27 Nov. Braga.
Door: Maarten
28 November 2007 | Portugal, Braga
Het zijn maar 37 kilometer. Om te beginnen schijnt de zon, alsof het zomer is. De motorkleding vliegt al gauw in de wagen op het bed. Niet veel later volgt de trui ook.
De eerste encounter met de Portugese politie loopt goed af. Met een emotieloze gezichtsuitdrukking gebaart hij mij om te stoppen. Hij commandeert en vraagt niet. Nee, meneer ik heb geen rode diesel. Ja meneer, hier is mijn paspoort, rijbewijs en verzekeringspapieren. Jawel, ik maak een tour door Europa. Als ik hem vraag hoever het nog is naar Braga, antwoordt hij ineens in perfect Engels, dat hij dat niet weet. Hij is gestationeerd in Porto hier 80 km vandaan. Als ik stel dat we allebei door Portugal toeren, kan er een glimlach vanaf. Poeh, dat ging goed. Akelig hanengedrag.
Het valt op, dat het opnieuw herfst is. Na het kale Spaanse landschap staan hier de bomen en druivenranken nog met herfstkleuren te pronken. De seizoenen in de verkeerde volgorde; een wazig idee.
De tractor huppelt over behoeftig asfalt. Dan sturen ze mij de laatste zes kilometer de autoweg op! Niet te filmen (Dit geldt niet voor Jef!) ,dat je met de tractor tussen de racende Alonso’s mag rijden. Met de in dit seizoen laagstaande zon: lévensgevaarlijk!
In Braga keutel ik zonder gewetensbezwaren het centrum in. Met héééél veel geluk moet er een plek te vinden zijn. Daar staat mijn redding: de politie uw vriend en helper. Silvo Martinez rijdt voor mij uit naar een parkeerplaats voor bussen vlakbij het centrum. Onder bescherming van de sterke arm der wet permitteer ik me meer dan anders. Met een big smile stuur ik achter mijn gids aan over doorgetrokken witte strepen, tegen het verkeer in en door rood. Met de juiste mensen erbij kan alles. De plek is perfect gelegen naast een rotonde, waar waarschijnlijk de hele nacht verkeer langs komt en op honderd meter van de uitrit van de ambulances. Een kniesoor die daar op let?!
Zo eerst de rijkleren uit. Die kunnen de wasmand in na vier dagen. In de stad is de Tourist Information nog niet open. Wachtend op een bankje in het zonnetje raak ik in gesprek met Maria. Zij is verpleegkundige in het ziekenhuis van Porto op een afdeling voor psychiatrische patiënten. Kijk Fonnie, daar moest ik dus méér van weten. Ze is helemaal op haar plaats op die afdeling, maar geeft ruiterlijk toe, dat het heavy is. Fonnie go for it! Beiden doen we ons best om in het Frans het gesprek gaande te houden. Zij woont in Porto en nodigt mij uit om mij haar stad te laten zien. Daar zeg ik geen nee tegen! Porto stond sowieso op mijn lijstje. Als zij naar een afspraak moet, huppel ik bijna naar het VVV-kantoor. Het leven lacht me toe.
Braga is een stad met een oud centrum, dat modern en oud wonderlijk weet te combineren zonder te provoceren. Brede boulevards met moderne beeldhouwwerken en steegjes met herkenbare kunst. Het past met en naast elkaar. Het kan, denk ik, omdat de Portugees een natuurlijke gastvrijheid en openheid heeft, die vergevingsgezind en gematigd maakt. Vader en dochter in het internetcafé gisterenavond, de gasten in datzelfde café, de politieagent die mij vandaag helpt, Maria in het park, de dames van het VVV-kantoor, de sjofele kelner in het café, de eigenaar van een elektriciteitszaak; allemaal open en communicatieve mensen. Wat een verschil met de Spaanse stoïcijnse aard, de afwachtende houding en de afstandelijkheid. Ik chargeer, dat weet ik, maar zo heb ik het ervaren.
Ik heb zin in koffie en duw een hoge, stalen deur boven een uitgesleten dorpel open tot halverwege. Verder gaat niet, want hij klemt. Binnen zitten alleen mannen aan tafeltjes en op banken langs de wand. Ik wist niet, dat dit nu nog bestaat. Hier moet ik zijn. Het doet me denken aan de Stadsschouwburg in Valkenburg 45 jaar geleden. Een biljart, spiegels, een sjofel geklede, oude kelner, die hier zo te zien al twee eeuwen werkt, veel sigarettenrook en morsige tafeltjes. Wat een geweldige plek om koffie te drinken. Dit is déja vu. Op zondag “mocht” ik mijn vader uit de Stadsschouwburg gaan halen om thuis te komen eten. Ik kreeg bij binnenkomst altijd een reep chocolade en een glas limo, zodat hij de weg naar huis nog twee pilsjes kon uitstellen. Hier ga ik weg om terug te komen.
In een folder staat voor vanavond in het deftige Circo Theater een life optreden aangekondigd van de Amerikaanse Josh Rouse. Een gitarist uit Nashville, die hier met zijn band gaat optreden. Voor € 15,- ben ik de man. Om elf uur start de voorstelling, dus ga ik nog eens koffie drinken bij à Brasileira, het mannencafé. Om half elf meld ik me in het theater. Wat blijkt? Maarten is een uur te vroeg. Hij heeft geen weet van de wintertijd. De meiden achter de balie vallen van ongeloof achterover van hun stoel. Wintertijd hebben we al enkele weken!!! Als ik een uur later op tijd arriveer, ben ik bekend, als de bonte hond.
Het theater is een eerbiedwaardig gebouw met uitbundig gebruik van gipsen rozetten, bladgoud, rode pluche, kroonluchters en grote spiegels. In het voorprogramma speelt een Spaanse Julio solo de gitaar. Hij vangt mij zoetjes met zijn snaren, als in een verend, vibrerend sinaasappelnetje. Heerlijk om te zweven met de ogen dicht op de akkoorden van zijn gitaar en zijn zachte, donkere stem. Dan is het tijd voor Josh. Met de volume knop op max laat het dreunstel mijn trommelvliezen elkaar raken. Zijn gitaar lijdt aan overspannenheid. Acute darmkoliek dient zich aan. Ik kijk bang onhoog naar het stucwerk en de kroonluchters. Met mijn vingers in de oren houd ik het vijf nummers vol. Buiten zit er een stevige fluittoon in mijn hoofd van Joshti’s band.
De eerste encounter met de Portugese politie loopt goed af. Met een emotieloze gezichtsuitdrukking gebaart hij mij om te stoppen. Hij commandeert en vraagt niet. Nee, meneer ik heb geen rode diesel. Ja meneer, hier is mijn paspoort, rijbewijs en verzekeringspapieren. Jawel, ik maak een tour door Europa. Als ik hem vraag hoever het nog is naar Braga, antwoordt hij ineens in perfect Engels, dat hij dat niet weet. Hij is gestationeerd in Porto hier 80 km vandaan. Als ik stel dat we allebei door Portugal toeren, kan er een glimlach vanaf. Poeh, dat ging goed. Akelig hanengedrag.
Het valt op, dat het opnieuw herfst is. Na het kale Spaanse landschap staan hier de bomen en druivenranken nog met herfstkleuren te pronken. De seizoenen in de verkeerde volgorde; een wazig idee.
De tractor huppelt over behoeftig asfalt. Dan sturen ze mij de laatste zes kilometer de autoweg op! Niet te filmen (Dit geldt niet voor Jef!) ,dat je met de tractor tussen de racende Alonso’s mag rijden. Met de in dit seizoen laagstaande zon: lévensgevaarlijk!
In Braga keutel ik zonder gewetensbezwaren het centrum in. Met héééél veel geluk moet er een plek te vinden zijn. Daar staat mijn redding: de politie uw vriend en helper. Silvo Martinez rijdt voor mij uit naar een parkeerplaats voor bussen vlakbij het centrum. Onder bescherming van de sterke arm der wet permitteer ik me meer dan anders. Met een big smile stuur ik achter mijn gids aan over doorgetrokken witte strepen, tegen het verkeer in en door rood. Met de juiste mensen erbij kan alles. De plek is perfect gelegen naast een rotonde, waar waarschijnlijk de hele nacht verkeer langs komt en op honderd meter van de uitrit van de ambulances. Een kniesoor die daar op let?!
Zo eerst de rijkleren uit. Die kunnen de wasmand in na vier dagen. In de stad is de Tourist Information nog niet open. Wachtend op een bankje in het zonnetje raak ik in gesprek met Maria. Zij is verpleegkundige in het ziekenhuis van Porto op een afdeling voor psychiatrische patiënten. Kijk Fonnie, daar moest ik dus méér van weten. Ze is helemaal op haar plaats op die afdeling, maar geeft ruiterlijk toe, dat het heavy is. Fonnie go for it! Beiden doen we ons best om in het Frans het gesprek gaande te houden. Zij woont in Porto en nodigt mij uit om mij haar stad te laten zien. Daar zeg ik geen nee tegen! Porto stond sowieso op mijn lijstje. Als zij naar een afspraak moet, huppel ik bijna naar het VVV-kantoor. Het leven lacht me toe.
Braga is een stad met een oud centrum, dat modern en oud wonderlijk weet te combineren zonder te provoceren. Brede boulevards met moderne beeldhouwwerken en steegjes met herkenbare kunst. Het past met en naast elkaar. Het kan, denk ik, omdat de Portugees een natuurlijke gastvrijheid en openheid heeft, die vergevingsgezind en gematigd maakt. Vader en dochter in het internetcafé gisterenavond, de gasten in datzelfde café, de politieagent die mij vandaag helpt, Maria in het park, de dames van het VVV-kantoor, de sjofele kelner in het café, de eigenaar van een elektriciteitszaak; allemaal open en communicatieve mensen. Wat een verschil met de Spaanse stoïcijnse aard, de afwachtende houding en de afstandelijkheid. Ik chargeer, dat weet ik, maar zo heb ik het ervaren.
Ik heb zin in koffie en duw een hoge, stalen deur boven een uitgesleten dorpel open tot halverwege. Verder gaat niet, want hij klemt. Binnen zitten alleen mannen aan tafeltjes en op banken langs de wand. Ik wist niet, dat dit nu nog bestaat. Hier moet ik zijn. Het doet me denken aan de Stadsschouwburg in Valkenburg 45 jaar geleden. Een biljart, spiegels, een sjofel geklede, oude kelner, die hier zo te zien al twee eeuwen werkt, veel sigarettenrook en morsige tafeltjes. Wat een geweldige plek om koffie te drinken. Dit is déja vu. Op zondag “mocht” ik mijn vader uit de Stadsschouwburg gaan halen om thuis te komen eten. Ik kreeg bij binnenkomst altijd een reep chocolade en een glas limo, zodat hij de weg naar huis nog twee pilsjes kon uitstellen. Hier ga ik weg om terug te komen.
In een folder staat voor vanavond in het deftige Circo Theater een life optreden aangekondigd van de Amerikaanse Josh Rouse. Een gitarist uit Nashville, die hier met zijn band gaat optreden. Voor € 15,- ben ik de man. Om elf uur start de voorstelling, dus ga ik nog eens koffie drinken bij à Brasileira, het mannencafé. Om half elf meld ik me in het theater. Wat blijkt? Maarten is een uur te vroeg. Hij heeft geen weet van de wintertijd. De meiden achter de balie vallen van ongeloof achterover van hun stoel. Wintertijd hebben we al enkele weken!!! Als ik een uur later op tijd arriveer, ben ik bekend, als de bonte hond.
Het theater is een eerbiedwaardig gebouw met uitbundig gebruik van gipsen rozetten, bladgoud, rode pluche, kroonluchters en grote spiegels. In het voorprogramma speelt een Spaanse Julio solo de gitaar. Hij vangt mij zoetjes met zijn snaren, als in een verend, vibrerend sinaasappelnetje. Heerlijk om te zweven met de ogen dicht op de akkoorden van zijn gitaar en zijn zachte, donkere stem. Dan is het tijd voor Josh. Met de volume knop op max laat het dreunstel mijn trommelvliezen elkaar raken. Zijn gitaar lijdt aan overspannenheid. Acute darmkoliek dient zich aan. Ik kijk bang onhoog naar het stucwerk en de kroonluchters. Met mijn vingers in de oren houd ik het vijf nummers vol. Buiten zit er een stevige fluittoon in mijn hoofd van Joshti’s band.
-
28 November 2007 - 14:23
Mieke Uit Mormoiron:
wat een geluksvogel ben je toch ook he? Een café met alleen maar kerels (lekker aan de drank zonder gestoord te worden) en een vrouw om je de stad te laten zien, zonder gezeur van kerels die steeds naar de kroeg willen! Wat is het mooi daar Maarten, genieten maar weer, voor je het weet is het juni 2008 en dan moet je weer ???????!!! Niet aan denken nu, gewoon doorgaan! Er zijn nog veel leuke mensen op deze aardbol, dat blijkt maar weer!
liefs
leon en mieke -
28 November 2007 - 14:30
Nella Vrolijk:
Het is echt onvoorstelbaar zo makkelijk als jij contact maakt, ik blijf me verbazen! Het lijkt wel alsof je steeds op het juiste moment, op de juiste plaats bent.
Geniet ervan!
Groetjes, Nella Vrolijk -
28 November 2007 - 16:21
Nelly Habets:
Hallo Maarten,
Prachtig om je verhalen te lezen, je hebt aan mij een trouwe klant. Remy moet jammer genoeg in het weekend veel inhalen maar ook hij blijft bij de les.
We reizen met je mee en het blijft boeien...wens je nog veel bijzonder fijne ervaringen toe, Maarten.
Liefs,
Remy en Nelly.
-
28 November 2007 - 17:25
Maria Oet Bung:
dat was weer un schiek verhaal,vanachter mun p.c. de wereld ontdekken met jouw verhalen.Braga nooit van gehoort,nu wel
dankje wel...wij genieten mee.gr. oet bung. -
28 November 2007 - 19:28
Inge:
Al lezend en mijmerend over jouw avontuurlijke reis geniet ik met je mee!Enjoy evening en liefs voor Dory!
Buiten zie ik veel lichtjes in de diep donkere nacht in Utrecht.
Zie de maan schijnt door de bomen......... -
29 November 2007 - 11:27
Katelijn:
hahaha, Maarten toch,
wekenlang een uur achter?
en iedereen maar denken dat de belgen een beetje achter zijn!!!
nu snap jij waarom dat zo is, smile.
veel plezier nog daar en geniet vooral van het zonneke en de port en het zalige leven van ont-moeten,
Katelijn
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
