10 Okt PARIJS.
Door: Maarten
12 Oktober 2007 | Frankrijk, Parijs
Om twintig over zes schiet ik geschrokken overeind. Er staat een malloot met zijn graafmachine drie keer lang volgas te geven naast mijn hoofd. Ja, ja, ik ben wakker. Leuk hoor. Als ik startklaar ben komt de goochem weer voorbij met een grote grijs op zijn gezicht en moet weer even met de gas spelen om te laten weten, dat hij om twintig over zes hier was.
Het is negen uur, ik ga er eens goed voor zitten. Veertig kilometer liggen voor de boeg. Parijs zal wel een heksenketel zijn.
Ik verrijd me traditiegetrouw. Ik ben er nu ook achter waarom de Michelinkaarten zo ontzettend goed zijn: omdat de bewegwijzering hier zo slecht is!!! Die eerste zeven kilometer kosten mij een uur! Daarna schiet het lekker op. Grote, brede wegen niet druk en heel landelijk. Dit had ik niet verwacht zo dicht bij Parijs. Dan bij de voorstad Nanterre maak ik een grote, stomme fout. Per ongeluk schiet ik bij wegwerkzaamheden en tig borden de snelweg op. Die is daar net in de revisie. Na de oprit draai ik naar links tussen de pionnen door. Over het lege stuk verse asfalt, waar niemand komt, snel ik terug naar het begin. Jammer dan. Grote betonnen blokken voorkomen dat ik verder terug kan en tegen het verkeer in over de oprit is gekkenwerk. Nou, dan maar de ogen dicht, invoegen en met de stroom mee. Ik hoop dat ik vlug bij een afrit kom. Er zijn enkele behulpzame, goedbedoelende chauffeurs, die mij heftig gebarend wijzen op mijn foutief weggebruik. Ik knik zo hard, dat mijn kop er bijna afrolt, steek mijn armen in een hopeloos gebaar omhoog en probeer heel onschuldig te kijken. Dan trappen ze op het gaspedaal en schieten hoofdschuddend weg.
Ik heb vanmorgen al een keer een blaar gekweekt op mijn vinger, toen ik onder het dashboard voelde aan de lichtschakelaar, omdat de lampjes flikkerden wegens slecht contact. De schakelaar was heet, maar na wat gerammel met de kabeltjes bleef de verlichting weer constant branden. In een tunnel op dit ellendige stuk snelweg, uitgerekend hier en nu, valt de verlichting definitief uit, dus ook mijn zwaailicht!! De kortsluiting is in de cabine goed te ruiken. Ik ben poepnerveus. Dit deugt van geen kanten. Er is licht aan het einde van de tunnel en dáár is ook een afrit! Aan het einde van de afrit is een stuk gras. Het gras op en stoppen. Wat ik toen zei, kan ik onmogelijk op de site zetten. Stel je maar beenderen, doodshoofden, bliksemschichten en ontploffende bommen voor. De schakelaar is naar zijn mallemoer. Er zijn stukken afgebroken. Na een afkoelingsperiode van mij, niet van de schakelaar, haal ik de boel uit elkaar en probeer met hulp van vele zekeringetjes de goede draden met elkaar te verbinden. Het lukt! Het doet het weer! Zo trots als de vader van een drieling ruim ik de boel op en ga me buigen over waar ik ben.
Even later.. ja! Porte Maillot doemt op. Ik zit goed! Nu wordt het echt druk en iedereen zoekt kris kras een gaatje om sneller vooruit te komen. Parijs met de auto in gaan, is als een te strakke maillot aantrekken. Ik word helemaal gek van de opwinding, als ik op de Arc de Triomphe af rijd midden tussen al die auto’s. Het is alsof de andere auto’s mij dragen naar die machtige triomfboog. Een geweldig gevoel. Dan de Obelisk die, door het reuzenrad erachter, eruit ziet als of ze een aureool heeft. Nog een klein stukje en dan ben ik bij de beloning na alle stress: de Eiffeltoren. Hét symbool van Parijs. De tractor zet ik stil op de brug tegenover de toren en laat het toeterende verkeer achter mij wachten. Ik wenk een Iers meisje en laat me door haar fotograferen. Ze vindt het zo leuk, dat ik op de tractor sta en dat ik met dat ding hier ben, dat ze me, als ze de camera teruggeeft, een schouderklopje geeft. Keigoed, zo voel ik me ook.
Hup, weer terug in de cabine. Ik ben er nog niet! Nu nog Camping Bois du Boulogne aan de Allee du Bord de l’eau vinden. Na twee keer vragen en veel de kaart bestuderen, draai ik de camping op. Hier blijf ik in ieder geval tot maandag. De sta-plek is klein en de tractor moet andersom voor de wagen gespannen worden om in te parkeren.
Ik ben moe, doodmoe. Ik heb een stijve nek van de stress, maar ben dolgelukkig. Wat zal ik goed slapen vannacht.
Het is negen uur, ik ga er eens goed voor zitten. Veertig kilometer liggen voor de boeg. Parijs zal wel een heksenketel zijn.
Ik verrijd me traditiegetrouw. Ik ben er nu ook achter waarom de Michelinkaarten zo ontzettend goed zijn: omdat de bewegwijzering hier zo slecht is!!! Die eerste zeven kilometer kosten mij een uur! Daarna schiet het lekker op. Grote, brede wegen niet druk en heel landelijk. Dit had ik niet verwacht zo dicht bij Parijs. Dan bij de voorstad Nanterre maak ik een grote, stomme fout. Per ongeluk schiet ik bij wegwerkzaamheden en tig borden de snelweg op. Die is daar net in de revisie. Na de oprit draai ik naar links tussen de pionnen door. Over het lege stuk verse asfalt, waar niemand komt, snel ik terug naar het begin. Jammer dan. Grote betonnen blokken voorkomen dat ik verder terug kan en tegen het verkeer in over de oprit is gekkenwerk. Nou, dan maar de ogen dicht, invoegen en met de stroom mee. Ik hoop dat ik vlug bij een afrit kom. Er zijn enkele behulpzame, goedbedoelende chauffeurs, die mij heftig gebarend wijzen op mijn foutief weggebruik. Ik knik zo hard, dat mijn kop er bijna afrolt, steek mijn armen in een hopeloos gebaar omhoog en probeer heel onschuldig te kijken. Dan trappen ze op het gaspedaal en schieten hoofdschuddend weg.
Ik heb vanmorgen al een keer een blaar gekweekt op mijn vinger, toen ik onder het dashboard voelde aan de lichtschakelaar, omdat de lampjes flikkerden wegens slecht contact. De schakelaar was heet, maar na wat gerammel met de kabeltjes bleef de verlichting weer constant branden. In een tunnel op dit ellendige stuk snelweg, uitgerekend hier en nu, valt de verlichting definitief uit, dus ook mijn zwaailicht!! De kortsluiting is in de cabine goed te ruiken. Ik ben poepnerveus. Dit deugt van geen kanten. Er is licht aan het einde van de tunnel en dáár is ook een afrit! Aan het einde van de afrit is een stuk gras. Het gras op en stoppen. Wat ik toen zei, kan ik onmogelijk op de site zetten. Stel je maar beenderen, doodshoofden, bliksemschichten en ontploffende bommen voor. De schakelaar is naar zijn mallemoer. Er zijn stukken afgebroken. Na een afkoelingsperiode van mij, niet van de schakelaar, haal ik de boel uit elkaar en probeer met hulp van vele zekeringetjes de goede draden met elkaar te verbinden. Het lukt! Het doet het weer! Zo trots als de vader van een drieling ruim ik de boel op en ga me buigen over waar ik ben.
Even later.. ja! Porte Maillot doemt op. Ik zit goed! Nu wordt het echt druk en iedereen zoekt kris kras een gaatje om sneller vooruit te komen. Parijs met de auto in gaan, is als een te strakke maillot aantrekken. Ik word helemaal gek van de opwinding, als ik op de Arc de Triomphe af rijd midden tussen al die auto’s. Het is alsof de andere auto’s mij dragen naar die machtige triomfboog. Een geweldig gevoel. Dan de Obelisk die, door het reuzenrad erachter, eruit ziet als of ze een aureool heeft. Nog een klein stukje en dan ben ik bij de beloning na alle stress: de Eiffeltoren. Hét symbool van Parijs. De tractor zet ik stil op de brug tegenover de toren en laat het toeterende verkeer achter mij wachten. Ik wenk een Iers meisje en laat me door haar fotograferen. Ze vindt het zo leuk, dat ik op de tractor sta en dat ik met dat ding hier ben, dat ze me, als ze de camera teruggeeft, een schouderklopje geeft. Keigoed, zo voel ik me ook.
Hup, weer terug in de cabine. Ik ben er nog niet! Nu nog Camping Bois du Boulogne aan de Allee du Bord de l’eau vinden. Na twee keer vragen en veel de kaart bestuderen, draai ik de camping op. Hier blijf ik in ieder geval tot maandag. De sta-plek is klein en de tractor moet andersom voor de wagen gespannen worden om in te parkeren.
Ik ben moe, doodmoe. Ik heb een stijve nek van de stress, maar ben dolgelukkig. Wat zal ik goed slapen vannacht.
-
12 Oktober 2007 - 15:56
Mercedita:
Het hele gezin Duinkerken zit nu voor de pc en roept: "OH en AH" bij het zien van jouw triomf voor de Eifeltoren, schitterend, als je het hebt over dromen verwezenlijken......Veel plezier verder, Au revoir monsieur Martén
P.S. Edwin is nu hardstikke jaloers dat wil hij ook eens; met een ( oude ) auto over de Champs Elysees scheuren... -
22 Oktober 2007 - 19:26
Katelijn:
proficiat monsieur Martin,
na alle doorstane emoties heb jij de gele trui voor volharding en moed verdiend.
Had die meid geen grote bos bloemen voor je, dan? Een klein kasteeltje in één of ander frans valleitje misschien?
ach nee, naturellement pas, jouw kasteel bolt op wielen!
Katelijn
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
