22 Nov. Cultuur snuiven en uiteten
Door: Maarten
25 November 2007 | Spanje, Santiago de Compostela
De zon komt af en toe tussen de regenwolken door. Gewapend met regenjack en paraplu ga ik de stad in. Eerst mijn beddengoed afgeven bij de wasserette, dan cultuur.
Om te beginnen, want je weet niet hoelang hij er zal zijn, pik ik een terrasje in de zon. Bij de koffie komt een koekje en dat is voor de vogeltjes. Deze mussen vertonen aangepast gedrag. Ze vliegen niet af en aan, maar hippen vanonder de struiken vandaan. Deze kruimeldieven zijn echte struikrovers. Gedurfd hippen ze rond tussen de benen op zoek naar eten. Ze houden me gezelschap. Ik bestel nog een koffie en amuseer me met de opportunisten.
In het museum van de stad is een fototentoonstelling over de stad in vroegere tijden. Elke foto op groot formaat hangt diagonaal tussen draden van vloer tot plafond en wordt vanonder verlicht. Alleen al deze manier van exposeren is heel bijzonder. Je laveert tussen een woud van blinkende draden, die schitteren in de even zovele lichten.
Ik wil het klooster bij de kathedraal bezoeken. Ik mag binnen, maar moet dan levenslang lid worden van de club; wordt mij met een glimlach medegedeeld. Toch maar niet.
De universiteit is wel open voor publiek. De stad is vol met jonge mensen uit allerlei landen die hier studeren. Het zijn meertalige wereldburgers met oog voor vernieuwing, voor verschillen en voor creativiteit. Ze zoeken naar kennis in de universiteit, bij de ander en op internet. Ze zijn gulzig en willen gevoerd worden. De interesse voor de wereld om hun heen is aanstekelijk.
Kort bij Christoph langs gegaan om te weten hoe het met de wasmachinedeur afloopt. De monteur, die vijf minuten na mij aanbelt, repareert de deur voor achtendertig euro.
Het is tijd om de was op te halen en terug naar huis te gaan, want ik ben uitgenodigd om te gaan uiteten. Om acht uur tref ik Lea en Julia. Later komen ook Christoph, een andere dan van de wasmachine, en Martin erbij. Tapas is troef. De verschillende hapjes smaken naar meer. Om twaalf uur is sluitingstijd en ga ik op huis aan.
Om te beginnen, want je weet niet hoelang hij er zal zijn, pik ik een terrasje in de zon. Bij de koffie komt een koekje en dat is voor de vogeltjes. Deze mussen vertonen aangepast gedrag. Ze vliegen niet af en aan, maar hippen vanonder de struiken vandaan. Deze kruimeldieven zijn echte struikrovers. Gedurfd hippen ze rond tussen de benen op zoek naar eten. Ze houden me gezelschap. Ik bestel nog een koffie en amuseer me met de opportunisten.
In het museum van de stad is een fototentoonstelling over de stad in vroegere tijden. Elke foto op groot formaat hangt diagonaal tussen draden van vloer tot plafond en wordt vanonder verlicht. Alleen al deze manier van exposeren is heel bijzonder. Je laveert tussen een woud van blinkende draden, die schitteren in de even zovele lichten.
Ik wil het klooster bij de kathedraal bezoeken. Ik mag binnen, maar moet dan levenslang lid worden van de club; wordt mij met een glimlach medegedeeld. Toch maar niet.
De universiteit is wel open voor publiek. De stad is vol met jonge mensen uit allerlei landen die hier studeren. Het zijn meertalige wereldburgers met oog voor vernieuwing, voor verschillen en voor creativiteit. Ze zoeken naar kennis in de universiteit, bij de ander en op internet. Ze zijn gulzig en willen gevoerd worden. De interesse voor de wereld om hun heen is aanstekelijk.
Kort bij Christoph langs gegaan om te weten hoe het met de wasmachinedeur afloopt. De monteur, die vijf minuten na mij aanbelt, repareert de deur voor achtendertig euro.
Het is tijd om de was op te halen en terug naar huis te gaan, want ik ben uitgenodigd om te gaan uiteten. Om acht uur tref ik Lea en Julia. Later komen ook Christoph, een andere dan van de wasmachine, en Martin erbij. Tapas is troef. De verschillende hapjes smaken naar meer. Om twaalf uur is sluitingstijd en ga ik op huis aan.
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
