12 Jan. Naar Ubrique.
Door: Maarten
14 Januari 2008 | Spanje, Ubrique
Het valt reuze mee om Sevilla in te komen. De stad uit is een ander verhaal. Door twijfels en een woud van verkeers- en reclameborden neem ik de verkeerde afslag. Keren gaat niet en ik zit zes kilometer op de vluchtstrook van de snelweg. Geen politie, dus geen probleem. D’r zit wel een dienstdoend, overspannen engeltje op mijn schouder te puffen.
De wegen zijn vlak, breed en recht. Tientallen kilometers oude, open waterleiding, als een Romeins aquaduct, begeleiden mij. Dat is tegenwoordig onvoldoende voor het moderne, agrarische bedrijf van honderden hectares. Er worden nu buizen in de grond gelegd met een doorsnee van 1 ½ meter. Die kunnen de zelfverrijdbare regeninstallaties beter bedienen in dit droge, hete land.
In de verte doemen bergen op aan de horizon. Ik begin ervan te zingen. Stuurweggetjes, driftig schakelen, oplooprem uitschakelen; er is weer werk aan de winkel. In Ubrique geld pinnen en dan door jassen, want er staan V-tjes op de kaart voor stijgen en dalen. Een blik op de kaart tussen twee bochten leert me, dat ik overmoedig bezig ben. Het is al vier uur, het volgende dorp is nog 20 kilometer verderop en ik toer al acht kilometer door een natuurgebied. De zon verdwijnt hier als een baksteen achter de bergen, dus snel uitkijken naar een veilige slaapplaats. Op een kruising van wegen haal ik opgelucht adem. Een restaurant met grote parkeerplaats ervoor roept als het ware: “Kom hier maar staan.” Binnen leer ik al gauw, dat het restaurant ’s nachts onbewoond is. Dat is pipi. De ober heeft begrip voor mijn situatie en wijst mij een huisje honderd meter verderop: “Daar wonen mensen.” Zonder omhalen vraag ik in mijn “Spaans” aan de oude eigenaresse van het huisje of ik hier mag staan vannacht. “Si” is het antwoord en meer conversatie zit er voor ons twee niet in. Gelukkig komt Antonio met zijn vrouw Maximina om de hoek. Antonio heeft acht jaar in Duitsland gewerkt tot 1975. Ineens is er geen taalbarrière meer. De oude vrouw wordt uitgelegd, dat ik geen Romani ben, óók geen engel, maar zéker geen bandiet. Het mensje schatert en is gerustgesteld. Antonio nodigt mij uit voor een kop koffie in het restaurant van zijn zoon. Dat laat ik me geen twee keer zeggen. Wat blijkt? Hij heeft vijf jaar geleden óók een netvliesloslating gehad, maar zijn oog ziet er zwaar gehavend uit na diverse operaties. Hij ziet helemaal niets meer met links. Ik bof nog met 20% en een gezond uitziend oog. Hij heeft in een textielfabriek gewerkt bij Münchengladbach en met het kapitaal de woning gebouwd, waar hij vijfentwintig jaar woonde en werkte als boer. De laatste jaren runt zijn zoon er een restaurant. De zoon komt er even bij zitten en eet een vleesschotel van everzwijn, hert en haas met gebakken uien ringen en tomaten. Als de chef dat eet, moet het goed zijn. Ik bestel hetzelfde. Goed gegokt. Het smaakt heerlijk en kost slechts tien euro. Als de schemering invalt, ga ik naar de wagen. Een heldere sterrenhemel en de hoogte van 800 meter doen vermoeden dat het koud wordt vannacht.
Wordt vervolgd.
De wegen zijn vlak, breed en recht. Tientallen kilometers oude, open waterleiding, als een Romeins aquaduct, begeleiden mij. Dat is tegenwoordig onvoldoende voor het moderne, agrarische bedrijf van honderden hectares. Er worden nu buizen in de grond gelegd met een doorsnee van 1 ½ meter. Die kunnen de zelfverrijdbare regeninstallaties beter bedienen in dit droge, hete land.
In de verte doemen bergen op aan de horizon. Ik begin ervan te zingen. Stuurweggetjes, driftig schakelen, oplooprem uitschakelen; er is weer werk aan de winkel. In Ubrique geld pinnen en dan door jassen, want er staan V-tjes op de kaart voor stijgen en dalen. Een blik op de kaart tussen twee bochten leert me, dat ik overmoedig bezig ben. Het is al vier uur, het volgende dorp is nog 20 kilometer verderop en ik toer al acht kilometer door een natuurgebied. De zon verdwijnt hier als een baksteen achter de bergen, dus snel uitkijken naar een veilige slaapplaats. Op een kruising van wegen haal ik opgelucht adem. Een restaurant met grote parkeerplaats ervoor roept als het ware: “Kom hier maar staan.” Binnen leer ik al gauw, dat het restaurant ’s nachts onbewoond is. Dat is pipi. De ober heeft begrip voor mijn situatie en wijst mij een huisje honderd meter verderop: “Daar wonen mensen.” Zonder omhalen vraag ik in mijn “Spaans” aan de oude eigenaresse van het huisje of ik hier mag staan vannacht. “Si” is het antwoord en meer conversatie zit er voor ons twee niet in. Gelukkig komt Antonio met zijn vrouw Maximina om de hoek. Antonio heeft acht jaar in Duitsland gewerkt tot 1975. Ineens is er geen taalbarrière meer. De oude vrouw wordt uitgelegd, dat ik geen Romani ben, óók geen engel, maar zéker geen bandiet. Het mensje schatert en is gerustgesteld. Antonio nodigt mij uit voor een kop koffie in het restaurant van zijn zoon. Dat laat ik me geen twee keer zeggen. Wat blijkt? Hij heeft vijf jaar geleden óók een netvliesloslating gehad, maar zijn oog ziet er zwaar gehavend uit na diverse operaties. Hij ziet helemaal niets meer met links. Ik bof nog met 20% en een gezond uitziend oog. Hij heeft in een textielfabriek gewerkt bij Münchengladbach en met het kapitaal de woning gebouwd, waar hij vijfentwintig jaar woonde en werkte als boer. De laatste jaren runt zijn zoon er een restaurant. De zoon komt er even bij zitten en eet een vleesschotel van everzwijn, hert en haas met gebakken uien ringen en tomaten. Als de chef dat eet, moet het goed zijn. Ik bestel hetzelfde. Goed gegokt. Het smaakt heerlijk en kost slechts tien euro. Als de schemering invalt, ga ik naar de wagen. Een heldere sterrenhemel en de hoogte van 800 meter doen vermoeden dat het koud wordt vannacht.
Wordt vervolgd.
-
14 Januari 2008 - 11:32
Yvonne:
He da's grappig. Jij bent berichten op het Net aan het zetten en ik ben jou aan het mailen....
Ik had mijn berichtje bijna klaar duw ik op de verkeerde toets, springt het internet eruit. KOm ik terug staat er alweer een nieuw bericht op de site.
Hebben we even www. contact.
Heerlijk dat je weer 'on the road' bent. Het gaat je goed dat kan ik wel zien. Hier gaat alles zijn gangetje. Ik ben bezig met acteertrainingen en volg een massage opleiding. Daarnaast schrijf ik een handboek over communicatie en ben bezig om mijn eigen praktijk op te zetten. Genoeg te doen dus.
Och Mattie, maar 7 % van onze communicatie gaat via woorden. Dus blijf jij maar lekker met armen en benen zwaaien en gesticuleren. Ze begrijpen je echt wel.
Leuk dat Ria zo enthousiast is he. Het zit bij enkelen van 'onze soort ' gewoon in het bloed zal ik maar zeggen.
Dikke kus en 'hit the road Jack.....
(but you have to come back..... (maar nu nog even niet)
Liefs je zusje -
15 Januari 2008 - 10:01
Katelijn:
toch niet zo'n saai beroep dus, engel zijn! Of staan ze misschien in rijen aan te schuiven voor zotte bollen als jij?
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
