26 Jan. Schade gemaakt.
Door: Maarten
27 Januari 2008 | Spanje, Torre del Mar
Walter en Margrit willen om negen uur wegrijden. Ik ben gaar als een communicantje. Geen honger, wel dorst. Slecht geslapen. Pijnlijke keel, verhoging en koppijn als een olifant. Het is koud buiten. Met de pyjamabroek onder de spijkerbroek en drie truien, een vest en een jas zet ik me teweer tegen acht, koude graden.
En dan ….
De tractor werkt zichzelf volgas omhoog tegen een helling. Het gebeurt wel eens vaker, dat ik een slinger maak, maar nog nooit zo heftig als vandaag. Nu schiet ik rechts van de weg af in de veel dieper liggende gravel naast het asfalt. Een ruk aan het stuur naar links, maar het onheil is al geschied. Doordat het spul zover naar rechts overhelt, raak ik eerst met de tractorspiegel een verkeersbord. Door de klap, waarmee de spiegel achteruitdraait, botst die met het glas tegen het knipperlicht. Gruzelementen! Ik zie achterom kijkend de afdruk van het bord in het hoekprofiel van de wagen. Met hoop, maar ook met bange voorgevoelens, stop ik en stap af. Nee, dit houd je niet voor mogelijk. Ik kan wel janken. Het verkeersbord schuurde langs de hele lengte van de wagen. Drukte een raam kapot en trok de luiken los uit de rubbers. “Stommerik. Ezel. Let toch beter op.” Ik ga de wagen binnen. Ik ben sowieso nog niet helemaal in orde, maar hier bij dat kl… verkeersbord ben ik super zielig. Ik kan nu met de beste wil van de wereld niet inzien, dat scherven geluk brengen. Ik ga eerst een tijdje zitten kniezen en mokken over zoveel onrecht, slechte concentratie, stom geplaatste verkeersborden en lage wegkanten. Och nee hè, het is zaterdag vandaag. Geen noodreparatie met glas of plexi en kit. Ook dàt nog! Dat zal koud zijn vannacht.
Ik raap mezelf bij elkaar. Ruim het glas op en stuur verder naar de kust. Gedane zaken nemen geen keer. Niet meer zeuren!
Ik heb, langs de kust rijdend richting het oosten, in Torre del Mar een camping gevonden. Ik kan de oude dame aan de receptie maar moeilijk overtuigen, dat ik kan lezen (na de malheur tamelijk dyslectisch) en schrijven (als een boer met een hooivork) met de wagen. Gelukkig stromen campinggasten uit Duitsland, Engeland en Nederland samen. Die aandacht voor de tractor doet haar van gedachten veranderen. Met de aanwijzingen van zes mannen duw ik de wagen met de tractor andersom aangekoppeld op de enge plek. Reuze joviale pensionado’s, klaar om te helpen en vol goede raad.
Het kacheltje uit Portugal zal op stand twee proberen de temperatuur aangenaam te houden. Voorlopig zit ik weer even goed.
En dan ….
De tractor werkt zichzelf volgas omhoog tegen een helling. Het gebeurt wel eens vaker, dat ik een slinger maak, maar nog nooit zo heftig als vandaag. Nu schiet ik rechts van de weg af in de veel dieper liggende gravel naast het asfalt. Een ruk aan het stuur naar links, maar het onheil is al geschied. Doordat het spul zover naar rechts overhelt, raak ik eerst met de tractorspiegel een verkeersbord. Door de klap, waarmee de spiegel achteruitdraait, botst die met het glas tegen het knipperlicht. Gruzelementen! Ik zie achterom kijkend de afdruk van het bord in het hoekprofiel van de wagen. Met hoop, maar ook met bange voorgevoelens, stop ik en stap af. Nee, dit houd je niet voor mogelijk. Ik kan wel janken. Het verkeersbord schuurde langs de hele lengte van de wagen. Drukte een raam kapot en trok de luiken los uit de rubbers. “Stommerik. Ezel. Let toch beter op.” Ik ga de wagen binnen. Ik ben sowieso nog niet helemaal in orde, maar hier bij dat kl… verkeersbord ben ik super zielig. Ik kan nu met de beste wil van de wereld niet inzien, dat scherven geluk brengen. Ik ga eerst een tijdje zitten kniezen en mokken over zoveel onrecht, slechte concentratie, stom geplaatste verkeersborden en lage wegkanten. Och nee hè, het is zaterdag vandaag. Geen noodreparatie met glas of plexi en kit. Ook dàt nog! Dat zal koud zijn vannacht.
Ik raap mezelf bij elkaar. Ruim het glas op en stuur verder naar de kust. Gedane zaken nemen geen keer. Niet meer zeuren!
Ik heb, langs de kust rijdend richting het oosten, in Torre del Mar een camping gevonden. Ik kan de oude dame aan de receptie maar moeilijk overtuigen, dat ik kan lezen (na de malheur tamelijk dyslectisch) en schrijven (als een boer met een hooivork) met de wagen. Gelukkig stromen campinggasten uit Duitsland, Engeland en Nederland samen. Die aandacht voor de tractor doet haar van gedachten veranderen. Met de aanwijzingen van zes mannen duw ik de wagen met de tractor andersom aangekoppeld op de enge plek. Reuze joviale pensionado’s, klaar om te helpen en vol goede raad.
Het kacheltje uit Portugal zal op stand twee proberen de temperatuur aangenaam te houden. Voorlopig zit ik weer even goed.
-
27 Januari 2008 - 18:56
Jan Sleutels:
Zat je niet een beetje te slapen achter het stuur? -
27 Januari 2008 - 20:06
Mercedita:
Nou Maarten,
zo zie je maar weer....Pluto heeft dus ook nog zijn vleugeltjes ingepakt!!
Balen hoor, kan me voorstellen dat zoiets de beruchte druppel is.
Beterschap, gauw beter worden, Dory komt eraan!!
Groetjes van Mercedita -
27 Januari 2008 - 22:51
Hans:
Man wat een ramp. Maar je kennende heb je het weer snel voor elkaar.
stekte mate.
Hans -
28 Januari 2008 - 08:35
Leon:
Beste Maarten,
ach een pechje na duizenden schadevrije kilometeres en ook nog snotziek. Je hebt een goede engelbewaarder! We wensen sterkte met de raam/spiegelrep., en die kras, ach ca va. Dat maakt in Zuid-Europa geen indruk: hier MOET je een deuk hebben!
Maarten, wordt gauw beter en groet de pensionado's!
Leon en Mieke. -
28 Januari 2008 - 09:40
Maria Oet Bunde:
mer jong,wat un pech....maar kom op,der zien ergere dinger...beterschap..straks schijnt vast en zeker de zon weer....groete oet Bunde. -
28 Januari 2008 - 10:14
Walter + Margrit:
Hallo Maarten
Was hast Du gemacht? Konnte leider nicht alles verstehen, was Du auf Hollandisch geschrieben hast. Hoffe es ist Dir nichts passiert und es geht dir wieder besser.
Heute werden noch die restlichen Olivenbäume geschnitten und hoffen, dass wir die Ernte bald machen können.
-
30 Januari 2008 - 14:37
Katelijn:
Hoi Maarten,
Misschien is 't allemaal op het moment dat ik dit schrijf al wat overgewaaid, maar zo niet: beterschap, want met snot in je kop gebeuren er rare dingen als je even niet oplet hé!
Een litteken op de wagen, spiegels aan gruzelementen, pech! Maar ook een teken van een strijd die werd gestreden. Of om het in de woorden van de wereldbekende verhalenvertelster C.P.Estes te zeggen: we moeten onze littekens eren en een plek geven in ons leven. Het zijn verhalen die verteld willen worden.
klop op je schouder, knuf,
Katelijn
-
30 Januari 2008 - 18:36
Remy:
Denk je nou na zoveel kilometers straks thuis te komen zonder slijtsporen. Man, dit is mede het bewijs van je avontuur!
Als alles gladjes loopt is het geen avontuur. Toch.
Veel plezier,
Remy
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
