9 Mei Lage en Hoge Tatra.
Door: Maarten
10 Mei 2008 | Slowaakse Republiek, Lučivná
Net over de grens zijn veel Slowaken donker van huidskleur. Dat zal voor een deel zigeunerbloed zijn. Ze wonen in kleine huisjes met een moestuin. De Hollander wordt begroet met lachrimpeltjes en één, twee of drie missende voortanden. Ze zwaaien en lachen. Spoorwegovergangen moeten op kousenvoeten overgestoken worden. Doe ik dat niet dan springt het keukenblok in de wagen met de pootjes van de vloer en het matras draait uit zichzelf een halve slag.
De Lage Tatra is geen raceauto maar een gebergte tot 1000 meter. Hier moeten vele peekaatjes aan de bak. Met de handgas er driekwart op bollen we 17 kilometer lang bergop. Heeft het trekkertje het in een s-bocht even moeilijk, dan plant ik maat 46 op het gaspedaal. In mijn mouwloos T-shirt pik ik nog wat vitamientjes mee en enkele vliegjes tussen mijn tanden. Bij de afdaling aan de schaduwkant moet er een dikke trui aan te pas komen. Brrrrr, frisjes.
Bij Poprad vlak onder de Poolse grens verschijnt de Hoge Tatra (2500 m) in beeld. Het wordt nu wel erg koud tussen die twee bergketens. Ik ben zeker te noordelijk gereden. Het wordt tijd om een plek voor de nacht te zoeken. Ik draai van de grote weg af. Dan zie ik links een zigeunerdorp liggen. Het ziet er verwaarloosd en armoedig uit.
Niet veel verder, in het gat Lucivna, ligt een groot huis op honderd meter van de straat. Ik gok. Drie vrouwen zijn druk met de grote lentebeurt. Stoelen, kleden, kastjes, alles krijgt buiten een sopje. Ik mag blijven staan achter het huis, onzichtbaar vanaf de straat, op een mooie vlakke plek met panorama op de besneeuwde toppen van de Hoge Tatra. Wat wil ik nog méér?!?
De Lage Tatra is geen raceauto maar een gebergte tot 1000 meter. Hier moeten vele peekaatjes aan de bak. Met de handgas er driekwart op bollen we 17 kilometer lang bergop. Heeft het trekkertje het in een s-bocht even moeilijk, dan plant ik maat 46 op het gaspedaal. In mijn mouwloos T-shirt pik ik nog wat vitamientjes mee en enkele vliegjes tussen mijn tanden. Bij de afdaling aan de schaduwkant moet er een dikke trui aan te pas komen. Brrrrr, frisjes.
Bij Poprad vlak onder de Poolse grens verschijnt de Hoge Tatra (2500 m) in beeld. Het wordt nu wel erg koud tussen die twee bergketens. Ik ben zeker te noordelijk gereden. Het wordt tijd om een plek voor de nacht te zoeken. Ik draai van de grote weg af. Dan zie ik links een zigeunerdorp liggen. Het ziet er verwaarloosd en armoedig uit.
Niet veel verder, in het gat Lucivna, ligt een groot huis op honderd meter van de straat. Ik gok. Drie vrouwen zijn druk met de grote lentebeurt. Stoelen, kleden, kastjes, alles krijgt buiten een sopje. Ik mag blijven staan achter het huis, onzichtbaar vanaf de straat, op een mooie vlakke plek met panorama op de besneeuwde toppen van de Hoge Tatra. Wat wil ik nog méér?!?
-
10 Mei 2008 - 14:27
Leon:
Allé die Maarten die Tatra op jongen. Op het gas en dan up you fool. Zoals ik je zag doen op de Mont Ventoux (200 meter) . Zo'n Tatratje is gewoon een peuledingetje. Dat laat je toch niet zitten? Sneeuwkettingkjes erop en karren maar. Ik kom weer foto's maken, geef me je GPS-coordinaten effen.
Dus, ik reken op je!
Leon
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
