18 Dec. Regen en Showtime!!!
Door: Maarten
21 December 2007 | Portugal, Alvor
Het is een naargeestige ochtend. Ik denk de mistroostigheid te verslaan door mijn ochtendritueel uit te voeren alsof er geen druppende regen is. Als de afwas gedaan is en het regent nog steeds, ga ik aangekleed op bed liggen lezen. Om elf uur klopt Cor op de deur. Hij komt het gastenboek terugbrengen. Ik vraag hem binnen en hij kletst er weer lustig op los. Als Gré hem komt halen om te eten is het al middag. Ik heb geen zin meer om te lezen en wil wat gaan doen. Ik ga met de bus naar Portimao. Door een stadje lopen en in een casino naar een zangeres luisteren is beter, dan op de camping hokken met dit weer.
Als je wilt weten of een stadje interessant is, hoef je alleen maar naar de ansichtkaarten bij een kiosk te kijken. Van Portimao zijn er enkel strandfoto’s met de geijkte mooie meiden en de flauwe teksten. Dat zegt alles over dit stadje. Het hééft niks! Voor wie het geweldig vindt om dezelfde winkels, die langs de hele kust van de Middellandse Zee zijn, nog eens te zien, is dit een aanrader. Ik ben gauw uitgekeken. Als het donker wordt is er maar één ding wat me tot een foto kan verleiden; een verlichte, grote kerstboom en een verlichte koepel van een schaatsbaan.
Ik pak de bus naar het casino. Binnen aan de honderden gokmachines zitten bewegingsloos tientallen “spelers” naar hun machine te staren, die op de automatische piloot het geld laat verdwijnen. De waanzin van verslaving lees je op de emotieloze gezichten. Ik krijg medelijden met de holle geesten. Er wordt weer twintig euro aan de machine gevoerd. Het is goed om hier eens langs te lopen. Het maakt mij bewust; hoe kwetsbaar en zwak de mens is, als hij de realiteitzin kwijtraakt.
Voor tien euro en een gratis drankje mag ik de show zien. De receptioniste vertelt me, dat ik de enige ben die naar de show gaat. Ze overtuigt me, dat ik geen slecht geweten hoef te hebben, omdat ze alleen voor mij moeten optreden. Een privé-optreden van een muziekband en een show!!! Ja, echt! Wow! Ik word in een grote zaal met gedekte tafels naar een tafeltje vooraan gebracht. Ik bestel een Beirao. De zangeres van de band uit het voorprogramma kan niet anders, dan naar mij kijkend de Engelstalige liefdesliedjes zingen. Ik kan niet anders dan applaudisseren na elk nummer. Een beetje een verkrampte situatie. Ik sta op en loop er naar toe om te vragen of ik een foto mag maken. Dat mag. Daarmee is het ijs een beetje gebroken. Ik vraag of ze een Portugees lied wil zingen. Dat doet ze heel graag. De hele band is ermee in zijn schik en er wordt druk overlegd welk nummer het zal worden. Ik voel me rijk en bevoorrecht.
Het hoofdprogramma is een show, waarin Niki zingt. Er wordt uitdrukkelijk medegedeeld: er mogen absoluut geen foto’s van de danseressen gemaakt worden?!? Wie schetst mijn verbazing, als blijkt dat het een theatershow is met prachtige, topless danseressen. Niki zingt terwijl de andere meisjes dansen en borstjes vrolijk huppen. Ik krijg de liefste glimlachen en soms een knipoogje van de meiden. Je kunt me geloven of niet: het is net of ik de Jackpot heb gewonnen. Te gek voor woorden. Ik voel me de koning te rijk. In de zevende hemel. Een sjeik in zijn harem. Een aap met zeven staarten. Ik heb geklapt tot de vellen aan mijn handen hingen.
Na de show komt de band weer spelen. Ik blijf nog even nagenieten en bedank dan voor hun optreden. Ik had graag Niki nog bedankt, maar ik heb haar niet meer gezien. Jammer. Om vijf voor twaalf loop ik de zes kilometer naar de camping terug met een onuitwisbare smile op mijn gezicht. Wat een ervaring! Voor mij alleen!
Als je wilt weten of een stadje interessant is, hoef je alleen maar naar de ansichtkaarten bij een kiosk te kijken. Van Portimao zijn er enkel strandfoto’s met de geijkte mooie meiden en de flauwe teksten. Dat zegt alles over dit stadje. Het hééft niks! Voor wie het geweldig vindt om dezelfde winkels, die langs de hele kust van de Middellandse Zee zijn, nog eens te zien, is dit een aanrader. Ik ben gauw uitgekeken. Als het donker wordt is er maar één ding wat me tot een foto kan verleiden; een verlichte, grote kerstboom en een verlichte koepel van een schaatsbaan.
Ik pak de bus naar het casino. Binnen aan de honderden gokmachines zitten bewegingsloos tientallen “spelers” naar hun machine te staren, die op de automatische piloot het geld laat verdwijnen. De waanzin van verslaving lees je op de emotieloze gezichten. Ik krijg medelijden met de holle geesten. Er wordt weer twintig euro aan de machine gevoerd. Het is goed om hier eens langs te lopen. Het maakt mij bewust; hoe kwetsbaar en zwak de mens is, als hij de realiteitzin kwijtraakt.
Voor tien euro en een gratis drankje mag ik de show zien. De receptioniste vertelt me, dat ik de enige ben die naar de show gaat. Ze overtuigt me, dat ik geen slecht geweten hoef te hebben, omdat ze alleen voor mij moeten optreden. Een privé-optreden van een muziekband en een show!!! Ja, echt! Wow! Ik word in een grote zaal met gedekte tafels naar een tafeltje vooraan gebracht. Ik bestel een Beirao. De zangeres van de band uit het voorprogramma kan niet anders, dan naar mij kijkend de Engelstalige liefdesliedjes zingen. Ik kan niet anders dan applaudisseren na elk nummer. Een beetje een verkrampte situatie. Ik sta op en loop er naar toe om te vragen of ik een foto mag maken. Dat mag. Daarmee is het ijs een beetje gebroken. Ik vraag of ze een Portugees lied wil zingen. Dat doet ze heel graag. De hele band is ermee in zijn schik en er wordt druk overlegd welk nummer het zal worden. Ik voel me rijk en bevoorrecht.
Het hoofdprogramma is een show, waarin Niki zingt. Er wordt uitdrukkelijk medegedeeld: er mogen absoluut geen foto’s van de danseressen gemaakt worden?!? Wie schetst mijn verbazing, als blijkt dat het een theatershow is met prachtige, topless danseressen. Niki zingt terwijl de andere meisjes dansen en borstjes vrolijk huppen. Ik krijg de liefste glimlachen en soms een knipoogje van de meiden. Je kunt me geloven of niet: het is net of ik de Jackpot heb gewonnen. Te gek voor woorden. Ik voel me de koning te rijk. In de zevende hemel. Een sjeik in zijn harem. Een aap met zeven staarten. Ik heb geklapt tot de vellen aan mijn handen hingen.
Na de show komt de band weer spelen. Ik blijf nog even nagenieten en bedank dan voor hun optreden. Ik had graag Niki nog bedankt, maar ik heb haar niet meer gezien. Jammer. Om vijf voor twaalf loop ik de zes kilometer naar de camping terug met een onuitwisbare smile op mijn gezicht. Wat een ervaring! Voor mij alleen!
-
21 December 2007 - 17:08
Thea:
Hele fijne kerstdagen toegewenst voor jou en je familie en vooral een gezond en gelukkig 2008!!!
Ik geniet steeds van alle verhalen. -
21 December 2007 - 17:15
Mieke Uit Mormoiron:
man dat is toch niet te geloven! Zul je zien dat nu al onze mannen jou opeens willen komen bezoeken omdat je "zielig en alleen" daar op een camping zit, ja aan me hoela! Maarten hoe krijg je het voor elkaar! Ik was een beetje bezorgd als ik dacht aan kerstmis en jij zo "alleen" in die pipowagen maar ik had het kunnen weten, hoezo eenzaam, hoezo zielig!!!! Geniet er maar weer van, onze arme mannen moeten hier nog het hele kerstdiner meemaken in familiekring, die zitten nu vast de hele dag aan JOU te denken en het optreden speciaal voor jou!
Goed gedaan jochie!
mieke
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
