10 Mei Camping Mirka.
Door: Maarten
13 Mei 2008 | Slowaakse Republiek, Brezno
Wat schetst ’s morgens mijn verbazing, als ik van directrice Zuzana, die ik gisteren voor een ijverig poetsende huisvrouw heb aangezien, te horen krijg, dat ik bij het bejaardenhuis: Domov dôchodcov, heb gestaan. Maar goed dat ze niet weet, hoe slecht mijn geheugen is. Bozena zet Turkse koffie, als ik internet. Jaroslav helpt, als ik de Slowaakse pop-ups niet kan lezen. Kortom behulpzaamheid en weer de waarschuwing voor sommige “gevaarlijke” mensen. De zigeuners, die bedoelen ze, komen zo nooit van hun slechte imago af.
Ik kijk mijn ogen uit in de uitgestrekte bossen. De weg voert me over de schilderachtige Lage Tatra. Een enkele auto haalt me langzaam in. Logo als je weet, dat een tank brandstof de waarde heeft van één maandsalaris. Er zijn mensen, die hun auto nooit of zelden gebruiken, maar die auto met een tank benzine hebben klaarstaan om in noodgeval naar het ziekenhuis te kunnen rijden. Dat zou in Nederland duizend euro voor een volle tank zijn!!!
In die uitgestrekte bossen worden uiteraard bomen gekapt. Daar gebruiken ze paarden bij. Paardenhoeven maken de bodemstructuur minder kapot dan de tractorbanden. Het dier heeft een minder breed pad nodig om te werken en gebruikt geen diesel. Daarbij vind ik het prachtig om mens en dier te zien samenwerken in een heel natuurlijk tempo. Met zachte stem wordt het paard als het ware gevráágd; iets achteruit, wat vooruit, rechts, links, stop, nog iets verder. Mens en dier stralen rust uit.
Boven op de Sedlo Certovica pas van 1232 meter maak ik pauze. Het restaurant verleidt mij om binnen achter glas, want daar is het warmer, van het uitzicht en een kop koffie te genieten. Op de menukaart loerend word ik geen steek wijzer. De serveerster vraagt of ik wat te eten wil bestellen. Ja dat wil ik wel; maar wat? “Slovenska specialitat” zeg ik maar. Eerst fronst ze haar wenkbrauwen nadenkend, dan glimlacht ze begrijpend. Het duurt niet lang of ze brengt een bord “rijstepap” met heel dikke brokken, stukjes spek en een schep zure room. “Strapacky” zegt ze trots. Ik ben niet kinderachtig, want ik eet zelfs de knoei, die ik zelf kook, maar dit kost me moeite. Om de smaak kwijt te raken bestel ik een groot ijs. De totale rekening bedraagt luttele € 3,15. Daarvoor wil ik nog wel eens risicolopen.
Tot mijn grote vreugde, de was moet nodig gedaan, staat er een zelfgeschilderd bord met een caravan erop langs de weg. Het anderhalve kilometer lange weggetje naar de camping is een droom. Ik pas ruim tussen de bomen door en het slingert van links naar rechts en op en neer als het dartel riviertje ernaast. Na een spurt tegen een hellinkje van 15% , ben ik op camping Horska chata Mirka. Ivan heet mij van harte welkom in gebrekkig Duits, maar met een niet mis te verstane handdruk. Mirka, zijn vrouw, wil de was wel doen en Mirka, het dochtertje, verstopt zich verlegen achter moeders’ rok. De camping bestaat uit een groot gebouw met gastenverblijven en een kleine plek voor tenten en caravans. De plek heet: Cierny diel, ligt 20 km ten westen van Brezno en is echt het einde van de weg en het einde van de wereld. Ivan is druk met zijn telefoon en al gauw verschijnen er nieuwsgierigen. Grootvader, vader, twee zonen en een oom komen namens de Caravanclub Banska Bystrica polshoogte nemen. Ze zijn onder de indruk van de Böhmerwagen. Kreten als: ruim, modern, goed geveerd, helder, veel glas, mooi en origineel klinken uit de groep van kenners. De tractor krijgt ook lof, al begrijpen ze niet goed, waarom met een tractor? Iets later verschijnt de zoon met zijn vriendin en zo ben ik druk bezig met uitleggen en showen. De och’s en ach’s zijn niet van de lucht.
Hier blijf ik wat langer vanwege de was, de gezelligheid en omdat er een folkloristisch optreden is in een dorp in de buurt.
Ik kijk mijn ogen uit in de uitgestrekte bossen. De weg voert me over de schilderachtige Lage Tatra. Een enkele auto haalt me langzaam in. Logo als je weet, dat een tank brandstof de waarde heeft van één maandsalaris. Er zijn mensen, die hun auto nooit of zelden gebruiken, maar die auto met een tank benzine hebben klaarstaan om in noodgeval naar het ziekenhuis te kunnen rijden. Dat zou in Nederland duizend euro voor een volle tank zijn!!!
In die uitgestrekte bossen worden uiteraard bomen gekapt. Daar gebruiken ze paarden bij. Paardenhoeven maken de bodemstructuur minder kapot dan de tractorbanden. Het dier heeft een minder breed pad nodig om te werken en gebruikt geen diesel. Daarbij vind ik het prachtig om mens en dier te zien samenwerken in een heel natuurlijk tempo. Met zachte stem wordt het paard als het ware gevráágd; iets achteruit, wat vooruit, rechts, links, stop, nog iets verder. Mens en dier stralen rust uit.
Boven op de Sedlo Certovica pas van 1232 meter maak ik pauze. Het restaurant verleidt mij om binnen achter glas, want daar is het warmer, van het uitzicht en een kop koffie te genieten. Op de menukaart loerend word ik geen steek wijzer. De serveerster vraagt of ik wat te eten wil bestellen. Ja dat wil ik wel; maar wat? “Slovenska specialitat” zeg ik maar. Eerst fronst ze haar wenkbrauwen nadenkend, dan glimlacht ze begrijpend. Het duurt niet lang of ze brengt een bord “rijstepap” met heel dikke brokken, stukjes spek en een schep zure room. “Strapacky” zegt ze trots. Ik ben niet kinderachtig, want ik eet zelfs de knoei, die ik zelf kook, maar dit kost me moeite. Om de smaak kwijt te raken bestel ik een groot ijs. De totale rekening bedraagt luttele € 3,15. Daarvoor wil ik nog wel eens risicolopen.
Tot mijn grote vreugde, de was moet nodig gedaan, staat er een zelfgeschilderd bord met een caravan erop langs de weg. Het anderhalve kilometer lange weggetje naar de camping is een droom. Ik pas ruim tussen de bomen door en het slingert van links naar rechts en op en neer als het dartel riviertje ernaast. Na een spurt tegen een hellinkje van 15% , ben ik op camping Horska chata Mirka. Ivan heet mij van harte welkom in gebrekkig Duits, maar met een niet mis te verstane handdruk. Mirka, zijn vrouw, wil de was wel doen en Mirka, het dochtertje, verstopt zich verlegen achter moeders’ rok. De camping bestaat uit een groot gebouw met gastenverblijven en een kleine plek voor tenten en caravans. De plek heet: Cierny diel, ligt 20 km ten westen van Brezno en is echt het einde van de weg en het einde van de wereld. Ivan is druk met zijn telefoon en al gauw verschijnen er nieuwsgierigen. Grootvader, vader, twee zonen en een oom komen namens de Caravanclub Banska Bystrica polshoogte nemen. Ze zijn onder de indruk van de Böhmerwagen. Kreten als: ruim, modern, goed geveerd, helder, veel glas, mooi en origineel klinken uit de groep van kenners. De tractor krijgt ook lof, al begrijpen ze niet goed, waarom met een tractor? Iets later verschijnt de zoon met zijn vriendin en zo ben ik druk bezig met uitleggen en showen. De och’s en ach’s zijn niet van de lucht.
Hier blijf ik wat langer vanwege de was, de gezelligheid en omdat er een folkloristisch optreden is in een dorp in de buurt.
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
