18 Sept Probleem gesnopen en wandeling gemaakt
Door: Maarten
21 September 2007 | Verenigd Koninkrijk, Hale
Al vroeg krijg ik een sms-je van thuis met het gevraagde telefoonnummer. Nadat ik de situatie heb uitgelegd, verklaart Chris van de technische dienst hoe en wat. De remmen die gemonteerd zijn, zijn voorzien van een achteruitrijdautomaat en ze zijn uitstekend berekend op hun taak. Daarmee zijn twee mogelijke problemen uit de weg geruimd. Echter het langdurig oplopen van de rem bij lange afdalingen zorgt voor het probleem namelijk oververhitting. Dat levert twee problemen op: kapotte remvoeringen en het vet in de lagers loopt eruit.
“Chris: Wat kan ik daar tegen doen?”
“Eén. De achteras ook remmend maken.”
“Oeps. Dat gaat niet zomaar even.”
“Twee. De remmen vervangen door extra grote exemplaren.”
“Dat is ook een nummer te groot.”
“Drie. Blowers op de trommels richten.”
“Ik weet even niet, hoe dat zou moeten.”
“Vier. De oplooprem uitschakelen bij lange afdalingen.”
“Dat heeft de firma Böhmer dus goed gezien.”
Nu snap ik het probleem, maar de oplossing is onbevredigend. Chris vertelt, dat dit eigenlijk het grote manco is bij de oploopremmen. Caravans in de Alpen hebben daar tegenwoordig ook steeds meer last van, omdat de caravans steeds zwaarder worden achter de grote SUV’s. “Chris bedankt voor je uitleg.”
Nu heb iets om over na te denken.
Ik maak een lunchpakketje klaar, stop mijn mobieltje bij me en trek de wandelschoenen aan. Het is elf uur en de zon schijnt. Onvoorbereid loop ik vandaag mijn neus na over een Public Footpath richting Cringlebarrow? Zwanen kruisen mij op een hoger level. Mijn aards pad loopt door weilanden, die afgewisseld worden door bossen, over het glooiende landschap van het zuidelijke Lake District. Er is hier ongelooflijk veel ruimte. Af en toe een verlaten hoeve aan een smalle geasfalteerde weg. De muren zijn wel een meter dik. Het bord Te Koop is voor veel lokale bewoners een doorn in het oog. Dit wordt weer een buitenverblijf van rijke lui, die er maar drie weken per jaar wonen. Die mensen betalen grof voor de cottages op het land. De stadsmensen maken het voor de plaatselijke inwoners onbetaalbaar.
Als ik uit een bos in het zonlicht stap, schiet schichtig een groepje herten van rechts naar links en weer naar rechts weg in het tegenoverliggende bos. Eén van hen is niet bang uitgevallen en observeert mij vanuit de schemering om zeker te weten wat ik van plan ben. De flits van de camera is te veel voor de waaghals en met een grote sprong speert hij de anderen achterna. De bospaden wisselen de weilanden af en ik klauter over de stapelstenen afscheidingen van de een naar de ander. Niemand die op het zelfde idee is gekomen om hier nu te wandelen. Koeien en paarden kijken verstoord op, als ik passeer. De vergezichten nodigen uit om op een bankje te zitten en te eten. Een fazant steekt tien meter verderop schielijk de weg over. Zouden de mensen die hier werken en wonen de schoonheid van hun land ook zien?
Na drie uur wandelen ben ik moe. Op het balkonnetje van de wagen wil ik verder lezen in een boek. Het duurt niet lang of ik ga “even” op bed liggen. Twee uur later vertrekt de eigenaar van de camping met zijn privé-helikopter. Mijn hazenslaapje is over en voordat ik besef wat er gebeurt, ben ik te laat voor een foto.
“Chris: Wat kan ik daar tegen doen?”
“Eén. De achteras ook remmend maken.”
“Oeps. Dat gaat niet zomaar even.”
“Twee. De remmen vervangen door extra grote exemplaren.”
“Dat is ook een nummer te groot.”
“Drie. Blowers op de trommels richten.”
“Ik weet even niet, hoe dat zou moeten.”
“Vier. De oplooprem uitschakelen bij lange afdalingen.”
“Dat heeft de firma Böhmer dus goed gezien.”
Nu snap ik het probleem, maar de oplossing is onbevredigend. Chris vertelt, dat dit eigenlijk het grote manco is bij de oploopremmen. Caravans in de Alpen hebben daar tegenwoordig ook steeds meer last van, omdat de caravans steeds zwaarder worden achter de grote SUV’s. “Chris bedankt voor je uitleg.”
Nu heb iets om over na te denken.
Ik maak een lunchpakketje klaar, stop mijn mobieltje bij me en trek de wandelschoenen aan. Het is elf uur en de zon schijnt. Onvoorbereid loop ik vandaag mijn neus na over een Public Footpath richting Cringlebarrow? Zwanen kruisen mij op een hoger level. Mijn aards pad loopt door weilanden, die afgewisseld worden door bossen, over het glooiende landschap van het zuidelijke Lake District. Er is hier ongelooflijk veel ruimte. Af en toe een verlaten hoeve aan een smalle geasfalteerde weg. De muren zijn wel een meter dik. Het bord Te Koop is voor veel lokale bewoners een doorn in het oog. Dit wordt weer een buitenverblijf van rijke lui, die er maar drie weken per jaar wonen. Die mensen betalen grof voor de cottages op het land. De stadsmensen maken het voor de plaatselijke inwoners onbetaalbaar.
Als ik uit een bos in het zonlicht stap, schiet schichtig een groepje herten van rechts naar links en weer naar rechts weg in het tegenoverliggende bos. Eén van hen is niet bang uitgevallen en observeert mij vanuit de schemering om zeker te weten wat ik van plan ben. De flits van de camera is te veel voor de waaghals en met een grote sprong speert hij de anderen achterna. De bospaden wisselen de weilanden af en ik klauter over de stapelstenen afscheidingen van de een naar de ander. Niemand die op het zelfde idee is gekomen om hier nu te wandelen. Koeien en paarden kijken verstoord op, als ik passeer. De vergezichten nodigen uit om op een bankje te zitten en te eten. Een fazant steekt tien meter verderop schielijk de weg over. Zouden de mensen die hier werken en wonen de schoonheid van hun land ook zien?
Na drie uur wandelen ben ik moe. Op het balkonnetje van de wagen wil ik verder lezen in een boek. Het duurt niet lang of ik ga “even” op bed liggen. Twee uur later vertrekt de eigenaar van de camping met zijn privé-helikopter. Mijn hazenslaapje is over en voordat ik besef wat er gebeurt, ben ik te laat voor een foto.
-
21 September 2007 - 14:50
Thea:
Een prettige voortzetting van de reis toegewenst!! -
21 September 2007 - 15:35
Ingrid:
Fijn de je jouw droom mag en kan verder dromen. Ik hoop dat je nu zonder onderbreking door kunt gaan. Gelukkig dat het met Lex ook beter gaat. Groetjes ook voor Dory en de kids. Ingrid. -
21 September 2007 - 16:18
Bjorn En Mama Mona:
Wat goet dat uu weer in engulant bent. ik kon juf doorie niet verveelun deezu week want ik hep longontsteeking. dus was mama mijn juf. ik ben blij als ik maandag weer naar juf doorie mag. veeliefs van bjorn -
21 September 2007 - 16:25
Mercedita:
Het "boek" was even aan de kant gelegd en nu gaat het weer verder waar je was gebleven. Fijn voor jou hoor, geneet van ut leëve....Ik hoop dat het met Lex, Dory en Fonnie ook goed gaat.
Groetjes Mercedita -
21 September 2007 - 16:26
Wim En Angélique:
Wat heb je een prachtvrouw!
Verder zouden we zeggen: ga ervoor en gooi alle remmen los!! en zorg dat het gesmeerd loopt.................
Groetjes en tot schrijfs!
Jouw niet vakantiehebbende, jouw alles gunnende collega's...........
Wim & Angélique -
22 September 2007 - 07:09
Maritha Bakker :
Hallo Maarten geen probleem te groot of je lost het op zou ik zeggen. Dus kom op laat die computer boven je wenkbrauwen werken en los je remprobleem op. grapje. Veel succes verder en we blijven je volgen
groetjes Pierre en Maritha -
22 September 2007 - 07:17
Fam. Vrolijk:
Beste Maarten,
We wensen je een prettige voortzetting van je reis!
Fam. Vrolijk uit Panningen. -
22 September 2007 - 08:10
Katelijn:
hey reiziger/mechanieker/wandelaar,
jij weet ze wel te combineren hé, die drie. Vooral die combinatie van je enthousiasme voor motoren, tot de kleinste vijskes en schroefkes toe, met jouw aandachtige ver-wondering voor natuur, van uitersten gesproken!
Of lijkt dat alleen maar zo voor deze a-technische vrouw? Misschien zie ik een tegenstelling waar er helemaal geen is?
Er bestaat een boek, "De zen van het motorrijden", misschien moet ik die toch eens gaan lezen...
Gelukkig gaat alles weer goed op het thuisfront en kan jij met een gerust hart je reis verder zetten. Zelfs de rol van Europareiziger én huisman/vader combineer jij moeiteloos, knap hoor. Je hebt daar ook een goeie "achterban" voor, met Dory, Lex en Fonnie.
De wind van achter, jullie allemaal!
Katelijn
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
