30 Mrt. Siena en behulpzaamheid.
Door: Maarten
31 Maart 2008 | Italië, Rome
Vanuit de bergen en de bossen kom ik weer terug in de groene vruchtbare dalen tussen de heuvels. Het Toscaanse landschap ontvouwt zich weer in alle rust en zachte kleuren. Als ik Siena binnendring loop ik vast op een parkeerplaats waar 20 euro voor een dag betaald moet worden. Dat is me te gek. Terug de stad uit en zoeken. Al gauw zie ik mijn kans schoon bij een restaurant in het dorp Costafabbri. De eigenaar rent haast op mij af in zijn enthousiasme. Hij bekijkt geïnteresseerd het span en ik mag blijven. “Mag ik de krant bellen voor een interview,” vraagt hij. “No problem,” is het antwoord. Een kop koffie met enkele biscuitjes, soesjes en een stuk linzenvlaai wordt aangeboden. Ik kan de wereld wel zoenen. Het geluk komt weer eens met sprongen op mij af.
Het is bloedje heet en ik ga luchtigjes gekleed met de bus naar de stad. De VVV is gesloten op zondag. Dwalend zonder plattegrond sta ik plots op het Piazza del Campo. De overgang is enorm. Na de smalle, schaduwrijke straten, de trappen en bochten sta ik pardoes op een gigantisch, zonovergoten plein in de vorm van een schelp. Mensen liggen en ziten op de grond te zonnen en te kletsen. Dan glijden je ogen omhoog langs de 102 meter hoge Mangia toren naast het stadhuis (Palazzo Pubblico). Ik ga ertussen zitten om alles op me te laten inwerken en te lezen over Siena uit een boekje dat ik aanschaf in een souvenirwinkeltje. Mijn ogen zweven van spelende kinderen, naar een groep studenten, naar een verliefd paartje, naar slapende mensen en over zonnebadende mannen en vrouwen heen naar de omringende gebouwen. Ze tasten de omgeving af en bouwen in mijn hoofd een romantisch schilderij op. Zo hebben de mensen zich hier al eeuwen vermaakt en onderhouden.
Boven de daken prikt de toren van de Dom omhoog met z’n zwartwit gelaagde opbouw. Daar binnen ontkom ik niet aan de massieve indruk, die de enorme afmetingen en het donkere interieur op mij maken. Het zwartwitte marmer drukt en maakt me klein. De fresco’s aan de muren zijn zo groot, dat ik me afvraag hoeveel duizenden keren de schilder de ladder op en af geklauterd is om vanaf beneden het juiste geheel te zien en dan boven weer aan een detail verder te werken. Bij die afmetingen een lastig probleem.
Een probleem met de bus. Terug naar Costafabbri gaat niet. Na twee en een half uur wachten nog steeds geen bus. Het is acht uur en koud. De volgende bus gaat, als ik het mag geloven, om twintig over tien. In arrenmoede begin ik te lopen, maar ben al gauw de weg kwijt. Een behulpzaam Italiaans echtpaar biedt mij aan om me bij het restaurant af te zetten. Voor de tweede keer vandaag Italiaanse behulpzaamheid. Ze bekijken de tractor en de wagen in opperste verbazing, maar moeten helaas meteen door. In het restaurant zit een groep van zes stratenmakers uitgebreid te dineren. ’s Middags tussen twaalf en één uur al een babbeltje met ze gemaakt, de wagen laten bekijken en foto’s geschoten. Ze zijn hier dus nog niet weg geweest. Nu loop ik langs, geef alleman een hand en wens smakelijk eten. Dan roepen ze mij terug en schuiven uit elkaar. Ik mag bij hun aan tafel mijn maaltijd eten. Een waanzinnig fijn warm gevoel om zo opgenomen te worden in de intimiteit van een groep samen etende vrienden. De derde keer behulpzaamheid. Rino laat ik voor mij bestellen. Dat doet hij goed, want het smaakt heerlijk. Een fles wijn completeert mijn aanwezigheid. Er wordt alleen Italiaans gesproken, niemand is Engels of Frans machtig. De mannen zijn kanjers. Langzaam, met veel gebaren, elkaar aanvullend en vaak herhalend communiceren we over de reis, het gezin, de kinderen, het werk, Siena en hun vakantiebestemmingen. Ze lachen over mijn uitspraak en over het onvermogen van elkaar om mij iets in hun ogen simpels duidelijk te maken. Er hangt meteen een sfeer van oude jongens krentenmik. Als zij anderhalf uur later naar huis gaan, wordt emotioneel afscheid genomen met stevig handen schudden, schouderkloppen en kussen. We gaan uit elkaar als vrienden.
Het is bloedje heet en ik ga luchtigjes gekleed met de bus naar de stad. De VVV is gesloten op zondag. Dwalend zonder plattegrond sta ik plots op het Piazza del Campo. De overgang is enorm. Na de smalle, schaduwrijke straten, de trappen en bochten sta ik pardoes op een gigantisch, zonovergoten plein in de vorm van een schelp. Mensen liggen en ziten op de grond te zonnen en te kletsen. Dan glijden je ogen omhoog langs de 102 meter hoge Mangia toren naast het stadhuis (Palazzo Pubblico). Ik ga ertussen zitten om alles op me te laten inwerken en te lezen over Siena uit een boekje dat ik aanschaf in een souvenirwinkeltje. Mijn ogen zweven van spelende kinderen, naar een groep studenten, naar een verliefd paartje, naar slapende mensen en over zonnebadende mannen en vrouwen heen naar de omringende gebouwen. Ze tasten de omgeving af en bouwen in mijn hoofd een romantisch schilderij op. Zo hebben de mensen zich hier al eeuwen vermaakt en onderhouden.
Boven de daken prikt de toren van de Dom omhoog met z’n zwartwit gelaagde opbouw. Daar binnen ontkom ik niet aan de massieve indruk, die de enorme afmetingen en het donkere interieur op mij maken. Het zwartwitte marmer drukt en maakt me klein. De fresco’s aan de muren zijn zo groot, dat ik me afvraag hoeveel duizenden keren de schilder de ladder op en af geklauterd is om vanaf beneden het juiste geheel te zien en dan boven weer aan een detail verder te werken. Bij die afmetingen een lastig probleem.
Een probleem met de bus. Terug naar Costafabbri gaat niet. Na twee en een half uur wachten nog steeds geen bus. Het is acht uur en koud. De volgende bus gaat, als ik het mag geloven, om twintig over tien. In arrenmoede begin ik te lopen, maar ben al gauw de weg kwijt. Een behulpzaam Italiaans echtpaar biedt mij aan om me bij het restaurant af te zetten. Voor de tweede keer vandaag Italiaanse behulpzaamheid. Ze bekijken de tractor en de wagen in opperste verbazing, maar moeten helaas meteen door. In het restaurant zit een groep van zes stratenmakers uitgebreid te dineren. ’s Middags tussen twaalf en één uur al een babbeltje met ze gemaakt, de wagen laten bekijken en foto’s geschoten. Ze zijn hier dus nog niet weg geweest. Nu loop ik langs, geef alleman een hand en wens smakelijk eten. Dan roepen ze mij terug en schuiven uit elkaar. Ik mag bij hun aan tafel mijn maaltijd eten. Een waanzinnig fijn warm gevoel om zo opgenomen te worden in de intimiteit van een groep samen etende vrienden. De derde keer behulpzaamheid. Rino laat ik voor mij bestellen. Dat doet hij goed, want het smaakt heerlijk. Een fles wijn completeert mijn aanwezigheid. Er wordt alleen Italiaans gesproken, niemand is Engels of Frans machtig. De mannen zijn kanjers. Langzaam, met veel gebaren, elkaar aanvullend en vaak herhalend communiceren we over de reis, het gezin, de kinderen, het werk, Siena en hun vakantiebestemmingen. Ze lachen over mijn uitspraak en over het onvermogen van elkaar om mij iets in hun ogen simpels duidelijk te maken. Er hangt meteen een sfeer van oude jongens krentenmik. Als zij anderhalf uur later naar huis gaan, wordt emotioneel afscheid genomen met stevig handen schudden, schouderkloppen en kussen. We gaan uit elkaar als vrienden.
-
31 Maart 2008 - 17:33
Ed :
zo te lezen gaat het je weer voor de wind en dat is je gegund. je verhalen roepen bij mij weer onze vakantie op die we 2 jaar geleden in Italië hebben genoten. zou er zo weer terug willen, maar dat zal er dit jaar niet van komen.We rijden een andere kant op.
En echt al lente zo te zien, hier wachten we er nog steeds op, alhoewel het vandaag redelijk zonnig was. Morgen en de rest van de week wordt het al weer minder, dus kom maar niet te gauw terug.
Maar ik kan me ook voorstellen dat wat je mist met geen WEER te ruilen is.
Nog heel veel fijne dagen en geniet er nog van. En een goede reis verder.
Ed uit Venray -
02 April 2008 - 05:01
Jean Luc Et Annie:
Bonjour Maarten
Merci de me faire rever a travers votre fabuleux parcours ..je consulte votre site tous les jours c est tres bon pour le moral !!!dommage qu il n existe pas une traduction de votre langue .
Bonne route a bientot Maarten Amities
Jean luc et Annie (rencontre au mont ventoux le 04 novembre) -
04 April 2008 - 14:50
Jo .janssen:
brandibirra is wel erg in de buurt,grtjes jo
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
