29 Nov. Naar Porto
Door: Maarten
29 November 2007 | Portugal, Porto
Porto ontvangt me met brede straten richting het centrum. Eenmaal in het centrum klamp ik een politiepatrouille aan. Ze letten wel even op het spul, als ik de Tourist Information induik. Er liggen drie campings ten zuiden van de stad. Ik krijg goede kaartjes en bedank de agenten buiten. Daar gaan we. Dwars door de stad. ’t Gaat alsof ik hier woon. Aan de overkant van de rivier heet het heel toepasselijk Villa Nova. De kust volgen zeiden ze bij de VVV. Toch twijfel ik bij een wegomlegging. Een politiewagen met paardentrailer erachter aangehouden. Paardenmensen; je kunt het niet beter treffen. Ze rijden wel voor mij uit. “Follow me, please.” Te gek, zij moeten eigenlijk boeven volgen; nu volg ik hen. Keurig voor de deur van de eerste camping houden ze halt. Ik bedank hen uitvoerig.
De eerste en de derde camping zijn gesloten, bij de tweede is de ingang te laag om binnen te komen. Misschien maar goed ook. Nu sta ik op de kade van het strandplaatsje Algueiros: plek met zeezicht. De ondergaande zon maakt mijn dag goed.
Dan telefoon van Fonnie. Heerlijke twintig minuten verteld en geluisterd met een lach en een traan. Een meid naar mijn hart. Ze maakt van deze dag een topper. Ik wed, dat ik morgenvroeg nog steeds een smile op mijn gezicht heb.
-
29 November 2007 - 20:39
Leon:
Ha die Maarten,
ja die tegeltjes dat heet azuljos en die zijn jarenlang gebruikt als gevelbekleding. Heeft voordelen in de zomer (reflecteert de warmte) en de muren worden niet smerig want ze zijn geglazuurd (azul- azuur). En die kerken vol goud dat is barokstijl en het toont de immense rijkdom toen van dit land dat half Zuid-Amerika bezat. Goud dat het barstte.
En na deze gigantische rijkdom die je lui maakt, stortte het land in de poeier tot op vandaag eigenlijk. Ene Christus (geen familie) probeert de zaak nu vlot te trekken. En je weet dat dit land pas 30 jaar onder een stevige dictatuur uit is, dat is even wennen.
Ga even kijken, if possible, in Coïmbra een mooie stad ook... en blijf even op dat mooie strand van de atlantic!
Je zakt al aardig af naar het einde der wereld: daar moet je echt aan zee gaan staan en dan stel je je voor hoe die schepen van ontdekkingsreizigers verdwenen aan de horizon, vaak voor jaren en soms voor eeuwig. En dan zeiken sommigen om te emigreren om hun boterhammen te verdienen. Dat is wel eens anders geweeest maar het komt al weer terug... De slinger van de tijd.
Poets je goed schoon maar niet te hard schuren: pas op dat mooie bruin...
De garoeten,
Leon en Mieke. -
30 November 2007 - 21:27
Maarten:
Leon en Mieke.
You are so right.
Marcel.
Bedankt voor de tip.
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley