24 Okt. Koud gehad.
Door: Maarten
27 Oktober 2007 | Frankrijk, Parijs
Tijdens een telefoontje met Léon Speetjes rijdt er Police Municipal voor. Ik breek het gesprek af en vang ome agent op met mijn breedste glimlach. Je weet nooit welke regel je overtreden kunt hebben. Hij is erg aardig en vraagt wanneer ik vertrek. Een hint!! Gerustgesteld vraagt hij verder naar de tractor en de Roulotte erachter. Hij vertelt, dat er een automobielmuseum (leuk woord voor galgje) in Valencay is; of ik daar zin in heb? Nee, ik ga zo verkassen. Ik heb je wel begrepen!
Als ik Léon weer aan de lijn heb, legt hij uit dat het kwaad kersen eten kan zijn met de Gendarmerie, die hebben de macht. Dat zijn sinds de revolutie de Rambo’s met echte geweren. De Police Municipal heeft evenveel in te brengen als Bromsnor en schiet met propjes. Léon wil voor mij wel uitzoeken, hoeveel een set nieuwe achterbanden kost. Het gehobbel heb ik vandaag zeven uur verdragen. Ik krijg er een stijve nek van. Ik heb nog zo’n achthonderd kilometer te gaan en daar zitten streken met hongerige rubbereters bij. Léon heeft zo zeker een week om zich te omhoren. Zijn Frans is beter dan zijn Nederlands, dus dat kun je hem wel vragen.
Onderweg trek ik mijn motorbroek aan, zet de mouwen aan de jas en pak de handschoenen erbij. Dat is veel beter. Ook de “broek” van het BM-etje wordt omhoog getrokken. Zo krijgt hij het ook wat warmer.
Na de lichte nachtvorst hebben de zonnebloemen begrepen, dat ze niet meer naar de zon hoeven te draaien. Ze laten het kopje hangen en geven het leven op. Een triest gezicht.
De wegen hier zijn langs de liniaal aangelegd en volgen het heuvelige landschap snoerstrak rechtdoor. Je kunt al een half uur van tevoren de watertoren zien, waar je langs zult komen. Er liggen slechts kleine dorpjes en gehuchten kilometers ver uit elkaar. Daar verrijd ik me. Niks bijzonders zul je zeggen, dat doe jij wel vaker. Klopt! Het komt, omdat ik de overheerlijke walnoten van Bert en Marijke kraak tijdens het rijden. De vloer, het dashboard, de stoel in de cabine zien eruit als een kanariekooi.
Ik heb mijn malheur na dertien tien kilometer pas in de gaten. Het wegnummer klopt wel, maar ik rijd naar het noorden. Stomme kanarie!
Om half vijf is het welletjes. De eerste de beste boerderij in Beveranges ontvangt mij met open armen. Of ik nog iets nodig heb? Non mercie. Even later klopt de boer op de deur en nodigt mij uit om met hen mee te eten. Prachtig! Ik zal mijn beste Franse beentje voorzetten met de woordenboeken erbij. “Hebt u nog hout nodig?”, hij ziet mijn kacheltje branden. “Een heel klein beetje.” Een armvol brengt hij naar de wagen en legt het op het bordes.
Twee zelfgevulde pizza’s met allerlei heerlijkheden erop worden opgediend. Rode Bordeaux vult de glazen en ik zit wéér aan de drank. Ik raak verslaafd! De kleine Alexander vraagt honderduit. Bruno en zijn vrouw willen ook van alles weten en vragen voortdurend of ik nog iets nodig heb. Ik ben erg goed voorzien vertrokken van Les Hermites, maar diesel gaat er altijd bij. Morgen wordt diesel bijgevuld. Nu wordt wijn bijgevuld. Ik voel me als een ballon voller worden. Het wordt tijd dat ik mijn bed vul.
Als ik Léon weer aan de lijn heb, legt hij uit dat het kwaad kersen eten kan zijn met de Gendarmerie, die hebben de macht. Dat zijn sinds de revolutie de Rambo’s met echte geweren. De Police Municipal heeft evenveel in te brengen als Bromsnor en schiet met propjes. Léon wil voor mij wel uitzoeken, hoeveel een set nieuwe achterbanden kost. Het gehobbel heb ik vandaag zeven uur verdragen. Ik krijg er een stijve nek van. Ik heb nog zo’n achthonderd kilometer te gaan en daar zitten streken met hongerige rubbereters bij. Léon heeft zo zeker een week om zich te omhoren. Zijn Frans is beter dan zijn Nederlands, dus dat kun je hem wel vragen.
Onderweg trek ik mijn motorbroek aan, zet de mouwen aan de jas en pak de handschoenen erbij. Dat is veel beter. Ook de “broek” van het BM-etje wordt omhoog getrokken. Zo krijgt hij het ook wat warmer.
Na de lichte nachtvorst hebben de zonnebloemen begrepen, dat ze niet meer naar de zon hoeven te draaien. Ze laten het kopje hangen en geven het leven op. Een triest gezicht.
De wegen hier zijn langs de liniaal aangelegd en volgen het heuvelige landschap snoerstrak rechtdoor. Je kunt al een half uur van tevoren de watertoren zien, waar je langs zult komen. Er liggen slechts kleine dorpjes en gehuchten kilometers ver uit elkaar. Daar verrijd ik me. Niks bijzonders zul je zeggen, dat doe jij wel vaker. Klopt! Het komt, omdat ik de overheerlijke walnoten van Bert en Marijke kraak tijdens het rijden. De vloer, het dashboard, de stoel in de cabine zien eruit als een kanariekooi.
Ik heb mijn malheur na dertien tien kilometer pas in de gaten. Het wegnummer klopt wel, maar ik rijd naar het noorden. Stomme kanarie!
Om half vijf is het welletjes. De eerste de beste boerderij in Beveranges ontvangt mij met open armen. Of ik nog iets nodig heb? Non mercie. Even later klopt de boer op de deur en nodigt mij uit om met hen mee te eten. Prachtig! Ik zal mijn beste Franse beentje voorzetten met de woordenboeken erbij. “Hebt u nog hout nodig?”, hij ziet mijn kacheltje branden. “Een heel klein beetje.” Een armvol brengt hij naar de wagen en legt het op het bordes.
Twee zelfgevulde pizza’s met allerlei heerlijkheden erop worden opgediend. Rode Bordeaux vult de glazen en ik zit wéér aan de drank. Ik raak verslaafd! De kleine Alexander vraagt honderduit. Bruno en zijn vrouw willen ook van alles weten en vragen voortdurend of ik nog iets nodig heb. Ik ben erg goed voorzien vertrokken van Les Hermites, maar diesel gaat er altijd bij. Morgen wordt diesel bijgevuld. Nu wordt wijn bijgevuld. Ik voel me als een ballon voller worden. Het wordt tijd dat ik mijn bed vul.
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
