De stad in, bezoek in de wagen en film
Door: Maarten
22 November 2007 | Spanje, Santiago de Compostela
Nadat de alcoholdampen door de opengeschoven ramen zijn verdwenen, sta ik moeilijk kijkend voor de spiegel. Hoewel het al tien uur geweest is zal het nog even duren, voordat ik echt wakker ben.
In de stad zoek ik een sticker van Spanje voor op de wagen. Er zit al een heel rijtje boven de voordeur. Dan naar een internetcafé met de verhalen en fotos, die al dagen op mijn usb-stick zitten. Na een uur en een kwartier sta ik voldaan weer buiten. Blij dat ik de wachtenden thuis op de hoogte gebracht heb van mijn dagelijkse beslommeringen. De kathedraal, die eindpunt is van de pelgrimstocht, heeft een altaar zo rijk met bladgoud en zilver versierd, zo pompeus, zo groot, dat het een kleine kerk is in de grote kerk. Door de spots op het goud en zilver is een foto maken niet mogelijk. De voorstellingen rond en boven het altaar zijn haast ontelbaar en met de vele beelden ook nog erg druk. Ik heb lange tijd gezeten en gekeken om alle indrukken te verwerken. De rest van dit grote Romaanse gebouw is sober.
Buiten spreek ik twee Nederlandse zussen aan, die zwaar bepakt en moeilijk lopend net nu hun tocht vanaf León beëindigen op het plein. Ze verhalen van blaren, beurse hakken en moeilijke bergpaden. Ik vraag; hoe het is om nu hier te zijn. Ze zijn te moe om opgetogen te zijn. Het is eigenlijk een teleurstelling om het doel bereikt te hebben. Ik ben te vroeg ben met mijn vragen. Morgen zijn ze waarschijnlijk positiever. Alhoewel: morgen moeten ze alweer terug naar huis, want de tocht heeft door de ontberingen langer geduurd dan gepland. Het roept voor mij dezelfde vraag op:”Hoe zal het mij vergaan over zeven maanden?”
Om drie uur ben ik volgens afspraak bij Christoph. Hij heeft mijn was gewassen en gedroogd. Hij heeft ongeduldig aan de deur van de wasmachine getrokken en daarmee de hele deur eruit getrokken. Hij wist, niet dat er een tijdslot op zit, dat de deur nog een minuut gesloten houdt. De wasmachine behoort bij de woning en daarom heeft hij een monteur gebeld. Het wordt een dure deur!
Xiana, de Spaanse huisgenoot, gaat niet mee. Zij mag niet praten en niet buitenkomen, omdat ze als sportlerares in opleiding haar stem kapot geschreeuwd heeft. Jammer, zelfs smeken helpt niet. Andrea, Clemens en Christopher gaan wel mee. Twee andere meiden, Lea en Julia, wachten ergens op een afgesproken plaats. Onderweg mag Andrea chocolade uitzoeken voor bij de koffie. Er is niemand op de afgesproken plek. Herhaaldelijk gaat de telefoon van Clemens, omdat Lea en Julia niet weten waar ze heen moeten. Als wij al driekwartier bij de wagen zijn, komen de twee verloren schapen de berg op gewandeld. Ik loop ze tegemoet om ze de laatste meters naar boven op te peppen. In totaal zijn ze ruim een uur aan het zoeken geweest. Ze hebben de koffie het hardst verdiend. In de wagen kletst iedereen met iedereen. Het gonst als in een bijenkorf. Mijn huisje lééft. Er wordt verondersteld, gediscussieerd, gedold, verteld en veel geschaterd door de meiden. Ze laten zich de chocolade en de koffie goed smaken. Drie uur later verlaten ze nog steeds drukkletsend de wagen. Wow, dat was gezellig.
November is filmmaand. Op verschillende plaatsen in de stad worden films gedraaid in de originele taal met Spaanse ondertiteling. Ik ben uitgenodigd om mee te gaan naar de film over het leven van de leadzanger van Nirvana. Om half tien uur vertrekken we naar de tijdelijke bioscoop. Het is een universiteitszaal, waar je voor twee euro per persoon binnen mag. We zijn te vroeg en gaan een pils drinken. Om kwart voor elf start de film. Het Engels is slecht verstaanbaar. De beelden bij het door de telefoon gesproken interview zijn super. Prachtige associaties door kleuren, geluiden en beelden. Koppen van mensen in close-up, die de leegheid van hun bestaan in hun ogen weerspiegelen. Rookuitbrakende fabrieken, die de aftakeling symboliseren. Graffiti, toont de chaos in zijn hoofd. Harde kleuren scheppen afstand van gevoel. Het is een trieste film, die eindigt vlak voor de zelfmoord van de verslaafde, labiele hoofdpersoon. Buiten wordt door iedereen over de film geoordeeld, soms wordt tegengesproken, soms wordt instemmend geknikt. De film heeft indruk gemaakt. Als iedereen dichter bij huis komt, valt de groep uiteen. Tot slot bedank ik Christoph, die door zijn nieuwsgierigheid deze twee, voor mij, geweldige dagen mogelijk maakte.
In de stad zoek ik een sticker van Spanje voor op de wagen. Er zit al een heel rijtje boven de voordeur. Dan naar een internetcafé met de verhalen en fotos, die al dagen op mijn usb-stick zitten. Na een uur en een kwartier sta ik voldaan weer buiten. Blij dat ik de wachtenden thuis op de hoogte gebracht heb van mijn dagelijkse beslommeringen. De kathedraal, die eindpunt is van de pelgrimstocht, heeft een altaar zo rijk met bladgoud en zilver versierd, zo pompeus, zo groot, dat het een kleine kerk is in de grote kerk. Door de spots op het goud en zilver is een foto maken niet mogelijk. De voorstellingen rond en boven het altaar zijn haast ontelbaar en met de vele beelden ook nog erg druk. Ik heb lange tijd gezeten en gekeken om alle indrukken te verwerken. De rest van dit grote Romaanse gebouw is sober.
Buiten spreek ik twee Nederlandse zussen aan, die zwaar bepakt en moeilijk lopend net nu hun tocht vanaf León beëindigen op het plein. Ze verhalen van blaren, beurse hakken en moeilijke bergpaden. Ik vraag; hoe het is om nu hier te zijn. Ze zijn te moe om opgetogen te zijn. Het is eigenlijk een teleurstelling om het doel bereikt te hebben. Ik ben te vroeg ben met mijn vragen. Morgen zijn ze waarschijnlijk positiever. Alhoewel: morgen moeten ze alweer terug naar huis, want de tocht heeft door de ontberingen langer geduurd dan gepland. Het roept voor mij dezelfde vraag op:”Hoe zal het mij vergaan over zeven maanden?”
Om drie uur ben ik volgens afspraak bij Christoph. Hij heeft mijn was gewassen en gedroogd. Hij heeft ongeduldig aan de deur van de wasmachine getrokken en daarmee de hele deur eruit getrokken. Hij wist, niet dat er een tijdslot op zit, dat de deur nog een minuut gesloten houdt. De wasmachine behoort bij de woning en daarom heeft hij een monteur gebeld. Het wordt een dure deur!
Xiana, de Spaanse huisgenoot, gaat niet mee. Zij mag niet praten en niet buitenkomen, omdat ze als sportlerares in opleiding haar stem kapot geschreeuwd heeft. Jammer, zelfs smeken helpt niet. Andrea, Clemens en Christopher gaan wel mee. Twee andere meiden, Lea en Julia, wachten ergens op een afgesproken plaats. Onderweg mag Andrea chocolade uitzoeken voor bij de koffie. Er is niemand op de afgesproken plek. Herhaaldelijk gaat de telefoon van Clemens, omdat Lea en Julia niet weten waar ze heen moeten. Als wij al driekwartier bij de wagen zijn, komen de twee verloren schapen de berg op gewandeld. Ik loop ze tegemoet om ze de laatste meters naar boven op te peppen. In totaal zijn ze ruim een uur aan het zoeken geweest. Ze hebben de koffie het hardst verdiend. In de wagen kletst iedereen met iedereen. Het gonst als in een bijenkorf. Mijn huisje lééft. Er wordt verondersteld, gediscussieerd, gedold, verteld en veel geschaterd door de meiden. Ze laten zich de chocolade en de koffie goed smaken. Drie uur later verlaten ze nog steeds drukkletsend de wagen. Wow, dat was gezellig.
November is filmmaand. Op verschillende plaatsen in de stad worden films gedraaid in de originele taal met Spaanse ondertiteling. Ik ben uitgenodigd om mee te gaan naar de film over het leven van de leadzanger van Nirvana. Om half tien uur vertrekken we naar de tijdelijke bioscoop. Het is een universiteitszaal, waar je voor twee euro per persoon binnen mag. We zijn te vroeg en gaan een pils drinken. Om kwart voor elf start de film. Het Engels is slecht verstaanbaar. De beelden bij het door de telefoon gesproken interview zijn super. Prachtige associaties door kleuren, geluiden en beelden. Koppen van mensen in close-up, die de leegheid van hun bestaan in hun ogen weerspiegelen. Rookuitbrakende fabrieken, die de aftakeling symboliseren. Graffiti, toont de chaos in zijn hoofd. Harde kleuren scheppen afstand van gevoel. Het is een trieste film, die eindigt vlak voor de zelfmoord van de verslaafde, labiele hoofdpersoon. Buiten wordt door iedereen over de film geoordeeld, soms wordt tegengesproken, soms wordt instemmend geknikt. De film heeft indruk gemaakt. Als iedereen dichter bij huis komt, valt de groep uiteen. Tot slot bedank ik Christoph, die door zijn nieuwsgierigheid deze twee, voor mij, geweldige dagen mogelijk maakte.
-
22 November 2007 - 11:58
Ed Van Kruijssen:
Zo te lezen gaat het goed met je en ontmoet je veel mensen, mede dankzij je vervoermiddel. Ik lees je verhalen als een avonturenboek en vind het geweldig.
Hopelijk blijft je tractor het nog goed doen ook met wat kou. Steek maar een extra kaarsje op in Santiago zodat je wat hulp van boven krijgt.
Ik ben benieuwd waar je reis nu verder naar toe gaat en wat je verste punt wordt.Misschien nog wel tot aan de Costa del Sol of de Algarve. Ik laat me verrassen en wens je nog veel sukses vanuit het nu zonnige Venray. -
22 November 2007 - 12:29
Marjoleine&Theo:
Je bent toch echt wel een ontzettende bofkont Maarten.
Zoveel leuke mensen die op jou pad komen.
Goed om te lezen dat alles lekker naar wens gaat.
Zijn benieuwd naar je volgende avonturen.
Succes en veel reisplezier,
Gr uit Harderwijk
-
22 November 2007 - 12:34
Fonnie:
Hoi pap, wat ben je mager geworden...
xxxxxxxxxjes fonneke -
22 November 2007 - 21:01
GerEngelNatascha:
Hoi maarten wat fijn dat het goed met je gaat en de mensen allemaal zo vriendelijk en gastvrij zijn we hopen dat de reis verder ook goed verloop
Veel reis plezier we blijven je volgen
Veel succes groeten
Ger Engel Natascha -
25 November 2007 - 15:27
Jo Janssen:
hallo maarten
dorie staat naast me en legt me uit hoe ik moet mailen ,vind het leuk om je te volgen. groetjes jo klets liever zo.
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
