12 Nov Andorra.
Door: Maarten
14 November 2007 | Andorra, Andorra la Vella
De klim start met het warmdraaien van de trekker. Honderd meter verder moet hij al meteen aan de bak. Van hier gaat het naar Port d’ Envalira op 2400 meter. Er staat een fris windje. Het motorpak en de dubbele sokken doen goede diensten. Ik ben er klaar voor. Om tien uur gaan we op pad. Gestaag wringt de weg zich tussen torenhoge, ongenaakbare wanden met kaarsrechte naaldbomen omhoog. Op 1500 meter maken de bomen plaats voor kale rotsen, waartussen de eerste plekken met sneeuw. Bij de Franse grenspost doen ze niet moeilijk. Ze wuiven mij met een glimlach door naar hun Spaanssprekende Andorrese collega’s. Het zuidelijke haantjesgedrag verbiedt hen om zo gemakkelijk met de regels om te gaan. Stoppen! Ze doen wel spannend, maar zijn gewoon nieuwsgierig. Een babbeltje en een blik in de wagen op de kaart maakt het voor hen helemaal duidelijk: een beetje loco-loco, maar ongevaarlijk. Dan ben ik over de Pas de la Casa op 2000 meter. Er moeten nog 400 meter hoogte overwonnen worden. Ik smul met een grijns van hier tot Tokio en met mij de andere weggebruikers. Dat dappere tractortje met die gekke aanhanger krijgt de duimen omhoog. Wegwerkers tillen hun helm op:”Chapeau!” Passerende automobilisten geven een hengst op de claxon en zwaaien uitbundig. Ze kunnen het niet zien, maar ik sta naast mijn klompen van trots. Op een grote parkeerplaats laat ik de boel afkoelen. Ik ben uitgelaten en maak een Ingelke in de sneeuw. Dat heb ik de laatste keer gedaan toen de kinderen klein waren. Het is nog even leuk als toen. Om me heen kijkend naar de hoge, kale bergtoppen voel ik me op de top van de wereld. Hier eet ik dan kan ik vanachter het raam nog een tijdje nagenieten van de ruige omgeving.
Naar de hoofdstad, Andorra La Vella, is het zesentwintig!!! kilometer dalen tussen 8% en 10%. Dat gaat dus, zesentwintig kilometer zonder de remmen aan te raken bergaf, op de motor remmend. Met een snelheid van rond de twaalf km/uur is dat een kwestie van geduld. Ik sloop in twee uur ongeveer honderd walnoten en peuter ze leeg.
In de langgerekte, smalle hoofdstad is nergens plek voor het slanke, lange span. Buiten de stad vind ik een plek. De lange wandeling is goed voor me. Wat opvalt is de glimmer en glitter van de winkels in deze stad. De fancymerken als Ferrari, La Costa, Breitling, Porsche, Lancôme, Channel, Dior, Mercedes, Seiko, enzovoort voeren hier de belastingvrije boventoon. Allemaal artikelen die hun basisbehoefte allang ontstegen zijn. Ze verkopen de mens een superieur gevoel of ze moeten mens’ onzekerheid camoufleren. Allemaal dezelfde artikelen te koop in honderden zaken met slechts een andere naam en een ander jasje. De grote gemene deler is glans. Ik heb het gevoel door een gecultiveerde, onechte, zorgvuldig gepolijste spiegelwereld te lopen.
Op de weg terug naar huis neem ik in het donker de verkeerde afslag en wandel langs de verkeerde rivieroever. Als ik een Engelsman aanschiet om de weg te vragen, biedt hij me aan om mij te brengen. Als ik hem vertel, dat ik met een tractor onderweg ben; vraagt hij:”Is het een groene, dan weet ik waar hij staat?” In vijf minuten zet hij mij voor de deur af. De tractor was hem eerder op de dag al opgevallen. Hij heeft mij een paar blaren bespaard, dus is hij meer dan welkom voor een kop koffie en een goed gesprek. Helaas heeft hij geen tijd.
Naar de hoofdstad, Andorra La Vella, is het zesentwintig!!! kilometer dalen tussen 8% en 10%. Dat gaat dus, zesentwintig kilometer zonder de remmen aan te raken bergaf, op de motor remmend. Met een snelheid van rond de twaalf km/uur is dat een kwestie van geduld. Ik sloop in twee uur ongeveer honderd walnoten en peuter ze leeg.
In de langgerekte, smalle hoofdstad is nergens plek voor het slanke, lange span. Buiten de stad vind ik een plek. De lange wandeling is goed voor me. Wat opvalt is de glimmer en glitter van de winkels in deze stad. De fancymerken als Ferrari, La Costa, Breitling, Porsche, Lancôme, Channel, Dior, Mercedes, Seiko, enzovoort voeren hier de belastingvrije boventoon. Allemaal artikelen die hun basisbehoefte allang ontstegen zijn. Ze verkopen de mens een superieur gevoel of ze moeten mens’ onzekerheid camoufleren. Allemaal dezelfde artikelen te koop in honderden zaken met slechts een andere naam en een ander jasje. De grote gemene deler is glans. Ik heb het gevoel door een gecultiveerde, onechte, zorgvuldig gepolijste spiegelwereld te lopen.
Op de weg terug naar huis neem ik in het donker de verkeerde afslag en wandel langs de verkeerde rivieroever. Als ik een Engelsman aanschiet om de weg te vragen, biedt hij me aan om mij te brengen. Als ik hem vertel, dat ik met een tractor onderweg ben; vraagt hij:”Is het een groene, dan weet ik waar hij staat?” In vijf minuten zet hij mij voor de deur af. De tractor was hem eerder op de dag al opgevallen. Hij heeft mij een paar blaren bespaard, dus is hij meer dan welkom voor een kop koffie en een goed gesprek. Helaas heeft hij geen tijd.
-
14 November 2007 - 16:56
Theo Meeuws:
Bravo! Ik verheug me op de foto's van deze etappe!
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
