11 Nov. Mirepoix en de Pyreneeën.
Door: Maarten
12 November 2007 | Frankrijk, Ax-les-Thermes
Andrew vertrekt voor een haastklus met de vlieger naar Schotland. Nog gauw een foto maken met de sympathieke biker. Maggie vertelt mij over haar Nederlandse bazin Janneke. We spreken af, dat ik Janneke ga opzoeken in haar Tearoom Les Fenetres op de markt in Mirepoix.
Een beetje geschiedenis. Het plaatsje Mirepoix lag rond dertienhonderd op de andere oever, maar overstroomde daar regelmatig. Toen hebben ze besloten om het hele dorp te herbouwen op de andere oever. Voor de nieuwbouw kapten ze machtige eiken en die dragen nu na ruim zevenhonderd jaar nog steeds de huizen en hun arcades. Ook de twee stadspoorten zijn nog intact. Ze hebben toentertijd lanen met platanen geplant in en rondom het stadje. Die geven het stadje een warm en knus aanzien. Het vroeger arme plaatsje is dankzij de armoede nooit aan veranderingen toegekomen. Nu is de oorspronkelijke staat van het Middeleeuwse centrum een bron van inkomsten. Elk nadeel heb z’n voordeel. Er staat een mooie kathedraal, waar vandaag een gezellige rommelmarkt omheen georganiseerd is.
Ik stap met de baret op mijn kop de zaak van blonde Janneke binnen. Het is gelukkig nog niet druk. Ik kijk verbaasd naar Janneke, die zegt:”Bonjour messieur!” Zonder iets te zeggen, maar nadenkend kijkend en peinzend met diepe Gorges in mijn voorhoofd breng ik er aarzelend uit:”Janneke?… Meid?… Ben jij het?” Janneke knikt en wil weten hoe ik heet, maar dat geef ik nog niet prijs. “Janneke, wij hebben elkaar langgeleden ontmoet op vakantie in Zuid Nederland. Ik was er met vrienden. Weet je nog?” Janneke krijgt vraagtekenogen en wrijft prakkedenkend over haar kin. “Ik ben je nooit vergeten.” Dit is, ik geef het ruiterlijk toe, een beetje gemeen. Nu wil Janneke ècht weten, wie daar zo staat te zwetsen. Ik klets over haar vraag heen. “Jij bent getrouwd geweest en nu run je deze zaak alleen, geloof ik.” Jannekes hele houding is een vraagteken. Ik kan niet meer serieus blijven bij de fronsels in haar voorhoofd en gooi lachend de waarheid eruit: “Lieve meid, ik heb je nóóit eerder gezien. Maggie heeft me van alles over jou verteld. We hebben afgesproken om jou eens voor de gek te houden.” Bij een Café au lait leg ik alles haarfijn uit. Janneke vindt het een geslaagde grap. Het eerste wat ze zegt is:”Wacht maar, als die Maggie dadelijk komt.” Met een brede grijns stapt even later Maggie binnen en Janneke schiet quasi boos op haar af. Met z’n drietjes hebben we gelachen en verteld over hoe en wat er gebeurde in onze levens. Het is twaalf uur als ik zingend vertrek. Met mijn hoofd in de koude wind stuur ik, met nog steeds een big smile onder mijn pet, richting het ministaatje hoog in de Pyreneeën. Langs de rivier de Ariège kies ik de oude route en dat bevalt goed. Ik geef mezelf een slingerend snoer met kleurrijke dorpjes cadeau. Ax-les-Thermes is eindstation. Morgen de laatste twintig Franse kilometers bij zon en helderblauwe hemel. Met alle power van de drie cilinder tegen de berg op stomen naar 2500 meter om te eindigen in de hoofdstad. Ik kijk er naar uit. Voordat het zover is, moet ik hier slapen in temperaturen onder het vriespunt. Brrrrrrr, frisjes! Ik ben gewaarschuwd en duik extra dik aangekleed onder genot van een halve fles Port onder het dubbele dekbed. De tractor heeft antivries: ik ook.
Een beetje geschiedenis. Het plaatsje Mirepoix lag rond dertienhonderd op de andere oever, maar overstroomde daar regelmatig. Toen hebben ze besloten om het hele dorp te herbouwen op de andere oever. Voor de nieuwbouw kapten ze machtige eiken en die dragen nu na ruim zevenhonderd jaar nog steeds de huizen en hun arcades. Ook de twee stadspoorten zijn nog intact. Ze hebben toentertijd lanen met platanen geplant in en rondom het stadje. Die geven het stadje een warm en knus aanzien. Het vroeger arme plaatsje is dankzij de armoede nooit aan veranderingen toegekomen. Nu is de oorspronkelijke staat van het Middeleeuwse centrum een bron van inkomsten. Elk nadeel heb z’n voordeel. Er staat een mooie kathedraal, waar vandaag een gezellige rommelmarkt omheen georganiseerd is.
Ik stap met de baret op mijn kop de zaak van blonde Janneke binnen. Het is gelukkig nog niet druk. Ik kijk verbaasd naar Janneke, die zegt:”Bonjour messieur!” Zonder iets te zeggen, maar nadenkend kijkend en peinzend met diepe Gorges in mijn voorhoofd breng ik er aarzelend uit:”Janneke?… Meid?… Ben jij het?” Janneke knikt en wil weten hoe ik heet, maar dat geef ik nog niet prijs. “Janneke, wij hebben elkaar langgeleden ontmoet op vakantie in Zuid Nederland. Ik was er met vrienden. Weet je nog?” Janneke krijgt vraagtekenogen en wrijft prakkedenkend over haar kin. “Ik ben je nooit vergeten.” Dit is, ik geef het ruiterlijk toe, een beetje gemeen. Nu wil Janneke ècht weten, wie daar zo staat te zwetsen. Ik klets over haar vraag heen. “Jij bent getrouwd geweest en nu run je deze zaak alleen, geloof ik.” Jannekes hele houding is een vraagteken. Ik kan niet meer serieus blijven bij de fronsels in haar voorhoofd en gooi lachend de waarheid eruit: “Lieve meid, ik heb je nóóit eerder gezien. Maggie heeft me van alles over jou verteld. We hebben afgesproken om jou eens voor de gek te houden.” Bij een Café au lait leg ik alles haarfijn uit. Janneke vindt het een geslaagde grap. Het eerste wat ze zegt is:”Wacht maar, als die Maggie dadelijk komt.” Met een brede grijns stapt even later Maggie binnen en Janneke schiet quasi boos op haar af. Met z’n drietjes hebben we gelachen en verteld over hoe en wat er gebeurde in onze levens. Het is twaalf uur als ik zingend vertrek. Met mijn hoofd in de koude wind stuur ik, met nog steeds een big smile onder mijn pet, richting het ministaatje hoog in de Pyreneeën. Langs de rivier de Ariège kies ik de oude route en dat bevalt goed. Ik geef mezelf een slingerend snoer met kleurrijke dorpjes cadeau. Ax-les-Thermes is eindstation. Morgen de laatste twintig Franse kilometers bij zon en helderblauwe hemel. Met alle power van de drie cilinder tegen de berg op stomen naar 2500 meter om te eindigen in de hoofdstad. Ik kijk er naar uit. Voordat het zover is, moet ik hier slapen in temperaturen onder het vriespunt. Brrrrrrr, frisjes! Ik ben gewaarschuwd en duik extra dik aangekleed onder genot van een halve fles Port onder het dubbele dekbed. De tractor heeft antivries: ik ook.
-
12 November 2007 - 14:45
Europapa:
Beste Leon, Mieke, Theo, May, Douwe, Katelijn, Martien en alle anderen die reageren op mijn schrijfsels, het is heerlijk om jullie reacties te lezen. Ik koester dit dunne lijntje met het thuisland. Ik wil iedereen aanmoedigen om regelmatig een berichtje te schrijven. Het tovert een glimlach op mijn snoet. Het zijn bloemetjes in mijn reisboeket.
Groetjes Maarten -
12 November 2007 - 14:53
May:
Bonjour Martin,
Als ik jouw verslagen lees moet ik steeds weer terug denken aan een fietstocht die ik ooit met mijn vrined John maakte naar Lourdes. Toen overnachtten wij onder meer in Carcassonne, Foix, en Saint Gaudens. En... in Mirepoix maakten we toen een 'fourageringsstop'. Daarbij maakte ik toen de volgende notities.
-- In Mirepoix, een oud vestingstadje met stadspoorten en vele vakwerkhuizen op ruwhouten pilaren, deden we wat inkopen bij de boulanger en een épicerie en zaten we een kwartiertje op een bankje de boel met smaak te verorberen, terwijl vrij druk verkeer langs ons raasde. Of kroop; je houdt het niet voor mogelijk, een drukke provinciale verbindingsweg leidt midden door dit stadje heen. Uiteraard met de nodige logische opstoppingen.
Verschillende Fransen lijken het niet steeds zo nauw te nemen met de kwaliteit van hun voertuigen. Als het maar rijdt. De rest is bijzaak. Zo zagen we in deze optocht van 'voitures' menig schrootrijp ‘lijk’ aan ons voorbijtrekken, waaronder een vooroorlogse Lada (die startte met een enorme knal) en een aftandse Peugeot die het eerste deel van zijn naamplaatje miste.
- ‘Dat is dus ginne Peugeot mieë’, attendeerde ik John lachend op het brokkelige naamrestant, ‘dat is nog mar ‘un peu Geot’..! Nog mar ee bietje Zjoo...’ --
Mooie herinneringen die jij weer terug roept. Bedankt.
Je gaat dus naar Andorra!? Een belastingparadijs, waar veel dingen (vooral drank, als ik mij niet vergis) nogal 'billig' zijn. Hier kun je je voorraad weer op peil brengen.
Bon voyage en sterkte. Ik hoop dat je de passen sneeuwvrij kunt passeren.
Adieë.
May
-
12 November 2007 - 15:16
Jeannie:
geweldig je verhalen,je maakt je zelf al een beeld ervan en na het lezen,,vlug de echte foto s bekijken,,,
schitterend,,had je zelf gedacht,dat dit zo mooi zou worden maarten,,???
groetjes,,knufff,,, -
12 November 2007 - 15:17
Leon:
Ha die Maarten,
alweer zo'n bekende catharenplaats: Mirepoix. De catharen op de vlucht verborgen zich vaak over de Pyreneeën voor de gehate Inquisitie. Zeker de PARFAITS (de perfecten) onder hen, zij die al bijna heilg waren en rondreisden als een soort missionarissen. Ze geloofden dat de wereld enkel kwaad was en alles draaide om het leven na de dood, ze waren vegetarier en ze waren kuis... en haatten ook de aardse rijkdom. Ook waren ze zeer geëman-cipeerd: de dames hadden er veel te vertellen.
Want ze hadden genoeg van zatte, flik-flooiende pastoors en wilden terug naar het pure, het zuivere. Een van de laatsen "parfaits" leefde in de buurt van Mirepoix.
Dus als je de berg over gaat volg je de vluchtroute van de catharen zo'n 700 jaren geleden. Denk daaraan als je over de top gaat, dan ben je veilig voor het kwade dat je achterliet.
Wees voorzichtig broeder, en we horen weer van je aan de andere kant van de heuvel...
Leon en Mieke -
12 November 2007 - 15:18
Nog Eens May:
Hier ben ik weer. Ik was nog iets vergeten. Iets wat in Zuid-Frankrijk en Spanje de kranten wel niet zal halen. Gisteren - op d'r elfde van d'r elfde, jong, woa woasj-te? Ze zalle dich in Oeësbèk zeker gemist hubbe... - was ik met jouw 'baas en bazin' Jef en Mechelien op het nationale filmfestival. Jef had zich met liefst vier films weten te kwalificeren voor deze finale. Uniek. Nog nooit heeft een amateurfilmer dat klaargespeeld! En... alle vier vielen ze in de prijzen: twee keer goud en twee keer zilver! Ook bij enkele andere prijswinnende Limburgse films had Jef zijn inbreng gehad. Af en toe doe ik ook mee bij het opnemen van die films. Een geweldige groep van mensen die weten waar ze mee bezig zijn. Gedreven om het beste eruit te halen wat erin zit. In zo'n gezelschap voel ik me uiteraard best thuis. Jef is in de Nederlandse amateurfilmerij momenteel de ongekroonde koning.
Dat wilde ik je nog even laten weten. Ik weet dat hij ook opnamen van jou gemaakt heeft. Misschien gaat hij daar ook eens 'iets' mee doen. Wie weet. Afwachten maar.
Nogmaals, bon voyage verder.
Au revoir. Of hasta la vista.
May
-
12 November 2007 - 17:26
Mmmmmmmmmmmmmm:
Hallo boby trap.
Je kunt zo mee spelen met Louis de funes.
Lachen doet een mens goed.
Je krijgt het er warm en koud van.
Mocht jij het koud krijgen,dan leg een paar bakstenen op het brandende kacheltje,
wikkel die goed in met kranten en dan kruip je daar lekker tegenaan.
Je zult dat oude nostalgische behagelijke gevoel weer ontdekken.
En een muts dragen als je in bed ligt.
Je lacht,maar het is waarheid.
En een lekker neutje doet ook wonderen.
Dus geen carnavalsgrap.
Warme groejes van Mmmmmmmmmmmmmm
-
13 November 2007 - 12:37
Marion:
Hoi Maarten, geweldig die verhalen over je reis door frankrijk.In de zomer gaan wij er graag op vakantie. Liefst elk jaar een andere streek. De ardeche bevalt momenteel het beste. Je bent in de tarn geweest,daar willen we ook nog eens heen. Hoe vond je de natuur? We wensen je nog heel veel plezier .Warme groetjes uit limburg van Fam.Jansen [perry en aimy] -
13 November 2007 - 15:20
Sonja:
he die maarten ik heb laats op school gehoordt van jeanie en francien dat je te volgen was vie internet.ik heb het verhaal van je gelezen.ik vindt het tof dat je het doet dit was al lang je droom.en eens moest hij werkelijk worden veel plezier op je reis ik hou je in de gaten.
groetjes van sonja -
13 November 2007 - 15:26
Katelijn:
héy lolbroek Maarten,
da's echt fascinerend hé, die catharenverhalen- en legenden!
ik heb net gelezen over de rol van de catharen in Antwerpen. Of althans één cathaar Tanchelijn(!), een anarchist avant-la-lettre. En vergeet dat verhaal van die reus die handen afhakte en in de Schelde wierp, als schippers geen tol wilden betalen. Alle bronzen handjes die ooit uit de Schelde gebaggerd zijn, zijn volgens het boek dat ik las ook van cathaarse afkomst...
allemaal van uit de tijd toen dat andere grote verhaal geschreven werd, van koning Arthur, Parcival en Merlijn(!)
dus wederzijdse cathaarse groeten uit België!
Takelijn (smile!) -
13 November 2007 - 16:31
Yaïsi:
Hey '' meester maarten ''
haha alleen maarten zeggen klinkt zo stom !!
Dat is lang geleden zeg.
Ken je me nog?
haha
Toevallig kwam dori vandaag langs in de winkel waar ik werk ( volgens mij had ze nog niet door wie ik was maar oke)
ze gaf me je site
dus ik denk !! die moet ik even een berichtje achterlaten !!
hoe is het ermee?
Druk aan het touren zie ik !!
nou veel plezier nog he
en tot snel
x Yaïsi
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
