10 Febr. Een gewone dag?
Door: Maarten
14 Februari 2008 | Spanje, Torrox
Na het boodschapjes doen wandel ik terug over het strand en ik verbaas me over de meeuwen. Prachtige, grote vogels, meesters op de wieken. Ze bieden de kans voor enkele foto’s en zo is boodschappen doen weer heel speciaal.
Met Kurt en Jo uit de voormalige DDR zit ik noodgedwongen op het beschutte plekje samen. Noodgedwongen? Ja, want Kurt is het type: “Da war ich schon. Dass hab ich vor zehn Jahren her gesehen. Ich war…. Ich hatte ….“ Een moeilijk heerschap, dat vanwege zijn hoge leeftijd van 79 eigenlijk niets meer aangerekend kan worden. Hij is al vijf jaar alleen onderweg, want zijn derde vrouw is vijf jaar geleden overleden. “Chapeau” voor de ondernemingsgeest van deze ouwe knar. Jo is een stil, ijdel type: “Hoe zie ik eruit? Ben ik mooi bruin? Heb je mijn gouden sieraden gezien? Hoe vind je mijn hondje?” Het zijn twee gezworen kameraden, die samen ieder in hun eigen woonmobiel onderweg zijn.
Om vijf uur komen er verlokkende geluiden uit de bar. Ik knap me op en ga erheen. Deze avond maakt van een gewone dag een feest. Stilzwijgend treffen zich hier op zondagavond muzikanten van allerlei pluimage. De ouwe George zingt zijn hart uit met countrysongs, die iedereen (vooral Engelsen en een Limburger) luid meezingen op de tonen van zijn banjo. De sfeer zit er goed in. Als George moe gezongen is meldt zich een Belgische knul met een gitaar. Hij zingt en speelt zelf gecomponeerde liedjes. Als iemand vraagt of hij kan drummen, blijkt hij dat ook uitstekend te kunnen. Heel onopvallend pluggen een ouwe knakker en een erg jong ventje hun elektrische gitaar in en begeleiden de Scumbagband met geïmproviseerde tonen. De band valt stil en de twee kunnen zich uitleven, totdat hemel en aarde vergaan in de huilende, schreeuwende klanken van de gestresste snaren. Het publiek is razend enthousiast. Er wordt ene Age uit Noorwegen naar voren geduwd. Met een geleende akoestische gitaar rollen populaire liedjes door de zaal en de dames uit het publiek gaan met de beentjes van de vloer. Twee aardige en aardig bezopen Engelse meiden, die op de dansvloer de aandacht van alle mannen weten vast te houden, leven zich uit door mee te zingen met oude rock en rollsongs, maar altijd een halve seconde te laat. Niemand vindt dat erg, want ze bewegen zo lekker. Om half negen, als ik vanwege overmatig alcoholgebruik, alles GUWELGIG vind (Ze kunnen een been amputeren zonder mij te verdoven) speelt donkere Peter de laatste nummers. Wauw! What a night! Ik word ’s morgens wakker in mijn eigen bed en dat is gezien het promillage een hele prestatie.
Met Kurt en Jo uit de voormalige DDR zit ik noodgedwongen op het beschutte plekje samen. Noodgedwongen? Ja, want Kurt is het type: “Da war ich schon. Dass hab ich vor zehn Jahren her gesehen. Ich war…. Ich hatte ….“ Een moeilijk heerschap, dat vanwege zijn hoge leeftijd van 79 eigenlijk niets meer aangerekend kan worden. Hij is al vijf jaar alleen onderweg, want zijn derde vrouw is vijf jaar geleden overleden. “Chapeau” voor de ondernemingsgeest van deze ouwe knar. Jo is een stil, ijdel type: “Hoe zie ik eruit? Ben ik mooi bruin? Heb je mijn gouden sieraden gezien? Hoe vind je mijn hondje?” Het zijn twee gezworen kameraden, die samen ieder in hun eigen woonmobiel onderweg zijn.
Om vijf uur komen er verlokkende geluiden uit de bar. Ik knap me op en ga erheen. Deze avond maakt van een gewone dag een feest. Stilzwijgend treffen zich hier op zondagavond muzikanten van allerlei pluimage. De ouwe George zingt zijn hart uit met countrysongs, die iedereen (vooral Engelsen en een Limburger) luid meezingen op de tonen van zijn banjo. De sfeer zit er goed in. Als George moe gezongen is meldt zich een Belgische knul met een gitaar. Hij zingt en speelt zelf gecomponeerde liedjes. Als iemand vraagt of hij kan drummen, blijkt hij dat ook uitstekend te kunnen. Heel onopvallend pluggen een ouwe knakker en een erg jong ventje hun elektrische gitaar in en begeleiden de Scumbagband met geïmproviseerde tonen. De band valt stil en de twee kunnen zich uitleven, totdat hemel en aarde vergaan in de huilende, schreeuwende klanken van de gestresste snaren. Het publiek is razend enthousiast. Er wordt ene Age uit Noorwegen naar voren geduwd. Met een geleende akoestische gitaar rollen populaire liedjes door de zaal en de dames uit het publiek gaan met de beentjes van de vloer. Twee aardige en aardig bezopen Engelse meiden, die op de dansvloer de aandacht van alle mannen weten vast te houden, leven zich uit door mee te zingen met oude rock en rollsongs, maar altijd een halve seconde te laat. Niemand vindt dat erg, want ze bewegen zo lekker. Om half negen, als ik vanwege overmatig alcoholgebruik, alles GUWELGIG vind (Ze kunnen een been amputeren zonder mij te verdoven) speelt donkere Peter de laatste nummers. Wauw! What a night! Ik word ’s morgens wakker in mijn eigen bed en dat is gezien het promillage een hele prestatie.
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
