26 Okt. Drie graden in Le Breuil.
Door: Maarten
27 Oktober 2007 | Frankrijk, Parijs
Drie graden in de wagen is tot nu toe het record. Om me te wapenen tegen de kou trek ik een paar extra sokken aan en meer lagen kleding. Als onze Lex in nieuwbouw werkt in de winter doet hij dat ook. Het gereedschap en de koperen buizen blijft snoeikoud, maar het lijf is warm.
De vriendelijke buurman vraagt of ik zin heb in een kop koffie. Dat komt nu heel goed uit.
Als de tractor door mij wreed gewekt wordt met een druk op de knop slaat hij zonder morren aan. Na tien minuten is hij zover, dat we kunnen vertrekken.
Nog een record! De langste weg ononderbroken klimmen tot nu toe, van Auzances naar Dontreix, is zes kilometer. Het gaat in de hoogste gang zonder wurgen. Klimmen warmt de versnellingsbak goed op en dat is weer lekker aan de pootjes, want die zet ik daarop. Het landschap is als de Ardennen. Het klimt en daalt tussen rotsachtige omgeving met dennenbomen en landerijen. Het voelt direct goed.
Het is twaalf uur. De geitenmelk van Francine wordt gebruikt. Samen met cruesli is dat een prima lunch. De melk is koud, net als de wagen: tien graden. De viergaspitten sissen om de kou te breken. Eigenlijk heb ik alleen koude voeten in de klompen. Gisteren met de gevoerde rubberen laarzen had ik hetzelfde.
Nu kom ik de Auvergne binnen met colletjes van plus duizend meter. De weg ligt als een spaghettisliert tegen de helling; niet breder, wel zo slingerend. Ik ga er voor rechtzitten. Halverwege moet de broek van de BM weer omlaag. Van het mooeizame klimmen in de hoogste gang met 1300 toeren krijgt hij het zo warm, dat de temperatuurmeter naar het rood toe kruipt. Het helpt meteen. Met een koele kop gaat het verder. De Col de Guéry is 1270 meter. De afdaling aan de andere kant gaat langzaam in een lage versnelling. Ik verveel me en besluit om de walnoten weer erbij te pakken. Het kraken en pulken leidt af. Elke geopende noot is een kleine beloning. Daarom eet ik ook de volgende. Dan dient zich de Col de St Robert aan. Die doet er een schepje bovenop: 1451 meter. Van hetzelfde laken een pak. Roffelend trekt, sleurt en zeult de tractor de zesduizend kilo omhoog. De ene na de andere bocht rijgt zich aan elkaar. Ik ben helemaal alleen onderweg. Een enkeling haalt me in of komt me tegemoet. In de zomer zal het een ander verhaal zijn. Dit zijn ook geen Ardennen meer. Hier maakt men zich op voor busladingen wintersporters. Naar beneden zet ik mijn grote voeten links en rechts van het dashboard onder de ruit. Een andere houding is weer even lekker. Het duurt niet lang of ik zit weer recht. Een kromme rug heeft meer last van het gehobbel. Dan doet plots mijn richtingaanwijzer het niet meer. GVD! Dat is lastig. Zekeringen gecontroleerd en de knipperlichtautomaat eruit gepakt om de draadjes kort te sluiten. Niks doet het?! Ik heb met maar één oog gekeken, want er is een hele zekering weg! Maat 46 heeft dat ding eraf geschopt! Dit is dus zo gepiept. Door de stress en de zon heb ik het warm en gooi een aantal kleren in de wagen op bed. Met knipperende pretoogjes kan het BM-etje verder.
Vandaag is een vruchtbare dag met ± 150 km. Ik ga stoppen. Een omaatje doet de deur open en jubelt in rap Frans, dat haar droom reizen met een roulotte is. Met de armpjes in de lucht en grote ogen drentelt ze op het spul af. Ik versta nagenoeg niks van het geratel. Galant geef ik haar een hand om op te stappen in de wagen. Ze kirt van plezier. In de wagen tettert ze in rap tempo haar onverstaanbaar dialect. Als ik haar vraag om iets te herhalen zet ze het volume haar schelle stemmetje vol open, maar vertraagt niet. Ze begint zonder dat ik iets gevraagd heb een plek op het erf te zoeken. Hardop noemt ze op, waar ik niet kan staan en waarom niet. Er moeten nog enkele grote machines komen en ik sta eigenlijk overal in de weg. Haar snoetje betrekt. Ze wil me niet buiten de poort zetten. Ik hak voor haar de knoop door en besluit om verder te rijden. Vóór ik weg ben heeft ze nog drie keer uitgelegd, hoe spijtig ze het vindt, dat er echt geen plaats is voor mij.
Drie kilometer verderop in Pardimes kan ik op de cour staan van de familie Anglaret. De honden, Mechelse herders, gaan vreselijk lelijk tegen mij tekeer. Philippe verzekert mij, dat ik niet bang hoef te zijn, maar moet erg streng optreden. Ik vertrouw ze niet. Als ze achter slot en grendel zitten adem ik op. Philippe wijst mij een plek waar de wagen en de tractor mooi vlak staan, maar wel wat eng. Ik moet er morgen ook weer uit kunnen! Ach wat, dat zie ik morgen wel.
Als de aardappeltjes koken en een begin is gemaakt met de salade wordt er op de deur geklopt. Of ik zin heb in een aperitiefje? Ik ben eerlijk. Hij heeft me niet hoeven dwingen. Vijf minuten later maak ik kennis met zijn vrouw Silvie, zoon Alexis en dochter Agathe. Er staan borrelnootjes op tafel en vier flessen drank. Om iets anders te proeven kies ik iets met bergbloemen erin. Lekker sterk. Daarna houd ik het bij Pastis. Het zijn eenvoudige mensen en zeggen dat ook van zichzelf. “Wij zijn simpel.” Waarbij heel snel met gebaren wordt verduidelijkt dat ze eenvoudig zijn en niet kierewiet. Daarmee is de toon gezet. Veel lachen en niet moeilijk doen. Als de ham op tafel komt snijdt vader die aan. De aperitiefjes verdwijnen net als moeder in de kelder. Met flessen wijn komt ze weer tevoorschijn. Dochter dekt de tafel zonder messen en zoonlief vertrekt met een uitgebreide uitrusting naar de stijlewandklimclub. Je weet wel: met vingers en tenen op uitstulpinkjes omhoog klauteren. Na de ham komt warme macaroni zonder saus op tafel. Je kunt er naar smaak zout en/of geraspte kaas op strooien. Weer eens wat anders! Hierna volgt het bekende recept: meer wijn, kaas, fruit en koffie. Als een echte Fransman snijd en smeer ik alles met mijn pas gekregen mes. De anderen hebben ook ieder hun eigen mes. Vader heeft zijn mes al zo lang, dat hij het lemmet al drie keer heeft vervangen. Het heft is in gelegd met andere houtsoorten en gegraveerd, voorwaar een kostbaar bezit. Met deze messen is het net als met een nieuwe auto; je ziet er ineens steeds meer. Van koffie kan ik niet slapen, dus wordt wijn bijgeschonken.
Philippe begeleidt me om half elf naar de wagen. Bonne nuit.
De vriendelijke buurman vraagt of ik zin heb in een kop koffie. Dat komt nu heel goed uit.
Als de tractor door mij wreed gewekt wordt met een druk op de knop slaat hij zonder morren aan. Na tien minuten is hij zover, dat we kunnen vertrekken.
Nog een record! De langste weg ononderbroken klimmen tot nu toe, van Auzances naar Dontreix, is zes kilometer. Het gaat in de hoogste gang zonder wurgen. Klimmen warmt de versnellingsbak goed op en dat is weer lekker aan de pootjes, want die zet ik daarop. Het landschap is als de Ardennen. Het klimt en daalt tussen rotsachtige omgeving met dennenbomen en landerijen. Het voelt direct goed.
Het is twaalf uur. De geitenmelk van Francine wordt gebruikt. Samen met cruesli is dat een prima lunch. De melk is koud, net als de wagen: tien graden. De viergaspitten sissen om de kou te breken. Eigenlijk heb ik alleen koude voeten in de klompen. Gisteren met de gevoerde rubberen laarzen had ik hetzelfde.
Nu kom ik de Auvergne binnen met colletjes van plus duizend meter. De weg ligt als een spaghettisliert tegen de helling; niet breder, wel zo slingerend. Ik ga er voor rechtzitten. Halverwege moet de broek van de BM weer omlaag. Van het mooeizame klimmen in de hoogste gang met 1300 toeren krijgt hij het zo warm, dat de temperatuurmeter naar het rood toe kruipt. Het helpt meteen. Met een koele kop gaat het verder. De Col de Guéry is 1270 meter. De afdaling aan de andere kant gaat langzaam in een lage versnelling. Ik verveel me en besluit om de walnoten weer erbij te pakken. Het kraken en pulken leidt af. Elke geopende noot is een kleine beloning. Daarom eet ik ook de volgende. Dan dient zich de Col de St Robert aan. Die doet er een schepje bovenop: 1451 meter. Van hetzelfde laken een pak. Roffelend trekt, sleurt en zeult de tractor de zesduizend kilo omhoog. De ene na de andere bocht rijgt zich aan elkaar. Ik ben helemaal alleen onderweg. Een enkeling haalt me in of komt me tegemoet. In de zomer zal het een ander verhaal zijn. Dit zijn ook geen Ardennen meer. Hier maakt men zich op voor busladingen wintersporters. Naar beneden zet ik mijn grote voeten links en rechts van het dashboard onder de ruit. Een andere houding is weer even lekker. Het duurt niet lang of ik zit weer recht. Een kromme rug heeft meer last van het gehobbel. Dan doet plots mijn richtingaanwijzer het niet meer. GVD! Dat is lastig. Zekeringen gecontroleerd en de knipperlichtautomaat eruit gepakt om de draadjes kort te sluiten. Niks doet het?! Ik heb met maar één oog gekeken, want er is een hele zekering weg! Maat 46 heeft dat ding eraf geschopt! Dit is dus zo gepiept. Door de stress en de zon heb ik het warm en gooi een aantal kleren in de wagen op bed. Met knipperende pretoogjes kan het BM-etje verder.
Vandaag is een vruchtbare dag met ± 150 km. Ik ga stoppen. Een omaatje doet de deur open en jubelt in rap Frans, dat haar droom reizen met een roulotte is. Met de armpjes in de lucht en grote ogen drentelt ze op het spul af. Ik versta nagenoeg niks van het geratel. Galant geef ik haar een hand om op te stappen in de wagen. Ze kirt van plezier. In de wagen tettert ze in rap tempo haar onverstaanbaar dialect. Als ik haar vraag om iets te herhalen zet ze het volume haar schelle stemmetje vol open, maar vertraagt niet. Ze begint zonder dat ik iets gevraagd heb een plek op het erf te zoeken. Hardop noemt ze op, waar ik niet kan staan en waarom niet. Er moeten nog enkele grote machines komen en ik sta eigenlijk overal in de weg. Haar snoetje betrekt. Ze wil me niet buiten de poort zetten. Ik hak voor haar de knoop door en besluit om verder te rijden. Vóór ik weg ben heeft ze nog drie keer uitgelegd, hoe spijtig ze het vindt, dat er echt geen plaats is voor mij.
Drie kilometer verderop in Pardimes kan ik op de cour staan van de familie Anglaret. De honden, Mechelse herders, gaan vreselijk lelijk tegen mij tekeer. Philippe verzekert mij, dat ik niet bang hoef te zijn, maar moet erg streng optreden. Ik vertrouw ze niet. Als ze achter slot en grendel zitten adem ik op. Philippe wijst mij een plek waar de wagen en de tractor mooi vlak staan, maar wel wat eng. Ik moet er morgen ook weer uit kunnen! Ach wat, dat zie ik morgen wel.
Als de aardappeltjes koken en een begin is gemaakt met de salade wordt er op de deur geklopt. Of ik zin heb in een aperitiefje? Ik ben eerlijk. Hij heeft me niet hoeven dwingen. Vijf minuten later maak ik kennis met zijn vrouw Silvie, zoon Alexis en dochter Agathe. Er staan borrelnootjes op tafel en vier flessen drank. Om iets anders te proeven kies ik iets met bergbloemen erin. Lekker sterk. Daarna houd ik het bij Pastis. Het zijn eenvoudige mensen en zeggen dat ook van zichzelf. “Wij zijn simpel.” Waarbij heel snel met gebaren wordt verduidelijkt dat ze eenvoudig zijn en niet kierewiet. Daarmee is de toon gezet. Veel lachen en niet moeilijk doen. Als de ham op tafel komt snijdt vader die aan. De aperitiefjes verdwijnen net als moeder in de kelder. Met flessen wijn komt ze weer tevoorschijn. Dochter dekt de tafel zonder messen en zoonlief vertrekt met een uitgebreide uitrusting naar de stijlewandklimclub. Je weet wel: met vingers en tenen op uitstulpinkjes omhoog klauteren. Na de ham komt warme macaroni zonder saus op tafel. Je kunt er naar smaak zout en/of geraspte kaas op strooien. Weer eens wat anders! Hierna volgt het bekende recept: meer wijn, kaas, fruit en koffie. Als een echte Fransman snijd en smeer ik alles met mijn pas gekregen mes. De anderen hebben ook ieder hun eigen mes. Vader heeft zijn mes al zo lang, dat hij het lemmet al drie keer heeft vervangen. Het heft is in gelegd met andere houtsoorten en gegraveerd, voorwaar een kostbaar bezit. Met deze messen is het net als met een nieuwe auto; je ziet er ineens steeds meer. Van koffie kan ik niet slapen, dus wordt wijn bijgeschonken.
Philippe begeleidt me om half elf naar de wagen. Bonne nuit.
-
27 Oktober 2007 - 16:17
Europapa:
Hallo lieve lezers,
Jullie berichten en reacties zijn hartverwarmend. Het is het eerste dat ik doe als ik de site open. Keep up the good work. Hoe meer reacties hoe liever.
Maarten. -
28 Oktober 2007 - 07:40
Fam. Vrolijk:
Hey Maarten,
Mijn reactie is niet meer origineel, maar het blijft fantastisch om te lezen wat je meemaakt. De gastvrijheid die je tegenkomt is werkelijk hartverwarmend.
Wie goed doet, goed ontmoet!
Groetjes uit Panningen,
Nella Vrolijk -
28 Oktober 2007 - 14:44
Katelijn:
als ik deze plaatjes zie krijg ik heimwee naar mijn vakanties in Frankrijk, kort en langer geleden,
nog nooit in de herfst. Ook mooi, aan jouw foto's te zien!
hou het warm daar en op naar het zuiden.
in gedachten reis ik graag mee,
groetjes,
Katelijn -
28 Oktober 2007 - 15:11
Maaike Dittrich :
Hallo Maarten,
Het is vast superleuk in Frankrijk.
Veel plezier verder met de reis!
Groetjes van,
Maaike en Maarten(Heuts) -
28 Oktober 2007 - 18:35
Britt Keulen:
Ha die meester alles goed, met mij wel. Wist u al dat we 1e zijn geworden met het schoolvoetbaltoernooi en de jongens ook. Woensdag moeten we naar Heerlen om te spelen tegen andere scholen die 1e geworden zijn. Het gaat ook goed met mij op school. Voor de vakantie hebben we proefcito gemaakt. De uitslag komt nog. Nog veel plezier met uw reis en tot de volgende keer. Groetjes van Britt en ouders. -
28 Oktober 2007 - 19:34
Mercedita:
Geheel fantasieloos een weekje rust in Spanje achter de rug. Bijna 4000 km. op en neer met de bus, hopend op de laaste zon, wel fijn uitgerust terug. We kunnen er morgen weer tegen. Ik heb nu net een groot gedeelte van je reisverslag bijgelezen en ik moet zeggen de herfst is prachtig in Frankrijk. Hoe zuidelijker je trekt hoe minder de herfst opvalt, er bloeien nog zoveel mooie zomerse planten(Oleanders, Bougainville, Geraniums enz) maar gezien jouw rijke fantasie en mooie verwoordingen van jouw blik op de wereld kunnen we mee blijven genieten. Jammer dat de bus niet langs je "huisje" gekomen is, we hadden vast naar je gezwaaid...
Ik wil ook even Dory van harte feliciteren met haar verjaardag; van harte gefeliciteerd en nog vele jaren wensen je: Tosca, Ruben, Mercedita en Edwin Duinkerken.
Groetjes van ons allen aan Maarten -
28 Oktober 2007 - 20:00
Yvonne:
He lieve broer van me,
Tja, jij wil stiekem graag met ons verbonden blijven. Jij wil liefst natuurlijk weten wat wij allemaal uitspoken, toch?
Nou lieve dat zit er niet helemaal in, want dan loopt je site zeker wat mijn verhaal betreft veel te vlug vol. Dat ga ik dan ook maar niet doen.
Maar je grootste 'honger' zal ik vullen met enkele hapklare brokjes.
Met Jim gaat het hartstikke lekker. Hij doet het geweldig op 'kot' en geeft mij het genoegen om van zijn vieze was weer iets moois te maken. En is het budget wat aan de krappe kant of mist hij zijn moesje dan schuift hij gezellig aan om de knaagjes in zijn maagje te doen stoppen.
Bo doet het ook fantastisch. Ze levert haar strijd met nog steeds opgeheven hoofd en is en blijft een moordgriet waar ik heel trots op ben.
Ons gezinnetje heeft uitbreiding gekregen van Gatto, een kleine zwarte en oh zo lieve kater van twee vuisten hoog.
En last but not least; met mij gaat het ook lekker. Geniet nog steeds volop van beeld en verhaal. Ik wilde iets terugdoen en proberen jou te verblijden met een van mijn gedichtenspinsels, omdat ik weet dat je die wel kunt waarderen. Heb de meest toepasselijke uitgezocht. Over onze gedeelde passie voor het magische vierkant.
Camera
Inwendig oog
Registreert het ultieme moment
Bevriest de werkelijkheid
Binnen het vierkant
Een oogopslag
Vastgelegd
Voor altijd
Terug in de tijd
Slaat het een brug
Naar wat voorbij is
Verbond met het geheugen
Brengt het gevoelens terug.
Beleeft in een fractie van een seconde
Onuitwisbaar
vastgelegd
Ciao bella! -
29 Oktober 2007 - 12:18
Marjoleine,Theo:
Hoi Maarten, onze vakantie bij Bert&Marijke zit er weer op, heel gezellig dat we daar je ontmoet hebben en van je leuke verhalen konden genieten...heel bijzonder hoor! Hopelijk kun je je voldoende wapenen tegen de kou de komende tijd. Kun je niet wat stro in je laarzen of klompen doen? Lijkt me dat dat wel wat warmte vasthoudt.
Plezierige tocht verder, en je foto's zijn ook heel erg mooi om te bekijken.
Hartelijke groeten uit Harderwijk!
-
29 Oktober 2007 - 13:34
Theo Meeuws:
Hallo Maarten,
je reisverslag laat zich lezen als een TV feuilleton, alleen veel boeiender dan de meeste! We kijken steeds met enig ongeduld uit naar de volgende afleveringen.
Wat een verschil met je eerste dagen in Frankrijk toen je nog met enige weemoed terugkeek op de gastvrijheid bij de Britten. Je ziet het, de Fransen doen er niet voor onder. 't Gaat alleen ietsje anders, maar niet minder warm en hartelijk. En.... het eten en drinken in la Douce France zijn onvergelijkbaar. Waar laat je je "nieuwe" Solex tijdens je reis?
Regards et bon voyage! -
29 Oktober 2007 - 15:49
Melvin:
EEEEEEJJJJJJJJJJJJJJJJJJJJJJJJJJJJJJJJJJJJJJJJJJJJJJJJJJJJJJJJJJJJJJJJJJ
het gaat u wel goed daar he is het leuk en zoals britt het zei de meisjes waren eerste met schoolvoetbal en de jongens ook. -
30 Oktober 2007 - 14:54
Melvin:
boh heeft u geen verwarming haha
-
30 Oktober 2007 - 15:28
Marijke & Bert:
Hoi Maarten,
Nog warm nagebabbeld met Guy en Georgette. Gaan nu 10 dagen naar Nederland (ja, ook naar oirsbeek incl. solex). Zullen dus je thuisfront ook kunnen bijpraten. Inmiddels ons emailadressenbestand ( scrabblen?) ook ingeseind over jouw website en hebben hierop een aantal leuke reacties gehad.
Hou je haaks!
Marijke & Bert -
31 Oktober 2007 - 21:05
>Samira>:
HeeYY meester maarten.:)
alles goed met u .. mij mij gaat het heel goed. het is wel leuk in groep 8
Wij gaan 16 nov weekend op school slapen
dat wordt heel leuK we gaan allemaal leuke dingen doen ensoh--
De site is leuk en nog veel plesier met u reis in frankrijk !!!
groets Samira :) dOeII.
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
