19 Mrt. San Romano.
Door: Maarten
20 Maart 2008 | Italië, San Romano
Met de naweeën van de samenwerking met de Heilige Lazerus in mijn hoofd zoek ik op de kaart naar kleine plaatsjes met een stationnetje aan de spoorlijn Pisa-Florence. Daar ergens een plek vinden, waar ik mag blijven staan, levert een snelle verbinding naar het centrum van Florence op. Er zijn zeven opties.
Om twaalf uur rol ik San Romano binnen. Héé! Misschien dat de Heilige Romano wel als beschermheer wil optreden van de Romani, de Gitannes, de zigeuners en andere zwervers, die hier passeren. And lucky me! Ik spot een mooi stukje groen tussen huizen. Ik stap op een woning af, waarvan de poort uitkomt op het weilandje. De bewoner spreekt Frans. O, lucky bastard! Het is zijn eigendom niet, maar hij geeft toestemming om vier of zelfs vijf dagen te blijven staan. Het geluk is met het karretjesvolk! Gelukkig komt zijn vrouw er iets later bij, want zij kijkt erg zuur, als ze zijn relaas hoort. O me; lucky son of a gun! Na vijf minuten staat de boel op zijn plek. Ik bof er zo geweldig mee, dat mijn snor ervan gaat krullen. Als blijkt dat er hier een wasserette is, kan mijn dag niet meer stuk. Wat ga ik als eerste doen? Even siësta houden. Met andere woorden: mijn roes uitslapen. Voordat de wasserij open gaat, check ik de vertrektijden van il treno en houd de aardige bardame van Bar La Stazione gezelschap met twee cappuccino’s. Ze vind me aardig, want ze complimenteert me met mijn goede Italiaans, terwijl dit moet klinken als:” Ik vliegen graag en groot koffie met melk.” Later leer ik het verschil tussen volare (vliegen) en volere (willen). Als een half uur later blijkt, dat de oude baas van de wasserette Frans spreekt, ben ik er heilig van overtuigd dat San Romano de hand heeft in dit alles.
Om twaalf uur rol ik San Romano binnen. Héé! Misschien dat de Heilige Romano wel als beschermheer wil optreden van de Romani, de Gitannes, de zigeuners en andere zwervers, die hier passeren. And lucky me! Ik spot een mooi stukje groen tussen huizen. Ik stap op een woning af, waarvan de poort uitkomt op het weilandje. De bewoner spreekt Frans. O, lucky bastard! Het is zijn eigendom niet, maar hij geeft toestemming om vier of zelfs vijf dagen te blijven staan. Het geluk is met het karretjesvolk! Gelukkig komt zijn vrouw er iets later bij, want zij kijkt erg zuur, als ze zijn relaas hoort. O me; lucky son of a gun! Na vijf minuten staat de boel op zijn plek. Ik bof er zo geweldig mee, dat mijn snor ervan gaat krullen. Als blijkt dat er hier een wasserette is, kan mijn dag niet meer stuk. Wat ga ik als eerste doen? Even siësta houden. Met andere woorden: mijn roes uitslapen. Voordat de wasserij open gaat, check ik de vertrektijden van il treno en houd de aardige bardame van Bar La Stazione gezelschap met twee cappuccino’s. Ze vind me aardig, want ze complimenteert me met mijn goede Italiaans, terwijl dit moet klinken als:” Ik vliegen graag en groot koffie met melk.” Later leer ik het verschil tussen volare (vliegen) en volere (willen). Als een half uur later blijkt, dat de oude baas van de wasserette Frans spreekt, ben ik er heilig van overtuigd dat San Romano de hand heeft in dit alles.
-
20 Maart 2008 - 18:38
Katelijn:
geluksvogel toch, jij!
en zo is weer bewezen: na regen komt zonneschijn.
knuf uit het andere Levanto waar je niet moet oplazeren,
Katelijn
-
20 Maart 2008 - 22:54
Jansleutels:
lucky boy -
21 Maart 2008 - 09:12
Marjoleine:
Hoi Maarten, In Florence moet je echt even een heerlijk glas wijn met een truffekbroodje nemen in het wijnbarretje"PROCACCI"via Tornabuoni 64 en voor de beste chocola moet je zijn bij "VESTRI" Borgo Albizi 11
ECHT ALLEMAAL ZO LEKKER!
groeten uit Harderwijk!
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
