8 Jan. Naar Sevilla.
Door: Maarten
09 Januari 2008 | Spanje, Sevilla
Het is net als gisteren een lange, saaie zit, maar……
Twee highlights zijn te vermelden. Eerste verrassing was de palletfabriek in Trigueros. José Antonio Oliva González kijkt heel bedrukt, als ik de fabriek aarzelend binnenwandel. Met veel gebaren troon ik hem mee naar de wagen op straat. Daar ontspant hij en zijn gezicht lacht. “Dat hout is geen probleem, rijd de wagen maar het terrein op bij die stapel.” Als ik mijn plasticzak uitspreid op de natte grond om op te liggen, loopt hij naar binnen en haalt zijn personeel erbij. De mannen geloven het niet:”Zonder vrouw?” Ze stoten elkaar aan en kijken er veelbetekenend bij. “Ja mijn vrouw is thuis in Ollanda.” Met rollende ogen en bewegende heupen maken ze duidelijk dat ik een geweldige mazzeltof ben en dus in elk stadje een schatje heb. “You son of a bitch. You lucky bastard.” Ik ga niks uitleggen, want dat willen ze toch niet horen. De lege houtbak zit weer vol en dat telt
Tien kilometer verder staat een kleine, dappere zonnebloem moederziel alleen langs de kant van de weg. Sinds de zonnebloemen van Riet en René, die nog steeds achterop de tractor zitten, de start van mijn reisboeket vormen, heb ik een zwak voor deze bloemen. Een foto is gauw gemaakt.
Vlak vóór Sevilla moet ik een onderkomen vinden voor het te donker is. Castilleja de la Cuesta is het laatste voorstadje waar ik nu doorheen rijd. Rechts van mij zie ik de snelweg, als een dikke verkeersader de stad in stromen. Het is dus nu of nooit. Bergaf rijdend ligt links een onverhard scheef pleintje bij enkele oude verveloze huizen. Een oude baas in zijn moestuin kan mij niet helpen. Hij gaat alleen veel harder Spaans praten. Twintig meter verder staan twee jonge meisjes een afvalbak te legen in een container. Daar stap ik op af. Ja, de jongste van twaalf jaar spreekt een beetje Engels en haalt haar moeder erbij. Moeder vindt het best, als ik achter het huis, waar meerdere gezinnen in wonen, vannacht wil slapen. Perfect! Ik sta achter de huizen op een vlakke betonnen plaat en hoor weinig van het verkeer van de snelweg. Voorlopig sta ik alleen vannacht hier, want dat heb ik gevraagd. Morgen is een nieuwe dag met nieuwe kansen.
Er wordt geklopt. Een man van rond de vijftig komt vragen van wie ik toestemming heb gekregen. Oeps, die moet ik te vriend houden. Heel tevreden gaat hij even later terug naar huis, waar zijn vrouw in het deurportaal met de armen gekruist tegen de deur leunt. Zij heeft hem gestuurd, dat is duidelijk.
De kantenklare couscous smaakt goed. Voor het eerst sinds weken gaat de houtkachel aan. Wéér is het veel te warm binnen. De ramen en de deur gooi ik open om kamertemperatuur te krijgen. Stoken daar kan ik niks van.
Twee highlights zijn te vermelden. Eerste verrassing was de palletfabriek in Trigueros. José Antonio Oliva González kijkt heel bedrukt, als ik de fabriek aarzelend binnenwandel. Met veel gebaren troon ik hem mee naar de wagen op straat. Daar ontspant hij en zijn gezicht lacht. “Dat hout is geen probleem, rijd de wagen maar het terrein op bij die stapel.” Als ik mijn plasticzak uitspreid op de natte grond om op te liggen, loopt hij naar binnen en haalt zijn personeel erbij. De mannen geloven het niet:”Zonder vrouw?” Ze stoten elkaar aan en kijken er veelbetekenend bij. “Ja mijn vrouw is thuis in Ollanda.” Met rollende ogen en bewegende heupen maken ze duidelijk dat ik een geweldige mazzeltof ben en dus in elk stadje een schatje heb. “You son of a bitch. You lucky bastard.” Ik ga niks uitleggen, want dat willen ze toch niet horen. De lege houtbak zit weer vol en dat telt
Tien kilometer verder staat een kleine, dappere zonnebloem moederziel alleen langs de kant van de weg. Sinds de zonnebloemen van Riet en René, die nog steeds achterop de tractor zitten, de start van mijn reisboeket vormen, heb ik een zwak voor deze bloemen. Een foto is gauw gemaakt.
Vlak vóór Sevilla moet ik een onderkomen vinden voor het te donker is. Castilleja de la Cuesta is het laatste voorstadje waar ik nu doorheen rijd. Rechts van mij zie ik de snelweg, als een dikke verkeersader de stad in stromen. Het is dus nu of nooit. Bergaf rijdend ligt links een onverhard scheef pleintje bij enkele oude verveloze huizen. Een oude baas in zijn moestuin kan mij niet helpen. Hij gaat alleen veel harder Spaans praten. Twintig meter verder staan twee jonge meisjes een afvalbak te legen in een container. Daar stap ik op af. Ja, de jongste van twaalf jaar spreekt een beetje Engels en haalt haar moeder erbij. Moeder vindt het best, als ik achter het huis, waar meerdere gezinnen in wonen, vannacht wil slapen. Perfect! Ik sta achter de huizen op een vlakke betonnen plaat en hoor weinig van het verkeer van de snelweg. Voorlopig sta ik alleen vannacht hier, want dat heb ik gevraagd. Morgen is een nieuwe dag met nieuwe kansen.
Er wordt geklopt. Een man van rond de vijftig komt vragen van wie ik toestemming heb gekregen. Oeps, die moet ik te vriend houden. Heel tevreden gaat hij even later terug naar huis, waar zijn vrouw in het deurportaal met de armen gekruist tegen de deur leunt. Zij heeft hem gestuurd, dat is duidelijk.
De kantenklare couscous smaakt goed. Voor het eerst sinds weken gaat de houtkachel aan. Wéér is het veel te warm binnen. De ramen en de deur gooi ik open om kamertemperatuur te krijgen. Stoken daar kan ik niks van.
-
09 Januari 2008 - 19:09
Fam. Vrolijk:
Ha die Maarten,
We zijn een weekje wezen skiën in Oostenrijk maar vanaf nu gaan we je gewoon weer volgen.
Fijn om te lezen dat alles zo goed gaat en we wensen je een prettige voortzetting van je reis!
Groetjes,
Fam. Vrolijk uit Panningen -
09 Januari 2008 - 21:19
Yvonne:
Wat ben je toch een schat. Staat dat zonnebloempje daar helemaal moederziel alleen met de voetjes vast in het beton, kom jij langs en geeft hem de volle aandacht. Kijk hem toch eens opkleuren?
Als hij zou kunnen zou hij jou in ZIJN boeketje stoppen.....
Ik vind jouw oog voor het kleine detail altijd weer een opstekertje.
Als ik me zo zou voelen en iemand zou mij even die aandacht geven, gewoon omdat het uit een goed hart komt dan zou ik ook gaan glimmen.
Een flapzoen voor jou! -
10 Januari 2008 - 07:11
Mieke:
ha die Maarten,
Fijn dat je weer on the road bent, ik was al bang dat je zou blijven wonen op die camping met al die gezellige mensen, dat was voor jou leuk maar alles wordt op den duur "gewoontjes"dus het is leuker dat je weer onderweg bent. We genieten van je mooie verhalen en vooral ook van je foto's, die zonnebloem, énig! Geniety maar van dat prchtige Spanje, hasta la vista!
Hier zijn we weer behoorlijk druk trouwens, Leon met wijnstruiken snoeien en ik met de voorbereiding voor mijn reis naar USA van vier weken, dat is nog een heel gedoe, jij dacht tijdens de voorbereiding van jouw reis vast aan andere dingen dan ik nu, (jij aan "wat moet ik op technisch gebied allemaal weten en doen" en ik aan "wat trek ik aan"! Ieder het zijne/hare,
liefs mieke uit mormoiron
-
10 Januari 2008 - 11:18
Leon:
Ha die Maarten, weer onderweg en in Spanje. Weer in je element. Op naar Sevilla dus en let op de guardia '(dat zijn dus geen aartsengelen!). We wensen je behouden vortzetting en mooie dagen!
Leon (en Mieke)
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
