarten,
je vond dus de schitterende Vallée de la Dourbie die wij ooit in een Range Rover doorkruisten; toen al waren we gek op de Cevennen. En ook Cantobre kennen we. Je wordt door een grote knuist van bij de Ventoux stiekem geleid. Dat wist je nog niet? Let er maar eens op vanaf nu.
Keep up, you're going in the right directions.
Leon en Mieke -
10 November 2007 - 16:39
May:
Bonjour voyageur de la monde!
Prachtig wat je allemaal meemaakt! Gedurfde tunneltjes, geweldige prentbriefkaarten zoals als die gorges en vooral het conterfeitseltje Cantobre. En dan die plaatsnaamborden. La Pénarie. Ik kan me voorstellen dat je dan de bui (alweer) ziet hangen. Zelf ben ik eens langs het plaatsnaambord St.-May gereden (je voelt je echt een heilig boontje) en het hoogtepunt was het plaatsje ANUS, nou ja, hoogtepunt... je zou maar in zo'n gat wonen..!
Ben je soms op weg naar Santiago de Compostella? Je nadert de Camino. Best uniek om daar een met een tractor aan te komen, lijkt me. Maar de Pyreneeën móet je wel over.
Sterkte toegewenst aan je BM en voor je zelf ontzettend veel (landschappelijke en andere) genietingen!
Dory, ook de groeten aan jou!
Au revoir. (Quand..?)
May
-
12 November 2007 - 16:08
Lex H :
daar op dat uizichtpunt ben ik ook geweest dan valt je niets meer in he -
13 November 2007 - 14:59
Katelijn:
schitterend, die pyreneeën!
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
