4 Mei. Donautocht met Len.
Door: Maarten
05 Mei 2008 | Hongarije, Szentendre
Ik neem me twee dingen voor op deze rustdag. Dat zijn een boottocht over de Donau en Len, de goudsmid en kunstschilder opzoeken. Ik heb haar eergisteren in de trein ontmoet met haar Duitse vrienden.
Ik sta paf, als ik haar tijdens het ontbijt door de openstaande deur zie aankomen lopen. Samen drinken we koffie en vertellen over onze levens. Het leven is niet altijd even aardig geweest voor haar, maar deze kleine meid is groot genoeg om grote problemen in de weg te gaan staan. Ze heeft de lijfspreuk: Niet zeuren, maar doorgaan. Ze schildert nu in het schildersdorp in Szentendre, dat ingericht is met woningen met ateliers voor de kunstenaars, die daar om beurten een poos om niet mogen wonen. Zelf woont ze in Újkér hier in Hongarije. Door ons geklets vergeet ik de boottocht bijna. Ik nodig haar uit om met de bus naar Visegrad, een twintig km stroomopwaarts, te rijden en dan de gemiste boot op de terugweg te nemen. Dat vindt ze geweldig. Twee gelijkgestemde zielen haasten zich naar het busstation, waar ik op de knieën moet om een kaartje te bemachtigen. In Visegrad hebben we tijd zat om een kasteelruïne te bezoeken. Daar ontmoeten we Ralf Sickerling, die zijn carrière in de maatschappij minder belangrijk vindt, dan kwaliteit van leven. Deze Duitse student besloot om hier te gaan wonen en werken. Zijn werk is om toeristen in zijn middeleeuwse kleding te tonen hoe vroeger kralen geboord werden. Je mag het zelf ook proberen. Dat is niet aan dovemans oren gezegd.
In het restaurant eten we een heerlijke Hongaarse soep met dikke sneeën vers brood. “Wat hebben we het toch goed”, verzucht ik. Len stemt er volledig mee in.
Mijn handy geeft een alarmsignaal. Dat is het teken, dat we naar de aanlegsteiger moeten gaan. We vinden een plek boven op het achterdek en genieten van de grasgroene oevers met bomen en struiken tot aan de waterlijn. De Donau meandert als een breed, zilveren lint door het lieflijke, natuurlijke landschap. Mensen zitten aan de kant onder de bomen en honden badderen in het water. Na een kleine twee uur op de boot meert hij af in Szentendre. Len nodigt mij uit om ergens te gaan eten. In de snel afkoelende avondlucht smikkelen we van een menu voor twee met frietjes, rijst, puree, salade, kip, schnitzel en varkensvlees. Het gaat erin als koek. Omdat we geen soep vooraf nemen, gunnen we ons een groot ijs na. Dan brengt Len me met de wagen naar haar atelier waar ze voor Sinterklaas speelt met een Afrikaans kruisje, een catalogus van haar werk, een schilderij voor mij en Dory en één voor Lex en één voor Fonnie. En omdat ze dol is op toetjes nog vier boekenleggers voor de leden van het gezinnetje Hendriks. Helemaal in haar nopjes brengt ze mij naar de camping, waar we afsluiten zoals we vanochtend begonnen. Onder de wagen tover ik op mijn beurt de krat met branders te voorschijn en biedt haar aan om er de mooiste uit te kiezen. Ik kan haar ook nog blij maken met leesboeken. Zo is de weegschaal weer in balans. Deze sterke, prachtig verhalende, levenslustige vrouw wil ik graag terugzien. Dat geluk heb ik misschien al in de herfst, als ze voor een galerie in Zuid Limburg moet zijn. Ze mag dan bij ons logeren. Als dat onverhoopt niet doorgaat, dan kan ik met Dory bij háár langs gaan in Újkér. Dit alles onder het motto; als Mozes niet naar de berg gaat, dan gaat de berg naar Mozes.
Ik sta paf, als ik haar tijdens het ontbijt door de openstaande deur zie aankomen lopen. Samen drinken we koffie en vertellen over onze levens. Het leven is niet altijd even aardig geweest voor haar, maar deze kleine meid is groot genoeg om grote problemen in de weg te gaan staan. Ze heeft de lijfspreuk: Niet zeuren, maar doorgaan. Ze schildert nu in het schildersdorp in Szentendre, dat ingericht is met woningen met ateliers voor de kunstenaars, die daar om beurten een poos om niet mogen wonen. Zelf woont ze in Újkér hier in Hongarije. Door ons geklets vergeet ik de boottocht bijna. Ik nodig haar uit om met de bus naar Visegrad, een twintig km stroomopwaarts, te rijden en dan de gemiste boot op de terugweg te nemen. Dat vindt ze geweldig. Twee gelijkgestemde zielen haasten zich naar het busstation, waar ik op de knieën moet om een kaartje te bemachtigen. In Visegrad hebben we tijd zat om een kasteelruïne te bezoeken. Daar ontmoeten we Ralf Sickerling, die zijn carrière in de maatschappij minder belangrijk vindt, dan kwaliteit van leven. Deze Duitse student besloot om hier te gaan wonen en werken. Zijn werk is om toeristen in zijn middeleeuwse kleding te tonen hoe vroeger kralen geboord werden. Je mag het zelf ook proberen. Dat is niet aan dovemans oren gezegd.
In het restaurant eten we een heerlijke Hongaarse soep met dikke sneeën vers brood. “Wat hebben we het toch goed”, verzucht ik. Len stemt er volledig mee in.
Mijn handy geeft een alarmsignaal. Dat is het teken, dat we naar de aanlegsteiger moeten gaan. We vinden een plek boven op het achterdek en genieten van de grasgroene oevers met bomen en struiken tot aan de waterlijn. De Donau meandert als een breed, zilveren lint door het lieflijke, natuurlijke landschap. Mensen zitten aan de kant onder de bomen en honden badderen in het water. Na een kleine twee uur op de boot meert hij af in Szentendre. Len nodigt mij uit om ergens te gaan eten. In de snel afkoelende avondlucht smikkelen we van een menu voor twee met frietjes, rijst, puree, salade, kip, schnitzel en varkensvlees. Het gaat erin als koek. Omdat we geen soep vooraf nemen, gunnen we ons een groot ijs na. Dan brengt Len me met de wagen naar haar atelier waar ze voor Sinterklaas speelt met een Afrikaans kruisje, een catalogus van haar werk, een schilderij voor mij en Dory en één voor Lex en één voor Fonnie. En omdat ze dol is op toetjes nog vier boekenleggers voor de leden van het gezinnetje Hendriks. Helemaal in haar nopjes brengt ze mij naar de camping, waar we afsluiten zoals we vanochtend begonnen. Onder de wagen tover ik op mijn beurt de krat met branders te voorschijn en biedt haar aan om er de mooiste uit te kiezen. Ik kan haar ook nog blij maken met leesboeken. Zo is de weegschaal weer in balans. Deze sterke, prachtig verhalende, levenslustige vrouw wil ik graag terugzien. Dat geluk heb ik misschien al in de herfst, als ze voor een galerie in Zuid Limburg moet zijn. Ze mag dan bij ons logeren. Als dat onverhoopt niet doorgaat, dan kan ik met Dory bij háár langs gaan in Újkér. Dit alles onder het motto; als Mozes niet naar de berg gaat, dan gaat de berg naar Mozes.
-
06 Mei 2008 - 10:06
Marco & Marguerite :
Lieber Maarten,
Leider verstehen wir kein Holländisch. Wir sind die 2 Basler von Evora. Erst Mitte April waren wir wie jedes Jahr in Budapest. Schade, haben wir uns verpasst. Am Moszkva tér (beim Mammut-Kaufhaus vis-à-vis) gibt es das Restaurant Szent Jupat. Dort gehen wir jedesmal l x essen, wenn wir in Budapest sind. Es gibt Riesenportionen! Viel Spass und gute Heimkehr wünschen marco und marguerite.
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
