20 Febr. Gekke Pool.
Door: Maarten
24 Februari 2008 | Spanje, Torrox
In een heftige stortbui zit Maximiliaan doornat ineengedoken te schuilen op het terras van de bar. Ik schiet met een vluchtig “Ola” langs hem naar de wc. Terugkerend realiseer ik me dat hij een kop koffie goed kan gebruiken. Ik vraag hem om in het restaurant iets te drinken. Hij is met zijn vierwielige, veel te zware, zelfgebouwde fiets op weg naar Porto om daar zijn eerste doel de 90.000 km vol te maken. Hoe krijg je dat voor elkaar, vraag je je af? Wel hij is zes jaar onderweg in Europa en heel Afrika. Hij is politieagent geweest in Krakow, is vijfenveertig jaar, heeft een vrouw en vijf kinderen in Polen en fietst broodmager met 6 km/uur rond. Dat laatste is niet verwonderlijk, hij is slechts knoken en spieren, want de fiets weegt bepakt en gezakt ongelooflijke 200 kg. De fiets moet wegens slechts drie versnellingen elke berg op geduwd worden. Maximiliaan is een vreemde snuiter die, hoe meer hij vertelt, steeds ongeloofwaardiger wordt. Hij is als politieagent in Polen na 20 jaar werken gepensioneerd met 2000 euro per maand. Hij kreeg in Engeland een horloge van 20.000 euro cadeau en gaf het weg. In een rechtzaak eiste hij het terug. Later heeft hij het weer weggegeven. Hij zou door Afrika vier jaar lang door elk land gefietst hebben. Hij staat met Moeder Theresa op de foto, maar kan dat niet laten zien. Hij maakt geen foto’s, heeft geen dagboek, geen emailadres en heeft geen weblog. Hij onthoudt alles. Hij zegt dat hij een contract heeft met het Guinness Book of Records, maar heeft geen bewijzen van zijn passages door de diverse steden en landen. Hij is misschien te lang solo onderweg en daardoor vervreemd van de wereld. Wie zal het zeggen? Merken jullie al iets aan mij?
Jo, de gebronsde Duitser, wil een plaatselijk dagblad bellen om ons te interviewen. Dat vinden we allebei wel leuk. Een aardige meid, Karin Federlein, maakt foto’s en interviewt ons om beurten voor de “Costa del Sol Nachrichten”, een blad voor de Duitse toeristen aan de Spaanse kust.
Uit een gigagrote camperbus stapt Patrick Trucco op mij af en vraagt of ik geracet heb met Bleekemolen en Lammers. Dat zou ik wel willen. Ik lijk blijkbaar op een of andere coureur. Patrick racet in de Carrera Cup. Hij zit goed in de slappe was. Hij is Fransoos woont in Zwitserland en ook Frankrijk. Zijn vrouw Jennifer nodigt uit om hen in Toulon bij Marseille te bezoeken. Wel heb je ooit: de superlangzame tractorchauffeur op visite bij een vliegensvlugge Porschecoureur. Misschien doe ik het wel.
In de namiddag schijnt de zon. Ik lees aan het strand, als er beroering ontstaat bij een groepje wandelaars. Ze wijzen en dan zie ik het ook. Er trekt een kleine school dolfijnen langs de kust richting Gibraltar. Glimmende lijven duiken op en schieten flitsendsnel weer in het blauwe water. Een prachtig gezicht.
Dan komen Bob en Hermie en nodigen mij uit om mee te gaan uiteten als afscheid. Ze gaan morgen naar huis. Eerst drinken we wijn in hun appartement en eten tapa’s. We spreken over euthanasie, want Hermie werkt bij stervensbegeleiding en natuurlijk passeert ook Maximiliaan de revue. Ook de droom van Bob en Hermie komt aan bod: een zeiltocht rond de wereld. Dat zou gebeuren met de door Bob zelf ontworpen tweemaster. Helaas hebben carrièrewendingen, dat plan voortdurend verschoven. Enkele jaren geleden hebben ze het zeilen vaarwel gezegd en een motorjacht gekocht. Ze zijn nog steeds niet uitgedroomd, de droom wordt alleen bijgesteld. Met deze boot zullen ze via België en Frankrijk naar de Middellandse Zee varen en vanuit Nederland naar Berlijn. Heerlijk toch als je zo vol plannen zit. We gaan met de auto naar een restaurantje en laten de maaltijd goed smaken. Dat is erg gemakkelijk, want de vis is heerlijk en ik ben in goed gezelschap. Aan het eind van de avond geeft Hermie mij een mooie steen, die ze gevonden heeft aan het strand, waarop ze zelf een groet geschreven heeft. Ik ervaar het als het gebaar van de wandelaar, die een steen plaatst op een bijzondere plek langs zijn pad.
Jo, de gebronsde Duitser, wil een plaatselijk dagblad bellen om ons te interviewen. Dat vinden we allebei wel leuk. Een aardige meid, Karin Federlein, maakt foto’s en interviewt ons om beurten voor de “Costa del Sol Nachrichten”, een blad voor de Duitse toeristen aan de Spaanse kust.
Uit een gigagrote camperbus stapt Patrick Trucco op mij af en vraagt of ik geracet heb met Bleekemolen en Lammers. Dat zou ik wel willen. Ik lijk blijkbaar op een of andere coureur. Patrick racet in de Carrera Cup. Hij zit goed in de slappe was. Hij is Fransoos woont in Zwitserland en ook Frankrijk. Zijn vrouw Jennifer nodigt uit om hen in Toulon bij Marseille te bezoeken. Wel heb je ooit: de superlangzame tractorchauffeur op visite bij een vliegensvlugge Porschecoureur. Misschien doe ik het wel.
In de namiddag schijnt de zon. Ik lees aan het strand, als er beroering ontstaat bij een groepje wandelaars. Ze wijzen en dan zie ik het ook. Er trekt een kleine school dolfijnen langs de kust richting Gibraltar. Glimmende lijven duiken op en schieten flitsendsnel weer in het blauwe water. Een prachtig gezicht.
Dan komen Bob en Hermie en nodigen mij uit om mee te gaan uiteten als afscheid. Ze gaan morgen naar huis. Eerst drinken we wijn in hun appartement en eten tapa’s. We spreken over euthanasie, want Hermie werkt bij stervensbegeleiding en natuurlijk passeert ook Maximiliaan de revue. Ook de droom van Bob en Hermie komt aan bod: een zeiltocht rond de wereld. Dat zou gebeuren met de door Bob zelf ontworpen tweemaster. Helaas hebben carrièrewendingen, dat plan voortdurend verschoven. Enkele jaren geleden hebben ze het zeilen vaarwel gezegd en een motorjacht gekocht. Ze zijn nog steeds niet uitgedroomd, de droom wordt alleen bijgesteld. Met deze boot zullen ze via België en Frankrijk naar de Middellandse Zee varen en vanuit Nederland naar Berlijn. Heerlijk toch als je zo vol plannen zit. We gaan met de auto naar een restaurantje en laten de maaltijd goed smaken. Dat is erg gemakkelijk, want de vis is heerlijk en ik ben in goed gezelschap. Aan het eind van de avond geeft Hermie mij een mooie steen, die ze gevonden heeft aan het strand, waarop ze zelf een groet geschreven heeft. Ik ervaar het als het gebaar van de wandelaar, die een steen plaatst op een bijzondere plek langs zijn pad.
-
24 Februari 2008 - 11:28
Maria Oet Bung.:
Wat un sjoen verhaal weer...jong geniet lekker,hier schijnt nu ook de zon,dus veer mage neet klage.Wat zijn er toch veel bijzondere mensen,als je ze zien wil....veer volge diech verder hoi,die oet bunde. -
26 Februari 2008 - 19:28
Martien Donkers:
wat doe jij het goed maarten nog verder veel pret in spanje.
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
