1 Dec. Regen, de tram en Port.
Door: Maarten
01 December 2007 | Portugal, Porto
Als ik om elf uur in de stromende regen in het centrum van de ene busterminal naar de andere loop, gaat mijn mobiel. Maria meldt, dat er iets tussen gekomen is en of de afspraak verzet kan worden van twaalf uur naar drie uur. Oef, dat zijn nog vier uur wachten, daar heb ik geen zin in. Ik heb er geen probleem mee, dat er iets tussen komt, maar ik zeg de afspraak helemaal af. Nu kan ik naar de VVV en zelf de dag inrichten. Maria is teleurgesteld. Een uur later belt ze of het ook om twee uur kan. Nee. Ik laat het voor vandaag overgaan. Misschien morgen.
Er lopen trammetjes door de stad. Die vertrekken bij een trammuseum. Geboren in een tram, heb ik iets met die dingen. Die keuze is gauw gemaakt. Dan kan ik nog kerken bezoeken en winkelen, maar dat is mijn pakkie an niet. Port proeven kan ook. Hmmm, dat is weer eens iets anders.
Het museum is gauw gevonden. Klein en heel erg regionaal. Er staan een stel lieve modelletjes, maar erg indrukwekkend is het niet. Aansluitend maak ik een rit door de stad met zo’n elektrische treintje. Dat is genieten. Net als op de prenten van vroeger stond er ook nu stiekem een jongen van een jaar of veertien op een treeplank voor een gratis ritje.
Dan staat Portproeven op het programma. In een donker steegje zie ik een uitnodigende zaak om binnen te gaan. Twee dames en een heer zijn in gesprek. Ik loop rond de rekken. Afgaande op de prijs zijn er al enkele rekken, waar ik niets van zal proeven. De eigenaresse, Maria Teresa, begint een babbeltje met mij over wat mijn voorkeur heeft.
Heb ik niet! Ik heb er geen verstand van.
Ooo, maar dat is geen probleem! Er worden enkele glazen met van alles wat gevuld. Nou Hendriks, proef maar. Net zoals ik Jef heb zien doen bij wijn snuffel ik, draai de vloeistof rond en proef met veel geluid en produceer daarbij nadenkelijke gezichten.
De heer spreekt mij aan en vraagt uit welke staat ik kom?
Huhh! Ik kom uit Nederland.
Ach, niet uit de States?
Nee.
Bent u op reis?
Ik vertel over de tractor en de pipowagen en over mijn moeder die graag Port dronk.
O, dan heeft u het wel eens gedronken.
Nee, ik was toen te jong.
De man stelt zich voor als Roy Hersh. Wat blijkt? Hij is de grootste kenner van Port in de States en als recensent en journalist schrijft hij daar boeken en artikelen over. Hij is een connaisseur op reis door Portugal om de Port van 2005, die nu verkocht gaat worden te keuren en erover te schrijven. Ik denk er net op tijd aan om een foto te laten maken van ons twee. Hij adviseert mij een fles van €20,- Een Rol Roy uit een kleine oplage, maar van zeer goede kwaliteit. Nou, als hij het zegt. Waarom niet. Het pijnlijke gevoel in de beurs verzacht ik met de gedachte: het kost wat, maar dan heb je ook wat.
Het is zes uur en al donker. Ik pak de bus terug. Het weer zal morgen niet anders zijn, dus morgen wordt een rijdag. Als de zon over twee dagen opnieuw gaat schijnen, ben ik weer ergens anders, misschien wel in Fatima.
Er lopen trammetjes door de stad. Die vertrekken bij een trammuseum. Geboren in een tram, heb ik iets met die dingen. Die keuze is gauw gemaakt. Dan kan ik nog kerken bezoeken en winkelen, maar dat is mijn pakkie an niet. Port proeven kan ook. Hmmm, dat is weer eens iets anders.
Het museum is gauw gevonden. Klein en heel erg regionaal. Er staan een stel lieve modelletjes, maar erg indrukwekkend is het niet. Aansluitend maak ik een rit door de stad met zo’n elektrische treintje. Dat is genieten. Net als op de prenten van vroeger stond er ook nu stiekem een jongen van een jaar of veertien op een treeplank voor een gratis ritje.
Dan staat Portproeven op het programma. In een donker steegje zie ik een uitnodigende zaak om binnen te gaan. Twee dames en een heer zijn in gesprek. Ik loop rond de rekken. Afgaande op de prijs zijn er al enkele rekken, waar ik niets van zal proeven. De eigenaresse, Maria Teresa, begint een babbeltje met mij over wat mijn voorkeur heeft.
Heb ik niet! Ik heb er geen verstand van.
Ooo, maar dat is geen probleem! Er worden enkele glazen met van alles wat gevuld. Nou Hendriks, proef maar. Net zoals ik Jef heb zien doen bij wijn snuffel ik, draai de vloeistof rond en proef met veel geluid en produceer daarbij nadenkelijke gezichten.
De heer spreekt mij aan en vraagt uit welke staat ik kom?
Huhh! Ik kom uit Nederland.
Ach, niet uit de States?
Nee.
Bent u op reis?
Ik vertel over de tractor en de pipowagen en over mijn moeder die graag Port dronk.
O, dan heeft u het wel eens gedronken.
Nee, ik was toen te jong.
De man stelt zich voor als Roy Hersh. Wat blijkt? Hij is de grootste kenner van Port in de States en als recensent en journalist schrijft hij daar boeken en artikelen over. Hij is een connaisseur op reis door Portugal om de Port van 2005, die nu verkocht gaat worden te keuren en erover te schrijven. Ik denk er net op tijd aan om een foto te laten maken van ons twee. Hij adviseert mij een fles van €20,- Een Rol Roy uit een kleine oplage, maar van zeer goede kwaliteit. Nou, als hij het zegt. Waarom niet. Het pijnlijke gevoel in de beurs verzacht ik met de gedachte: het kost wat, maar dan heb je ook wat.
Het is zes uur en al donker. Ik pak de bus terug. Het weer zal morgen niet anders zijn, dus morgen wordt een rijdag. Als de zon over twee dagen opnieuw gaat schijnen, ben ik weer ergens anders, misschien wel in Fatima.
-
01 December 2007 - 20:33
Ine Hendrikse:
maarten
je wordt een echte zuipschuit.
maar wij zouden het ook doen.
groeten uit een ook nattig zeeland.
rob - ine en charlotte hendrikse. -
02 December 2007 - 08:38
Jeannie:
hahaha,,ik zeg niks,,,ikke niet,,,
ik zou me bek gek trekken,,en zo het rijtje afgaan,,met die port,,
veel plezierrrr,,,
knufffffff,,, -
02 December 2007 - 11:08
Douwe:
Maarten wat leuk om je foto's uit Porto te bekijken! Roept herinneringen op. In de bodega op foto 10 hebben we, Jef en ik, menig portje geproeft. -
02 December 2007 - 11:48
Frans Hellenbrand:
Hendriksje,je verhalen vind ik iedere keer boeiend;maar wat mij keer op keer opvalt is je geweldige kijk op het fotografen.De spontaniteit in je foto's druipt er vanaf,gelijktijdig met een geweldige fotografische compositie.Soms zeer gedurfd,maar altijd binnen de regels van de fotografische kunsten.Compliment!!!!Jouw opgedane ervaringen tijdens je tocht neemt je al niemand meer af.Wat er bij de geboorte in het Ransdalerveld (in dat tramstel)in je genen is gestopt,komt er nu daadwerkelijk allemaal uit.Geniet verder!Groetjes, Frans oet Landgraaf. -
05 December 2007 - 22:31
Jan Sleutels:
gelukkig dat het in portugal ook wel eens wil regenen. Al was het maar om de boel leefbaar te houden.
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
