18 Mei Een wiebelsteen.
Door: Maarten
20 Mei 2008 | Oostenrijk, Amaliendorf
De streek Waldviertel staat bekend om zijn sagen en legenden. Logo. Je vindt er offerstenen, druïdentrefpunten en wiebelstenen. Zo’n wiebelsteen van 100 ton in Amaliëndorf is mijn eerste doel. Door dorpjes met prachtige muurschilderingen, door geheimzinnige wouden en over eeuwenoude verbindingweggetjes tuf ik door een onveranderd, mystiek stukje Oostenrijk, dat in een vergeten uithoek ligt.
De reusachtige, massieve wiebelrots in Amaliëndorf krijg ik niet in beweging. Het gevaarte ligt al eeuwen te wiebelen als mensen ertegen duwen, maar bij mij wackelt nichts. Ja, mijn vertrouwen in de toeristenbranche wackelt. Teleurgesteld wil ik wegrijden, als Ernst en Hermann mij tegenhouden. De mannen van de Waldviertel Tractor Veteranen zijn getipt door een oplettend clublid. De teleurstellende rots is gauw vergeten, als er over dieselmotoren, tractoren en olie wordt gepalaverd. Ik moet hen volgen naar de Gaststätte in het dorp. Ernst biedt mij aan om op zijn erf 300 meter verderop te overnachten. Dus vergeet die koffie maar, ….. laat de tap maar lopen. Christian en Michaela voegen zich er even later bij en de harde kern van de club is compleet. Het ene rondje volgt het andere op en er wordt even veelvuldig geklonken als biljartballen die elkaar aanstoten tijdens een spel. Als het oliepeil in de gesprekken en het alcoholpeil in het bloed elkaar evenaren, ben ik opgelucht, dat ik achter Ernst aan mag rijden. In een geweldig goed gelukte draai, staat mijn span tot ieders en zeker mijn eigen verbazing in één keer goed.
In de woonkeuken worden grote, dikke worsten en bonken kaas op tafel gedeponeerd met ouderwets dikke sneeën zwaar brood. Een eenvoudige boerenmaaltijd op broodplankjes met een vlijmscherp mes en anders niets. Afsnijden en weghappen; is het devies. Daarbij wordt bier gedronken.
De Steyr 190 van Ernst wordt bewonderd en gestart. Even voorgloeien en hij loopt als een zonnetje. We zijn in ons element tussen olie, dieselroetdeeltjes en de klop van een koude motor. Wat kan het leven toch mooi zijn. Niets kan mijn goede humeur nog aan het wackelen brengen.
De reusachtige, massieve wiebelrots in Amaliëndorf krijg ik niet in beweging. Het gevaarte ligt al eeuwen te wiebelen als mensen ertegen duwen, maar bij mij wackelt nichts. Ja, mijn vertrouwen in de toeristenbranche wackelt. Teleurgesteld wil ik wegrijden, als Ernst en Hermann mij tegenhouden. De mannen van de Waldviertel Tractor Veteranen zijn getipt door een oplettend clublid. De teleurstellende rots is gauw vergeten, als er over dieselmotoren, tractoren en olie wordt gepalaverd. Ik moet hen volgen naar de Gaststätte in het dorp. Ernst biedt mij aan om op zijn erf 300 meter verderop te overnachten. Dus vergeet die koffie maar, ….. laat de tap maar lopen. Christian en Michaela voegen zich er even later bij en de harde kern van de club is compleet. Het ene rondje volgt het andere op en er wordt even veelvuldig geklonken als biljartballen die elkaar aanstoten tijdens een spel. Als het oliepeil in de gesprekken en het alcoholpeil in het bloed elkaar evenaren, ben ik opgelucht, dat ik achter Ernst aan mag rijden. In een geweldig goed gelukte draai, staat mijn span tot ieders en zeker mijn eigen verbazing in één keer goed.
In de woonkeuken worden grote, dikke worsten en bonken kaas op tafel gedeponeerd met ouderwets dikke sneeën zwaar brood. Een eenvoudige boerenmaaltijd op broodplankjes met een vlijmscherp mes en anders niets. Afsnijden en weghappen; is het devies. Daarbij wordt bier gedronken.
De Steyr 190 van Ernst wordt bewonderd en gestart. Even voorgloeien en hij loopt als een zonnetje. We zijn in ons element tussen olie, dieselroetdeeltjes en de klop van een koude motor. Wat kan het leven toch mooi zijn. Niets kan mijn goede humeur nog aan het wackelen brengen.
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
