23 Dec. Dolce far niënte.
Door: Maarten
24 December 2007 | Portugal, Alvor
Verstoord word ik wakker door een klopgeluid. Alsof er buiten in de frisse ochtendwind iets tegen de wagen tikt. Ik draai me om en probeer het te negeren. De aanhouder wint en na enkele minuten schuif ik voorzichtig het gordijn opzij. Niets te zien, niets te horen. Terug schuifelend naar mijn bed hoor ik de snelle roffel van vleugeltjes. Nu wil ik het echt weten. Met de luiken en de ramen wijdopen pak ik mijn leesboek op en wacht af. Vrrrrrrrrrt, vrrrrrrt, daar klinkt de snelle vleugelslag en ook het getik is er weer. Op kousenvoeten sluip ik naar het raam. Vrrrrrrrrrt! Een koolmeesje vliegt, opgeschrikt door mijn warrig hoofd, weg van de tractorspiegel. Ik besluit de camera te pakken om hem op heterdaad te betrappen. Na geduldig wachten, met slechts mijn hand met camera buiten het raam is hij er weer, venijnige tikken uitdelend aan de vermeende indringer in de spiegel. Got you!! Een plastic draagzak over de spiegels maakt een einde aan het ongelijke gevecht.
Nu ik eenmaal zover wakker ben sta ik ook op.
In de deuropening installeer ik me met het boek: Ik weet waarom gekooide vogels zingen. Genietend van de prachtige beeldspraken glijdt de dag loom voorbij. De Engelse vrienden komen een kijkje nemen en zijn “amazed.”
Om vier uur stap ik lekker licht gebraden langzaam tegen de helling op naar de receptie om te vragen waar ik LPG kan tanken. Eunice heeft geen idee. Ze werkt hier alleen in de weekends. We raken aan de praat en dan blijkt dat ieder mens zijn eigen verhaal heeft. Ze is getrouwd en heeft kinderen in de leeftijd van Lex en Fonnie. Nog maar vijf jaar geleden waren ze erg rijk en hadden een groot huis, vijf vakanties per jaar, mooie kleren en het ontbrak aan niets. Als ze dat vertelt, huilt ze en schaamt zich tegelijkertijd. Ze veegt met haar rug naar mij toe de tranen weg en vervolgt met een vergoelijkende glimlach:”But I am a strong woman.” Ik vind het lastig, dat dit voor haar zo pijnlijke onderwerp ter sprake is gekomen en schakel over op vragen over haar kinderen. Als ik een half uurtje later wegga, stap ik even achter de balie om haar een kus op beide wangen te geven met de woorden:”You are a strong woman!”
Tijdens het gesprek met Eunice stapte een jonge man binnen om in te schrijven. Marko is met zijn vrouw Denise en hun twee kinderen Piene en Jinte een jaar onderweg in Europa. Niets bijzonders zul je denken. Mis! Héél bijzonder zelfs. Marko en Denise van net dertig zijn met hun schattige kinderen van één en drie onderweg met opgave van hun huis en van hun banen. Beiden hebben goed gestudeerd en zetten dus heel veel opzij om te ontdekken. Wat een pracht mensen met visie op de wereld en het lef om te veranderen. Sinds mei zijn ze onderweg via Scandinavië, Estland, Letland, Litouwen, Polen, Tsjechië, Oostenrijk, Italië, Frankrijk en Spanje. Je kunt hun reis bekijken op www.nietvergeten.web-log.nl De camper is hun huis en zal dat ook nog een tijd zijn als ze terug zijn in Nederland. Geweldig om naar hun te luisteren over wat ze allemaal beleven, wat ze zien en wat hun plannen voor de toekomst zijn. Ze zijn helemaal gek van de kinderen en druk met het zoeken van bezigheden en afleiding voor de kinderen. Het valt niet altijd mee, maar ze zijn vindingrijk en flexibel. Als jonge ouders hebben ze zorgen en wensen voor de toekomstige school van de kroost. Daar heb ik misschien een mergelsteentje kunnen bijgedragen. Ik geniet, want zulke mensen ontmoet je niet in Hoensbroek of Oirsbeek op de markt. Laat staan dat je zo warm en verbonden met elkaar in gesprek raakt. Marko heeft heerlijk gekookt en ik sleep de fles Beirao erbij. Op 5 en 6 januari doet de Dakarrally Portimao aan. Ik denk, dat ik net als Marko en Denise hier blijf om dat spektakel mee te maken. Daarna kruip ik onvermijdelijk en vastbesloten, zoals de dagen van de maand verschuiven, stukje bij beetje naar Malaga dichterbij Dory.
Nu ik eenmaal zover wakker ben sta ik ook op.
In de deuropening installeer ik me met het boek: Ik weet waarom gekooide vogels zingen. Genietend van de prachtige beeldspraken glijdt de dag loom voorbij. De Engelse vrienden komen een kijkje nemen en zijn “amazed.”
Om vier uur stap ik lekker licht gebraden langzaam tegen de helling op naar de receptie om te vragen waar ik LPG kan tanken. Eunice heeft geen idee. Ze werkt hier alleen in de weekends. We raken aan de praat en dan blijkt dat ieder mens zijn eigen verhaal heeft. Ze is getrouwd en heeft kinderen in de leeftijd van Lex en Fonnie. Nog maar vijf jaar geleden waren ze erg rijk en hadden een groot huis, vijf vakanties per jaar, mooie kleren en het ontbrak aan niets. Als ze dat vertelt, huilt ze en schaamt zich tegelijkertijd. Ze veegt met haar rug naar mij toe de tranen weg en vervolgt met een vergoelijkende glimlach:”But I am a strong woman.” Ik vind het lastig, dat dit voor haar zo pijnlijke onderwerp ter sprake is gekomen en schakel over op vragen over haar kinderen. Als ik een half uurtje later wegga, stap ik even achter de balie om haar een kus op beide wangen te geven met de woorden:”You are a strong woman!”
Tijdens het gesprek met Eunice stapte een jonge man binnen om in te schrijven. Marko is met zijn vrouw Denise en hun twee kinderen Piene en Jinte een jaar onderweg in Europa. Niets bijzonders zul je denken. Mis! Héél bijzonder zelfs. Marko en Denise van net dertig zijn met hun schattige kinderen van één en drie onderweg met opgave van hun huis en van hun banen. Beiden hebben goed gestudeerd en zetten dus heel veel opzij om te ontdekken. Wat een pracht mensen met visie op de wereld en het lef om te veranderen. Sinds mei zijn ze onderweg via Scandinavië, Estland, Letland, Litouwen, Polen, Tsjechië, Oostenrijk, Italië, Frankrijk en Spanje. Je kunt hun reis bekijken op www.nietvergeten.web-log.nl De camper is hun huis en zal dat ook nog een tijd zijn als ze terug zijn in Nederland. Geweldig om naar hun te luisteren over wat ze allemaal beleven, wat ze zien en wat hun plannen voor de toekomst zijn. Ze zijn helemaal gek van de kinderen en druk met het zoeken van bezigheden en afleiding voor de kinderen. Het valt niet altijd mee, maar ze zijn vindingrijk en flexibel. Als jonge ouders hebben ze zorgen en wensen voor de toekomstige school van de kroost. Daar heb ik misschien een mergelsteentje kunnen bijgedragen. Ik geniet, want zulke mensen ontmoet je niet in Hoensbroek of Oirsbeek op de markt. Laat staan dat je zo warm en verbonden met elkaar in gesprek raakt. Marko heeft heerlijk gekookt en ik sleep de fles Beirao erbij. Op 5 en 6 januari doet de Dakarrally Portimao aan. Ik denk, dat ik net als Marko en Denise hier blijf om dat spektakel mee te maken. Daarna kruip ik onvermijdelijk en vastbesloten, zoals de dagen van de maand verschuiven, stukje bij beetje naar Malaga dichterbij Dory.
-
24 December 2007 - 16:34
Ans En Peter:
Hallo Maarten,
Alles goed ? in de Meterik wel, sorry dat wij je niet meer geschreven hebben. Tijdens onze reis naar Australië zijn wij niet in de gelegengeid geweest om je te volgen, ik mail wel een verslag van onze reis als ik die klaar heb. Hopend komt er volgend jaar een boekje uit van al je verslagen, er zal heus wel een uitgever zijn. Wij zijn je nu weer aan het volgen.
Mogen wij je een mooi kerstfeest wenssen en nog een goed, veilig en gezond 2008
Groetjes uit de Meterik -
24 December 2007 - 17:26
Mieke Uit Mormoiron:
lieve maarten
we wensen je vanuit een zonnig mormoiron een heel fijne kerst met veel vrienden (maar dat zit wel goed) en vooral veel van die juweeltjes van gesprekken met de reizigers die je tegenkomt en waarvan een mens zoveel kan leren, zelfs wij op afstand leren ervan!
We gaan nu naar Michel en Mireille voor het kerstdiner, dat wordt hier gegeven op 24 december. Gezien het menu zullen we niet thuis zijn voor een uur of vier vannacht. We zullen menig glaasje op je drinken!
liefs, veel groeten van ons beiden en tot ziens, maak er iets moois van!
mieke -
24 December 2007 - 21:34
Ingrid Krijgsman:
Hallo Maarten, mijn familie en ik wensen jou hele fijne, bijzondere Feestdagen en een gezond en nieuwsgierig 2008. Ook jouw familie willen we fijne Feestdagen wensen en een goeie roetsj. Groeten Ingrid. -
25 December 2007 - 09:42
Peter Cuypers :
Hallo Maarten, huis is nog leeg, iedereen slaapt of is werken.Er rust dus een zware last op mijn schouders om ervoor te zorgen dat wanneer iedereen wakker of weer thuis is er natuurlijk een uitgebreid ontbijtbuffet klaar staat.Je kent mijn kwaliteiten op dat gebied dus het zal wel weer een `onvergeetelijkekerstochtend` worden. Ik hoop dat jij dat ook kunt zeggen. Groetjes van ons allemaal en fijne dagen. -
25 December 2007 - 13:39
Francien Bruystens:
Lieve Maarten
Wij wensen jou en natuurlijk ook Dory en de kinderen een mooie kerst en vooral een gezond en gelukkig 2008 en geniet maar van je verdere reis wij blijven je altijd volgen
Vele lieve groetjes en warme knuffels vanuit Landgraaf -
26 December 2007 - 15:38
Marion.:
Zalig Ferstkeest.
Geniet ,zie en bewonder.
Want jij bent zo bijzonder.
Ook Fonnie Lex ,Dorie.
En in Malagga volgt de lieve Dorie in
glorie.
liefs ,knuffie aan het gezinnetje.
Veertjes.
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
