23 Apr. Ptuj.
Door: Maarten
24 April 2008 | Slovenië, Ptuj
Met de paraplu in de hand kom je een heel eind in typisch Hollands weer. In Ptuj is een hele grote rommel- en groentemarkt aan de gang. De accordeonverkoper had vandaag ondanks het slechte weer zijn dag. Twee potentiële kopers spelen ombeurten bekende deuntjes om het instrument te testen. Dat veroorzaakt file. Mensen wiegen ritmisch heen en weer of tappen met één voet of de paraplu mee op de grond. Na elk nummer klinkt applaus en wordt instemmend geknikt door de omstanders.
Het kasteel ligt op een heuvel in het brede vlakke rivierdal van de Drava. Van daar heb je een mooi uitzicht over de stad en zijn waterige passant.
De zon breekt door en alles staat onmiddellijk in een ander licht. De wereld is veel luchtiger, veel opener en uitnodigender. Het devies is: meteen een terrasje pikken om de gelegenheid uit te buiten.
Slovenië is een mooie gelegenheid om naar de kapper te gaan. Claudia verstaat geen Engels en geen Duits. Hoe zeg je eigenlijk in het Sloveens: ”Niet te kort!!!”
Op de terugweg naar de camping spreek ik een gelijk mee oplopend Zwitsers echtpaar aan. Het zijn Magrit en Peter. Wat blijkt? Margrit en Peter zijn nu twee maanden samen op vakantie en Margrit gaat vanaf overmorgen vijf maanden alleen met de camper door Oost- en Noord-Europa. Daar moet ik méér van weten. Bij Kaffee und Kuchen wordt verder verteld. Ze zijn beiden gepensioneerd. Margrit, was radiologe in het ziekenhuis, heeft sterke behoefte om alleen dingen te doen. Ze werkte in haar leven al twee keer zes maanden in Frankrijk als au-pair, één jaar in een Kibboets in Israël en één jaar in een Afrikaans ziekenhuis. Ze heeft dus al wat van de wereld gezien. Maar dit werken was snel een routine zoals thuis en nu wil ze graag helemaal alleen, zonder verantwoording en zonder verplichtingen gaan en staan waar ze wil. Hun zonen steunen haar om het ook echt te doen: “Mam, dat is een eenmalige kans, die moet je, zolang het nog kan, pakken.” Haar man Peter, was elektro-ingenieur bij enkele waterkrachtcentrales, heeft geen problemen daarmee. Hij is liever gewoon thuis. Peter maakt zich wel zorgen. “Hoe zal zij zich redden? Wat moet ze als de auto stuk gaat? Zal haar geen kwaad gedaan worden?” Deze vragen spelen natuurlijk méér, wanneer je vrouw alleen onderweg is. Ze hebben op dezelfde manier contact als Dory en ik met één verschil. Elke avond stuurt Margrit een sms met de gps-coördinaten van de plek, waar ze staat. Zo kunnen haar jongens opzoeken, waar ze precies staat en zelfs via Google-earth de plek bekijken. Margrit neemt de tijd voor ze iets zegt. Wat ze zegt is doordacht en afgewogen. Het is geen losgeslagen vrouw met een wild idee, maar een evenwichtige, nieuwsgierige, intelligente vrouw. Ik heb waardering en respect voor Margrit en Peter. Ik gun hun beiden niets dan goeds.
De buufjes komen. We beginnen met koffie en stappen al gauw over op witte wijn. Tot één uur wordt gesproken over geloof, vakanties, beroep, relaties en Alzheimer. Met betrekking tot het laatste onderwerp reken ik mezelf reeds tot een ervaringsdeskundige op het deelgebied: Alzheimer-light. We lossen geen wereldproblemen op, maar de sfeer is er niet minder om. Terwijl Corrie graag discussieert en haar feitenkennis deelt, is Aagje het luisterend type. Als zij echter haar heerlijke ontwapenende, relativerende, Rotterdamse, rechtdoorzee kijk op zaken lanceert, ben ik altijd even stil om het te laten bezinken.
Het kasteel ligt op een heuvel in het brede vlakke rivierdal van de Drava. Van daar heb je een mooi uitzicht over de stad en zijn waterige passant.
De zon breekt door en alles staat onmiddellijk in een ander licht. De wereld is veel luchtiger, veel opener en uitnodigender. Het devies is: meteen een terrasje pikken om de gelegenheid uit te buiten.
Slovenië is een mooie gelegenheid om naar de kapper te gaan. Claudia verstaat geen Engels en geen Duits. Hoe zeg je eigenlijk in het Sloveens: ”Niet te kort!!!”
Op de terugweg naar de camping spreek ik een gelijk mee oplopend Zwitsers echtpaar aan. Het zijn Magrit en Peter. Wat blijkt? Margrit en Peter zijn nu twee maanden samen op vakantie en Margrit gaat vanaf overmorgen vijf maanden alleen met de camper door Oost- en Noord-Europa. Daar moet ik méér van weten. Bij Kaffee und Kuchen wordt verder verteld. Ze zijn beiden gepensioneerd. Margrit, was radiologe in het ziekenhuis, heeft sterke behoefte om alleen dingen te doen. Ze werkte in haar leven al twee keer zes maanden in Frankrijk als au-pair, één jaar in een Kibboets in Israël en één jaar in een Afrikaans ziekenhuis. Ze heeft dus al wat van de wereld gezien. Maar dit werken was snel een routine zoals thuis en nu wil ze graag helemaal alleen, zonder verantwoording en zonder verplichtingen gaan en staan waar ze wil. Hun zonen steunen haar om het ook echt te doen: “Mam, dat is een eenmalige kans, die moet je, zolang het nog kan, pakken.” Haar man Peter, was elektro-ingenieur bij enkele waterkrachtcentrales, heeft geen problemen daarmee. Hij is liever gewoon thuis. Peter maakt zich wel zorgen. “Hoe zal zij zich redden? Wat moet ze als de auto stuk gaat? Zal haar geen kwaad gedaan worden?” Deze vragen spelen natuurlijk méér, wanneer je vrouw alleen onderweg is. Ze hebben op dezelfde manier contact als Dory en ik met één verschil. Elke avond stuurt Margrit een sms met de gps-coördinaten van de plek, waar ze staat. Zo kunnen haar jongens opzoeken, waar ze precies staat en zelfs via Google-earth de plek bekijken. Margrit neemt de tijd voor ze iets zegt. Wat ze zegt is doordacht en afgewogen. Het is geen losgeslagen vrouw met een wild idee, maar een evenwichtige, nieuwsgierige, intelligente vrouw. Ik heb waardering en respect voor Margrit en Peter. Ik gun hun beiden niets dan goeds.
De buufjes komen. We beginnen met koffie en stappen al gauw over op witte wijn. Tot één uur wordt gesproken over geloof, vakanties, beroep, relaties en Alzheimer. Met betrekking tot het laatste onderwerp reken ik mezelf reeds tot een ervaringsdeskundige op het deelgebied: Alzheimer-light. We lossen geen wereldproblemen op, maar de sfeer is er niet minder om. Terwijl Corrie graag discussieert en haar feitenkennis deelt, is Aagje het luisterend type. Als zij echter haar heerlijke ontwapenende, relativerende, Rotterdamse, rechtdoorzee kijk op zaken lanceert, ben ik altijd even stil om het te laten bezinken.
-
24 April 2008 - 13:52
Mieke Uit Mormoiron:
ha die Maarten,
Reizen is zalig, en alleen reizen helemáál heb ik gemerkt, ik begrijp je enthousiasme steeds beter, wat leert een mens veel als hij/zij alleen op stap is. Ik weer terug in Mormoiron na vier weken Californie, vier weken genoten van natuur en aardige mensen, zelfs genoten van allerlei vliegvelden en van de donkere nacht waarop ik voor het vliegveld van Los Angeles helemaal alleen op een bus stond te wachten die me naar een kleiner vliegveld moest brengen. Ik stond daar te wachten met in mijn tas alle geld, papieren en wat een mens allemaal meesleept op reis en natuurlijk keek ik goed rond of er niet iemand was die me wilde beroven, maar nee hoor, niks aan de hand, het was een geweldige reis. Dat jij ook geniet is te lezen, we zien elkaar wel weer ergens, hier in Frankrijk of in Limburg,
groetjes, ook van Leon,
mieke -
24 April 2008 - 14:14
Beti:
I met Maarten in Terme Ptuj today and I admire his courage to go on a trip with tractor. He is very interesting and kind person that deserves all my respect. I wish him good luck and safe journey back home. -
25 April 2008 - 08:10
Marjo Van Canisius:
Hoy Maarten,
Je hebt er nog altijd plezier in, ( nog geen heimwee?)je verhalen zijn geweldig. Hoelang blijf je nog weg?
groetjes en veel succes verder.
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
