10 Nov. Drie ontmoetingen
Door: Maarten
11 November 2007 | Frankrijk, Plavilla
Dat was gisterenavond niet verkeerd gedacht. Het is twee graden binnen. Buiten zit een dun laagje ijs op de tractor. Brrrr frisjes. Iets om bij na te denken is vanaf nu; hoe zorg ik ervoor dat de boel ’s morgens in het ochtendzonnetje staat? Dat scheelt in de wagen en de krabber hoeft er niet aan te pas te komen. Allemaal voordelen; gratuit.
Vandaag wordt een stevige rit met een lange zit.
Na zes kilometer, in Revel, stopt een echtpaar mij om de wagen te bekijken. Ze vragen honderduit en de site van de Firma Böhmer in Doetinchem wordt genoteerd. Een half uurtje later trein ik over brede D-wegen onder een bleek zonnetje via Castelnaudary richting Foix. Een auto haalt me in en stopt me om bij hem thuis te eten. Spijtig genoeg heb ik vijf minuten van te voeren mij buikje rond gegeten. Jean van Accoleyen, een kippenboer met méér dan 50.000 Tweety’s voor de vleeshandel, met een elektronisch geregeld bedrijf, heeft dankzij de vooruitgang veel vrije tijd. Hij stopt me, omdat de Roulotte ook een droom van hem is. Thuis wachten drie van de vier meiden, zijn vrouw Bernadette en Sophia, die in Toulouse woont, op hem. Het is geweldig leuk, dat hij die vreemde gast meebrengt. Overigens niet de eerste keer, want hij bracht al meer nationaliteiten op huis aan om hun verhaal te horen. Voorwaar een nieuwsgierige, leergierige, open mind. Van jong tot oud is geïnteresseerd en stelt vragen, waar de journalist Jean-Luc van zou watertanden. Ongeremd nieuwsgierig naar alles wat hun te binnen schiet. Ik voel me als een vis in het water; weer even de meester voor de klas. Ik mag de computer gebruiken om de website te updaten en om een mail naar huis te sturen. Jean neemt me mee naar de stallen met kuikens: een zee van kleine, geelwitte diertjes. Hier zou Sylvester zijn slag willen slaan, er geen idee van hebbend, dat zoveel Tweety’s zouden roepen:”Look there come’s that stupid cat again!” Hij werd echt gillend gek.
Na de koffie en rode diesel wil Lea een stukje in de wagen mee. Ze neemt een voorschot op de toekomst, want ze heeft op de wereldkaart al aangewezen, waar ze later heen wil.
Nog een uurtje rijden en het wordt langzaam tijd om een plekje te vinden. De plek heet Plavilla, het Franse equivalent van Klein Doenrade. Een puike plek: rustig, vlak en veilig. Gauw een maaltijd uit blik en aan de slag met het verhaal van vandaag. Weer een misrekening. Terwijl ik druk op de laptop klop, wordt er op de deur geklopt en een biker staat buiten. De vrouw van de burgemeester heeft hem gebeld, dat er een Schot met een Roulotte in het dorp staat. Binnen in de wagen vertel ik van mijn fantastische ervaringen in Schotland, zoals de Highlandgames, de schapenboer, de Amerikaanse, die me aanrijdt, John O Groats, Isle of Skye, enz. Andrew Edward smult van de verhalen, blij met de positieve geluiden over zijn volk en de herkenbaarheid van de plaatsen waar ik was. Hij leeft hier nu vier jaar en wil definitief blijven. Hij heeft aan de universiteit elektronica gestudeerd, maar enkele jaren later is hij in Schotland een renovatiebedrijf begonnen. Zijn vrouw Maggie was kapster en werkt nu voor een Nederlandse vrouw in Mirepoix in een theehuis. Hun zoon Ryan van 12 jaar gaat hier al vier jaar naar school en doet het goed. Andrew runt een zelfverbouwd gastenhuis. Dan vraagt hij of ik wil mee-eten. Helaas ik zit al vol. Dan biedt hij aan om me te douchen in zijn Chambres d’Hôtes. Dat komt op het juiste moment, ik ben nu ruikbaar vier dagen weg bij Mieke en Léon. Het zijn gastvrije, vriendelijke mensen die verschrikkelijk hun best doen voor mij. Ik mag in een gastenverblijf slapen en douchen. Ze bieden me hout aan. Niets is hun te veel. Ik ben heel welkom. Mocht je ooit in de buurt van Plavilla zijn, dan moet je hier zeker naar toe gaan. Het ligt 10 kilometer noordelijk van Mirepoix. Je zult niet teleurgesteld worden. E-mail: homewise@aol.com tel: 0033.468606286.
Vandaag wordt een stevige rit met een lange zit.
Na zes kilometer, in Revel, stopt een echtpaar mij om de wagen te bekijken. Ze vragen honderduit en de site van de Firma Böhmer in Doetinchem wordt genoteerd. Een half uurtje later trein ik over brede D-wegen onder een bleek zonnetje via Castelnaudary richting Foix. Een auto haalt me in en stopt me om bij hem thuis te eten. Spijtig genoeg heb ik vijf minuten van te voeren mij buikje rond gegeten. Jean van Accoleyen, een kippenboer met méér dan 50.000 Tweety’s voor de vleeshandel, met een elektronisch geregeld bedrijf, heeft dankzij de vooruitgang veel vrije tijd. Hij stopt me, omdat de Roulotte ook een droom van hem is. Thuis wachten drie van de vier meiden, zijn vrouw Bernadette en Sophia, die in Toulouse woont, op hem. Het is geweldig leuk, dat hij die vreemde gast meebrengt. Overigens niet de eerste keer, want hij bracht al meer nationaliteiten op huis aan om hun verhaal te horen. Voorwaar een nieuwsgierige, leergierige, open mind. Van jong tot oud is geïnteresseerd en stelt vragen, waar de journalist Jean-Luc van zou watertanden. Ongeremd nieuwsgierig naar alles wat hun te binnen schiet. Ik voel me als een vis in het water; weer even de meester voor de klas. Ik mag de computer gebruiken om de website te updaten en om een mail naar huis te sturen. Jean neemt me mee naar de stallen met kuikens: een zee van kleine, geelwitte diertjes. Hier zou Sylvester zijn slag willen slaan, er geen idee van hebbend, dat zoveel Tweety’s zouden roepen:”Look there come’s that stupid cat again!” Hij werd echt gillend gek.
Na de koffie en rode diesel wil Lea een stukje in de wagen mee. Ze neemt een voorschot op de toekomst, want ze heeft op de wereldkaart al aangewezen, waar ze later heen wil.
Nog een uurtje rijden en het wordt langzaam tijd om een plekje te vinden. De plek heet Plavilla, het Franse equivalent van Klein Doenrade. Een puike plek: rustig, vlak en veilig. Gauw een maaltijd uit blik en aan de slag met het verhaal van vandaag. Weer een misrekening. Terwijl ik druk op de laptop klop, wordt er op de deur geklopt en een biker staat buiten. De vrouw van de burgemeester heeft hem gebeld, dat er een Schot met een Roulotte in het dorp staat. Binnen in de wagen vertel ik van mijn fantastische ervaringen in Schotland, zoals de Highlandgames, de schapenboer, de Amerikaanse, die me aanrijdt, John O Groats, Isle of Skye, enz. Andrew Edward smult van de verhalen, blij met de positieve geluiden over zijn volk en de herkenbaarheid van de plaatsen waar ik was. Hij leeft hier nu vier jaar en wil definitief blijven. Hij heeft aan de universiteit elektronica gestudeerd, maar enkele jaren later is hij in Schotland een renovatiebedrijf begonnen. Zijn vrouw Maggie was kapster en werkt nu voor een Nederlandse vrouw in Mirepoix in een theehuis. Hun zoon Ryan van 12 jaar gaat hier al vier jaar naar school en doet het goed. Andrew runt een zelfverbouwd gastenhuis. Dan vraagt hij of ik wil mee-eten. Helaas ik zit al vol. Dan biedt hij aan om me te douchen in zijn Chambres d’Hôtes. Dat komt op het juiste moment, ik ben nu ruikbaar vier dagen weg bij Mieke en Léon. Het zijn gastvrije, vriendelijke mensen die verschrikkelijk hun best doen voor mij. Ik mag in een gastenverblijf slapen en douchen. Ze bieden me hout aan. Niets is hun te veel. Ik ben heel welkom. Mocht je ooit in de buurt van Plavilla zijn, dan moet je hier zeker naar toe gaan. Het ligt 10 kilometer noordelijk van Mirepoix. Je zult niet teleurgesteld worden. E-mail: homewise@aol.com tel: 0033.468606286.
-
11 November 2007 - 08:31
Leon:
Beste Maarten,
het schiet al op zien we. In Mirepoix en Foix; je bent in het land van de catharen. Die werrden in de 13e eeuw bij de EERSTE kruistocht (!) door de Paus en de franse koning allemaal in de pan gehakt. De brandstapel was hun lot. Dus pas maar op en bidt op tijd de rozenkrans! Goed dat je alweer mensen ontmoeten: zo te zien allemaal buitenlanders die reageren. Dat is eigenlijk ook heel verklaarbaar; ook zij gingen ooit op avontuur. Dus dat bindt.
Ik neem aan dat je nu westwaarts gaat of... oostwaarts? We zullen wel zien.
En het nieuwe is ook dat Oirsbeek de hoofdsrad van Schotland is geworden. Bravo!
Houdoe,
Leon en Mieke. -
11 November 2007 - 11:30
Douwe:
Hoi Maarten,
Ik wordt helemaal warm van jou verhalen. Je moet ze zelf eens herlezen, dat scheelt hout!
Jongen wat maak je allemaal mee! Prachtig om te lezen en het zelf beleven moet fantastisch zijn.
Pas op jezelf en tot schrijfs!
Douwe.
ps De mercedes vordert gestaag, maar wel een enorme klus. -
11 November 2007 - 12:15
Ed Van Kruijssen:
Hallo Maarten,
Zonet je verhaal gelezen en ben diep onder de indruk en zou zelf ook zoiets wel willen meemaken maar dat zal wel niet gebeuren en zeker niet zo lang.Wat leuk dat je overal zo wordt opgevangen en aangesproken, dat wordt starks natuurlijk een boek schrijven, misschien wel een bestseller.
Het wordt al weer wat kouder daar in de binnenlanden van Spanje, maar zo te lezen wordt je goed ontvangen als het nodig is. Ja Schotten en Nederlanders zijn overal welkom. Hoever trek je nog verder? Kom je nog tot in zuid Spanje aan de Costa del Sol? Waarschijnlijk ben ik daar met mijn vrouw eind januari,begin februari en wil daar mijn 65e verjaardag vieren en tevens ontlopen we zo de carnaval die erg vroeg valt volgend jaar. Het is vandaag begonnen op de 11e van de 11e en is toch alweer erg gezellig zo te zien op L1 TV, dus het begint wel weer wat te kriebelen. Nog een goede reis gewenst en ik blijf je volgen via de website. Groeten uit Noord Limburg en veel sukses verder.
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
