23 Nov. Lekke band
Door: Maarten
25 November 2007 | Spanje, Santiago de Compostela
’s Morgens loop ik om het hele span heen. Dat is ondertussen routine. Er staat een grote achterband lek. Eerst denk ik nog aan een kwajongens streek. Als ik de verroeste spijker vind, weet ik dat het domme pech is. Ik loop naar de stad en besluit om één voor één kantoren af te lopen, totdat iemand goed Engels spreekt. De eerste zaak is een makelaarkantoor. Achter de balie spreekt niemand Engels. Na doorvragen wordt Berta Rial uit haar kantoortje gehaald. Ik zeg haar, dat ik drie dingen ga vertellen: 1. Wie ik ben. 2 Wat ik doe. 3. Wat ik haar wil vragen. Langzaam sprekend leg ik alles uit. Ze wil graag helpen. Even later heeft ze een bandenfirma te pakken, die om half vier bij de tractor zal zijn. Voor de zekerheid geeft ze mij haar gsm-nummer, omdat ze vanmiddag vrijaf heeft. Nu mijn probleem getackeld is, ga ik boodschappen doen en neem me voor om te gaan zwemmen.
Het zwembad, inclusief sauna en stoombad, kost € 3,40 voor een hele dag. Ik plons wat rond en puf in het zweethok. Heerlijk om zo te ontspannen door inspannen.
Mooi op tijd voor de bandenman ben ik terug. Als er om vier uur nog geen hulptroepen aanwezig zijn, bel ik Berta. Ze belt terug met de schrikbarende mededeling, dat de firma niet komt, omdat de monteur geen Engels spreekt! Alsof hij dat gat moet dichtlullen! Berta is gewend om beslissingen te nemen en heeft al een andere firma gebeld. Zij komt zelf ook om te tolken. Wat ik me later pas realiseer, is dat Berta daarvoor anderhalve kilometer te voet naar mijn wagen moet lopen. Enfin, zij is er als eerste en we drinken koffie. Als Juan komt brengt hij alles in stelling, totdat Berta informeert naar de prijs om die band te plakken. Juan belt de baas en die zegt doodleuk:” € 84,- “ Berta neemt de telefoon over, maar de baas houdt voet bij stuk. Juan staat er schaapachtig bij en haalt in een gebaar van machteloosheid zijn schouders op. Ik besluit om te betalen, want het is al kwart voor zes en morgen is weekend. Berta geeft niet op en gaat een gesprek met Juan aan. Juan heeft een idee. Hij weet een andere firma hier driekilometer vandaan. Als Berta belt of ik er terecht kan, zal hij de band zo vol mogelijk pompen en dan kan ik er spoorslags heenrijden. Zo gezegd, zo gedaan. Berta in de hobbelende wagen op het bed om mij te gidsen. Bedenk, dat dit haar vrije vrijdagmiddag is. Bij de zaak zijn we welkom. Een monteur gaat voortvarend te werk en driekwartier later zit de band er weer op. Rekening: € 25,- Berta is in haar nopjes met het bereikte resultaat. Ik zet haar om acht uur af voor haar woning. Ik kan niet vaak genoeg zeggen hoe geweldig ze is. Met drie dikke pakkerds neem ik afscheid van deze kanjer. Nu snel terug naar mijn plekje, in de hoop dat er niemand is gaan staan. De plek is nog open en ik plof de handel zonder veel omhaal neer. Scheef is niet erg, ik vertrek morgen naar het einde van de wereld.
Zo, nu naar de stad, want ik ben uitgenodigd voor een etentje bij Lea en Julia thuis. “Ola Marten”, roepen twee trimmers. Het zijn Martin en Christoph, die ik gisteren in de stad ben tegengekomen. Natuurlijk gaat de deur wijdopen en wordt een vruchtensap gedronken. Gek hè, ik ben in Santiago door een trimmer “ontdekt” en deze twee trimmers sluiten Santiago voor mij af. Bij Lea wordt gekookt door Julia. De voor mij nieuwe gasten zijn Steffie en Rachel. Tjee, daar zit ik dan tussen vijf universiteitstudenten met allemaal talenten, waarmee ze woekeren. De één studeert drie talen, de ander is chemicus, weer een ander zeer muzikaal, de volgende studeert politiek. Jonge mensen met ambities en een brede kijk op de onderwerpen, die voorbijkomen, zoals politiek, sport, reizen, carrière, kinderen opvoeden, eigen opvoeding en Europa. Ik zit loge. Ik ben wel deelnemer, maar vind luisteren veel interessanter. Om half twee ga ik vele ervaringen rijker naar huis. Christoph, Lea, Julia, Martin, Rachel en Steffie bedankt.
Het zwembad, inclusief sauna en stoombad, kost € 3,40 voor een hele dag. Ik plons wat rond en puf in het zweethok. Heerlijk om zo te ontspannen door inspannen.
Mooi op tijd voor de bandenman ben ik terug. Als er om vier uur nog geen hulptroepen aanwezig zijn, bel ik Berta. Ze belt terug met de schrikbarende mededeling, dat de firma niet komt, omdat de monteur geen Engels spreekt! Alsof hij dat gat moet dichtlullen! Berta is gewend om beslissingen te nemen en heeft al een andere firma gebeld. Zij komt zelf ook om te tolken. Wat ik me later pas realiseer, is dat Berta daarvoor anderhalve kilometer te voet naar mijn wagen moet lopen. Enfin, zij is er als eerste en we drinken koffie. Als Juan komt brengt hij alles in stelling, totdat Berta informeert naar de prijs om die band te plakken. Juan belt de baas en die zegt doodleuk:” € 84,- “ Berta neemt de telefoon over, maar de baas houdt voet bij stuk. Juan staat er schaapachtig bij en haalt in een gebaar van machteloosheid zijn schouders op. Ik besluit om te betalen, want het is al kwart voor zes en morgen is weekend. Berta geeft niet op en gaat een gesprek met Juan aan. Juan heeft een idee. Hij weet een andere firma hier driekilometer vandaan. Als Berta belt of ik er terecht kan, zal hij de band zo vol mogelijk pompen en dan kan ik er spoorslags heenrijden. Zo gezegd, zo gedaan. Berta in de hobbelende wagen op het bed om mij te gidsen. Bedenk, dat dit haar vrije vrijdagmiddag is. Bij de zaak zijn we welkom. Een monteur gaat voortvarend te werk en driekwartier later zit de band er weer op. Rekening: € 25,- Berta is in haar nopjes met het bereikte resultaat. Ik zet haar om acht uur af voor haar woning. Ik kan niet vaak genoeg zeggen hoe geweldig ze is. Met drie dikke pakkerds neem ik afscheid van deze kanjer. Nu snel terug naar mijn plekje, in de hoop dat er niemand is gaan staan. De plek is nog open en ik plof de handel zonder veel omhaal neer. Scheef is niet erg, ik vertrek morgen naar het einde van de wereld.
Zo, nu naar de stad, want ik ben uitgenodigd voor een etentje bij Lea en Julia thuis. “Ola Marten”, roepen twee trimmers. Het zijn Martin en Christoph, die ik gisteren in de stad ben tegengekomen. Natuurlijk gaat de deur wijdopen en wordt een vruchtensap gedronken. Gek hè, ik ben in Santiago door een trimmer “ontdekt” en deze twee trimmers sluiten Santiago voor mij af. Bij Lea wordt gekookt door Julia. De voor mij nieuwe gasten zijn Steffie en Rachel. Tjee, daar zit ik dan tussen vijf universiteitstudenten met allemaal talenten, waarmee ze woekeren. De één studeert drie talen, de ander is chemicus, weer een ander zeer muzikaal, de volgende studeert politiek. Jonge mensen met ambities en een brede kijk op de onderwerpen, die voorbijkomen, zoals politiek, sport, reizen, carrière, kinderen opvoeden, eigen opvoeding en Europa. Ik zit loge. Ik ben wel deelnemer, maar vind luisteren veel interessanter. Om half twee ga ik vele ervaringen rijker naar huis. Christoph, Lea, Julia, Martin, Rachel en Steffie bedankt.
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
