23 Okt. Vertrek uit Les Hermites.
Door: Maarten
27 Oktober 2007 | Frankrijk, Valençay
Het ontbijt duurt lang. Ik eet de laatste boterham, om het definitieve vertrek nog even uit te stellen, als de rest allang klaar is. Dan worden handen geschud, gekust en stevig op schouders geklopt. De beste wensen vliegen over en weer en de tractor staat warm te draaien, als de laatste foto’s genomen worden. Toeterend en zwaaiend verdwijn ik uit het zicht van Vautourneux.
Guy, de jachtopziener, heeft me op het hart gedrukt, dat ik bij hem kan tanken. Georgette helpt me met tanken. Als dat gebeurd is, kom ik een klein uurtje later toeterend voor het laatst langs Vautourneux. Ik zie niemand buiten. Misschien horen ze mij.
Om mijn mineurstemming om te buigen pluk ik een veldboeket, zet mezelf in de bloemetjes en versier de wagen. Dat helpt.
Om vijf uur staat m’n huisje in Valencay op de parkeerplaats van het sportveld. De jonge voetballertjes trainen hun stemvolume om het loopwerk zoveel mogelijk te beperken. Iedereen staat altijd aanspeelbaar, maar niemand die het ziet! Na de training passeren ze de wagen en roepen vriendelijk:”Bonjour, monsieur!”
Het bestuderen van de kaart levert het inzicht op, dat er nog een lange weg te gaan is. Dat is geen probleem, als het weer meewerkt. Morgen wordt de gewatteerde motorbroek klaargelegd. De temperaturen overdag schommelen rond de vijftien graden. ’s Nachts koelt het af tot tegen het vriespunt. Ik zal er aan moeten wennen om op te staan in een ijskoude wagen. Zeker als ik straks via de Auvergne en de Ardeche naar de Mont Ventoux rijd. Brrrrr, frisjes!
Nu is het bloedheet. De deur moet open. De thermometer wijst 34 graden aan. Beetje te enthousiast geweest met hout.
Guy, de jachtopziener, heeft me op het hart gedrukt, dat ik bij hem kan tanken. Georgette helpt me met tanken. Als dat gebeurd is, kom ik een klein uurtje later toeterend voor het laatst langs Vautourneux. Ik zie niemand buiten. Misschien horen ze mij.
Om mijn mineurstemming om te buigen pluk ik een veldboeket, zet mezelf in de bloemetjes en versier de wagen. Dat helpt.
Om vijf uur staat m’n huisje in Valencay op de parkeerplaats van het sportveld. De jonge voetballertjes trainen hun stemvolume om het loopwerk zoveel mogelijk te beperken. Iedereen staat altijd aanspeelbaar, maar niemand die het ziet! Na de training passeren ze de wagen en roepen vriendelijk:”Bonjour, monsieur!”
Het bestuderen van de kaart levert het inzicht op, dat er nog een lange weg te gaan is. Dat is geen probleem, als het weer meewerkt. Morgen wordt de gewatteerde motorbroek klaargelegd. De temperaturen overdag schommelen rond de vijftien graden. ’s Nachts koelt het af tot tegen het vriespunt. Ik zal er aan moeten wennen om op te staan in een ijskoude wagen. Zeker als ik straks via de Auvergne en de Ardeche naar de Mont Ventoux rijd. Brrrrr, frisjes!
Nu is het bloedheet. De deur moet open. De thermometer wijst 34 graden aan. Beetje te enthousiast geweest met hout.
-
28 Oktober 2007 - 07:28
Katelijn:
wat een prachtig bloemenplaatje!
warme groet uit het donkere en koude belgië. -
03 November 2007 - 12:22
Esmee:
Maarten, het was super gezellig!
Ik heb achteraf wel spijt dat ik inderdaad niet mee ben gegaan!!
Helaas is het op school minder leuk!
Heel veel succes nog & hoop snel weer wat van je te horen
Liefs
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
